Article index
Issue #031 articles
Issue #031 Published: 08-07-2020 // Written by: HaVik
SALTVEN - Stichting Save Alternative Venues
Amsterdam Alternative sprak met Yvo Jolie van Stichting SALTVEN, een stichting die zich bezig houdt met het ondersteunen van alternatieve en creatieve instellingen in Nederland, die te lijden hebben onder dalende inkomsten, geen inkomsten kunnen genereren, geen (overheids)subsidies aan kunnen vragen of op welke manier dan ook in financieel zwaar weer verkeren. Hoe, en wanneer zijn jullie op het idee voor dit project gekomen? Was de corona crisis de aanleiding?  De crisis is inderdaad de aanleiding. We zagen dat het noodzakelijk is om inkomsten te blijven genereren, ook in tijden van gedwongen sluiting. Er waren in ons collectief (Politiek-Cultureel Centrum ACU in Utrecht) veel goede ideeën voor eventuele crowdfunding, maar we zagen ook veel beren op de weg. Ik kreeg veel goede reacties op het idee om kunstwerken aan te bieden, en mensen zelf de prijs daarvoor te laten bepalen. Daarna dacht ik: “Waarom zou ik dit alleen voor ACU doen? Er zijn vast anderen die ook baat hebben bij dit idee.” En dat bleek, we hoorden al snel van andere vergelijkbare organisaties dat dit een zeer welkome vorm van hulp is. Hoe groot is jullie organisatie?  We zijn met z’n drieën en we hebben onze taken op basis van onze expertises verdeeld. Ik heb de website opgezet en ben verantwoordelijk voor het technische gedeelte. Lynn is een goede schrijfster en communicatief heel sterk dus zij handelt de overeenkomsten af, schrijft teksten en verzorgt onze PR. Sanne neemt het financiële gedeelte op zich.  We delen de algemene taken - zoals het logistieke proces - en waar nodig ondersteunen we elkaars werkzaamheden. Vanwaar al die moeite? Wij vinden het belangrijk dat de alternatieve scene wordt gesteund omdat er zoveel mooie en creatieve mensen bij betrokken zijn. Alternatieve panden zoals o.a. de ACU, OCCII, OT301 en Vondelbunker laten een ander geluid horen. Ze wijken af van de commerciële mainstream en het neo-liberale gedachtengoed. Dat is volgens mij heel waardevol in deze vreemde tijden. Helaas zijn er steeds minder van die alternatieve plekken, ze hebben het helaas al jaren moeilijk in het huidige politieke klimaat.  Veel plekken bestaan al behoorlijk lang, de ACU sinds 1976 bijvoorbeeld. Ze zijn belangrijk en wat mij betreft niet weg te denken uit een diverse stad. (Sub)cultuur (net zoals veel andere dingen) ga je pas missen als het er niet meer is. Een ‘doorstart’ is meestal geen optie, wat verdwijnt blijft weg. Daarom is behoud extra belangrijk. Hebben jullie alles zelf bedacht of waren er voorbeelden die jullie hebben geïnspireerd?  Er bestaan natuurlijk al vele donatie- en crowdfunding-platforms, maar wij richten ons speciaal op de alternatieve scene.  We hebben gemerkt dat veel venues opereren onder een niet-kapitalistische ideologie, die willen zich helemaal niet verdiepen in allerlei gedoe met de KvK en de belasting. Aan de andere kant zijn de donaties essentieel om voort te kunnen bestaan. Niemand kan helaas zonder financiële middelen in het kapitalistische systeem waarin we gevangen zitten. SALTVEN biedt hulp, venues hoeven alleen informatie aan te leveren, wij regelen de rest. Waar moet een organisatie aan voldoen om zich aan te kunnen sluiten?  Onze criteria zijn niet super streng. We houden het graag laagdrempelig, maar we zijn aan bepaalde regels gebonden. Een bankrekening is bijvoorbeeld een vereiste. Daarnaast vinden we het belangrijk dat de venues die wij steunen een beleid voeren tegen discriminatie. Verder doet het er voor ons weinig toe of het gaat om een alternatieve bar, een art-house bioscoop of een kunstenaarscollectief, wij willen graag zoveel mogelijk venues door deze lastige tijd heen helpen. Wat verstaan jullie onder alternatief?  Alternatief staat wat mij betreft voor mensen die een tegengeluid laten horen. Een alternatief voor het gangbare.  Dat is wellicht wat algemeen. Ik denk dat je het in ons geval moet zien als unieke plekken, waar er maar één van bestaat. Plekken die zijn geïnitieerd en worden onderhouden door mensen die dat niet doen om er rijker van te worden. Het gaat meer om anderen inspireren en onderwijzen, en niet per se kiezen voor wat populair is. Hoeveel panden denk je dat zich zullen aansluiten? Waar hoop je op? Het liefst zou ik er zoveel mogelijk willen helpen. Het is afwachten en kijken wat haalbaar is.  Is de hoeveelheid panden van grote invloed op jullie organisatie, of is alles geautomatiseerd? We zullen moeten blijven schaven, repareren en aanpassen. Sommige aanpassingen vergen weinig werk en logistiek, andere aanpassingen hebben meer gevolgen.  We hebben veel ideeën over toekomstige uitbreiding van onze dienstverlening, maar we willen eerst de basis op de rails krijgen. Daarna zullen we zien hoe het loopt, voor we gaan uitbreiden.  Blijft de website bestaan na de corona crisis, of is het een tijdelijk project?  Ik denk dat veel venues een flinke dreun krijgen door de crisis. Het zal nog wel een tijdje duren voordat we daar uit zijn. Daarom hebben we bewust geen einddatum. Het kan zijn dat onze diensten en focus in de toekomst enigszins veranderen, maar we zijn zeker van plan om onze diensten en website te blijven aanbieden zo lang we denken dat daar behoefte aan is. Gaan jullie een campagne voeren om het platform onder de aandacht te brengen of is het de bedoeling dat het via de aangesloten venues bekendheid krijgt? Campagne voeren, reclame maken en hulp vragen willen wij vooral aan de venues zelf over laten. Zij kennen hun doelgroepen immers zelf het beste. Waar de één meer behoefte heeft aan advertenties op social media, werkt het voor de ander beter om via een zine om hulp te vragen. Iedereen moet zelf kijken wat het beste werkt. Wanneer is SALTVEN geslaagd? Veel geld binnenhalen is mooi, maar het gaat niet om meer, meer, meer. Het project is voor ons echt geslaagd als we zoveel mogelijk venues hebben kunnen helpen bij hun voortbestaan. We hebben zelf geen winstoogmerk, alles wat wij ‘verdienen’ wordt geïnvesteerd in de organisatie en onze diensten. De website is online.  www.saltven.org Illustration: Stan Gajewski Download AA issue #031 as pdf
Issue #031 Published: 08-07-2020 // Written by: Ana Doneva
Rethinking Monuments
The importance of making the signification of monuments visible It is sometimes easy to not think about the name of the street you are walking or the old statue that you pass in the park. However, their importance is undeniable. Even if we often misread or ignore the meaning of street-names, statues or memorials, living in a city means being part of a constantly changing archive. What does this entail and how does it affect us? Ignoring the meaning of material objects that fill our public spaces is strikingly important if those objects are misrepresentations of histories of exploitation and oppression. Such is the case for statues and monuments. They can cause big questions – or even pain – for thousands of people. It is not enough to add monuments representing a break with the colonial past as they exist in European countries. It is perhaps even more important to address the issue of those monuments that honour leaders who were implicated in European colonial history . The interdisciplinary field of cultural memory studies has been dealing with the controversial and complex issue of how humans collectively remember and forget. This is strongly connected to public space, its organisation and the choices we make in terms of who enters our collective memory and who doesn’t. Who is remembered and who isn’t? This is an urgent topic in connection to the ongoing anti-racism protests, leading to the toppling of colonial monuments all over Europe. It is an important and necessary issue to be discussed both locally and globally. In his article ‘Amsterdam Memorials, Multiculturalism, and the debate on Dutch identity’, the scholar Jeroen Dewulf, specializing in slavery and Dutch culture, investigates issues around Dutch identity through the lens of memorials that have been built as monuments to an inclusive society in Amsterdam. One of his examples is the Slavery Monument (Slavernijmonument). It was erected in Oosterpark in 2002 – 139 years after the legal abolishment of slavery in the Netherlands. The monument is designed by the Surinamese artist Erwin de Vries and represents the dark past, current resistance and future freedom of the people harmed by the history of slavery.   The opening of the monument in 2002 caused a lot of controversy with regard to the initial idea behind the project. While the monument was supposed to represent an important step toward a non-racist and inclusive society, the ceremony ended up being exclusionary. The queen was invited, which was the reason for having tight security measures, like black plastic fences surrounding the ceremony. That meant that many of the people whose painful? heritage the statue represented were closed off from the ceremony behind fences. As reported at the time, there was a great panic when mounted police charged into the crowd. Thus a monument that was supposed to serve as some kind of an apology for the brutal exploitation caused by colonialism became a place of violence against the descendants of the exploited. This example clearly showed the continuing exclusion of a marginalized group form historical memory; even if the memory concerns that very group . It is testimony to a certain institutionalization of (post-)colonial attitudes that are only thinly veiled by the erection of a memorial. The incident revealed the limitations of of the attempt to address colonialism as a merely historical event on a national level. Even more importantly how much work is still to be done. Now, 18 years later, the Black Lives Matter protests and the anti-racism activism it has instigated in Europe and elsewhere highlight the urgent need to make institutionalized racism and inequality visible. The photographs of the Slavernijmonument show the newly dressed statue with the Surinamese flag, as part of the movement. This gesture stand for a rejuvenation and appropriation of the memory by the descendants of the victims of colonial barbarism. It brings the power of representation back in  the hands of the people, to commemorate the brutality and injustice suffered by their ancestors. At the same time, activists all over Europe are toppling one colonialist monument after the other, making their disgust for the continued glorification of their crimes palpable.   Such is the case in the English town Bristol, where a statue of slave-trader Edward Colston was torn down, dragged, and thrown into the local harbour. This act has put an end to a long debate over whether the statue should be removed or kept as a constant reminder of the dark past of the country. Similarly, in Antwerp, the statue of King Leopold II was put on fire and splashed with red paint. Leopold had been displayed in Belgian history books as a hero who brought prosperity to the country. It is high time for him to be acknowledged as one of the biggest tyrants of Europe responsible for the enslavement and murder of thousands of Congolese people. These are two examples that got a lot of public attention, however dozens similar cases are happening all over Europe. If presented in a right way can serve as a reminder of the bloody past of European countries. The toppling of the statues creates a wave of reactions, some supportive of this kind of protesting, others outright rejecting it. There is no easy answer to the question of how to deal with these monuments from the past that glorify oppressors. On the one hand, people rightfully want them removed, because of what they stand for. On the other hand, there are people arguing that it is ever more important to keep those monuments since they have been part of the cultural heritage of the countries for hundreds of years, and what they stand for is an important part of history. Some even claim that these monuments, if presented in a right way can serve as a reminder of the bloody past of European countries. Arguably, if one just tries to erase uncomfortable parts of history, how will younger generations be able to educate themselves to change the future for the better? Still, it is incredibly important that people take action to express their outrage about the continued presence of big, old, imposing statues in the centre of the city that honour those responsible for the atrocities of slavery. However, it is also urgent and important to think about what can be created in the place of these statues and how can the past not end up being erased. Despite the decision that will be made on how to deal with historical monstrosities, this discourse further shows the need of social inclusion in the discussion – the need to hear the voices of people, instead of speaking on their behalf. References: Dewulf, Jeroen. “Amsterdam Memorials, Multiculturalism, and the Debate on Dutch Identity.” Imagining Global Amsterdam: History, Culture, and Geography in a World City. Ed. Marco de Waard. Amsterdam: Amsterdam University Press, 2012. 239-54. https://news.artnet.com/art-world/topple-monuments-what-next-1884873 https://www.buitenbeeldinbeeld.nl/Amsterdam_O/Slavernij%20monument.htm Download AA issue #031 as pdf
Issue #031 Published: 08-07-2020 // Written by: Brian Holmes
White Silence = Consent /// Let’s break down the empire
The US is going through the most violent civil-rights protests since the 1960s. What we see on the streets and on the screens is the full racial spectrum of society and above all of youth. Among those who support the movement, what matters first of all is ending systemic racism. If you are white, then one slogan is most powerful: White Silence = Consent. This movement demands that whites stand up and denounce the system that structurally privileges them over others. An incredibly large number of people are doing that. I think for most of us - and definitely for me - there is no other way forward on any level, to do with the economy, to do with climate change, to do with international relations or anything else. Our president is a white supremacist. He incarnates the worst of this country and proves how widespread the injustice is. All the official American disdain for other people’s lives, the destruction of neighborhoods, the abandonment of millions of people inside the country, the endless imperialist wars and murder from the air, the wanton and unrelenting destruction of the environment by corporations on the ground, all that is sustained by white consent. If you don’t agree with the way the country is being governed, then you have to break the silence. You have to actively and vocally support the people in the streets. This is a dangerous moment. Neoliberalism has left entire sectors of society in ruins and its abuses have given rise to many extremely alienated people. A reactionary backlash is already on its way aiming to deny all the demands of the entire movement. On the center left, among the so-called “liberals,” media figures and so-called leaders will say we have to “bring things back to normal” by using “legitimate force.” Well, there is no normal anymore, and the whole point of this uprising is that the force being used systematically, every day, is illegitimate. Look at how the immigrants working in meat-packing plants are being treated. Look how the cattle themselves are treated. Go around the Middle East and count the number of people maimed by American bombs. This is racism. This is white supremacy. This is the basis of capitalism, of colonialism, of empire. The Covid threat, the unemployment threat and the backlash threat together indicate a turning point for this society, one that is far more tangible and therefore more actionable than the next one on the horizon (climate change). These things are now being articulated in the streets by Black leaders, who in the six years since the Ferguson uprising have articulated a program for social change that strikes to the heart of accumulated abuses directed at the daily lives of people of color. To support the protests is to understand brutal domestic racism as the existential origin of all the ills of empire, which is the strong progressive theory that you can see expressed everywhere these days. We have to interpret whatever looting and violence that may occur as a symptom of hopelessness - and then bounce straight back to the core issues. The thing is, the Corona bailout bonanza has gone straight into the financial markets once again – and its high-end beneficiaries aren’t enough to carry the American economy. The neoliberal pattern of development has done more than simply hollow out the base it was built on, now it’s actually destroying the low-end consumer markets that the producer corporations still need, and so the whole pattern of development is literally breaking down, coughing and choking, shattering and burning. Only direct economic threats can convince the electorate of the wealthiest nation on earth to change course. Middle-class liberals have to see that all their wealth and comfort is highly insecure, and that the abandonment of all aspirations to equality makes that insecurity worse. We can also show that in the streets. What people want - what I want - is a society that cares about Black lives, that recognizes its deep-rooted injustices and that makes the resolution of those injustices into the number one priority. To care is to change social life at the roots. In addition to face-to-face respect, it means investing in abandoned neighborhoods, opening hospitals to everyone, providing education and jobs to those who are lacking, or in short, recognizing systemic differences in life-chances and doing everything possible to address them, with actual successes and not just promises. If political leaders want to overcome Trump, they have to prove, starting now, that they will devote themselves to overcoming white supremacy and ending all the aggression and abuse that flows from it. Anything else is self-interested consent to systemic abuse. The people in the streets have it right. No justice, no peace. If we want to make it through the pandemic, overcome the economic collapse and make all the changes necessary to survive the onrushing wave of dramatic climate change - in short, if we want peace - we can’t get it through the usual shocked or secretly indifferent silence. There is a variation on that key slogan. It says: White Silence = Violence. The violence being indicated is not only, and not primarily, what happens in the current protests. If liberal whites remain silent, the reactionary right will unleash even greater systemic violence, this time with armed gangs in your face. It’s time to seize the chance and methodically tear apart the institutions of inequality and racism, while replacing them at every step with something better. There are people with good ideas for doing exactly that. They are called Black Lives Matter. Download AA issue #031 as pdf
Issue #031 Published: 08-07-2020 // Written by: Menno Grootveld
De geschiedenis van de Commons in Amsterdam (deel 1)
Om te beginnen moet ik eerst maar eens uitleggen wat ik precies met de commons bedoel. Inmiddels is dit begrip namelijk door zoveel mensen omarmd en – mede daardoor – feitelijk misbruikt, dat het een beetje een lege huls dreigt te worden. De definitie die ik voor de commons hanteer is de volgende: ‘Alles wat eigenlijk van ons allemaal gezamenlijk zou moeten zijn (van de gemeenschap dus), maar dat niet meer is.’ Van oudsher worden met de commons de gemeenschappelijke gronden in de buurt van een dorp of stad aangeduid, die niet onder het eigendom van één of andere grootgrondbezitter vielen en die de (soms nog horige) boeren gezamenlijk mochten beheren. In het Nederlands worden deze gronden ook wel met het woord ‘meent’ aangeduid, dat verwant is aan het woord ‘gemeente.’ In de loop van de geschiedenis, maar met name in de periode vlak vóór de Industriële Revolutie, werden deze gronden steeds vaker omheind en op die manier onttrokken aan het gemeenschappelijk gebruik. Je zou deze praktijk kunnen zien als één van de belangrijkste factoren in de opkomst van het kapitalisme. In de begintijd van het internet dook de term commons opnieuw op, maar nu met het woord ‘digital’ ervoor. Het prille internet werd destijds beschouwd als een analogie voor de ongerepte gemeenschappelijke gronden van weleer, want er was aanvankelijk geen centraal gezag en geen sprake van ‘eigendom’ in traditionele zin. Helaas was deze situatie slechts van korte duur. Tal van handige jongens en andere onverlaten wisten – net als bij de oorspronkelijke commons – stukjes van die vrije ruimte af te schermen en voor zichzelf te claimen, zodat er na een paar jaar nauwelijks nog sprake was van collectief eigendom of iets dergelijks. Vervolgens gingen er stemmen op om wat er nog over was van het oude internet te beschermen: in 2005 werd bijvoorbeeld de P2P-foundation van Michel Bauwens opgericht. P2P staat voor ‘peer to peer’ en duidt op een systeem van gelijken (‘peers’) die een netwerk vormen en – meestal gratis – informatie met elkaar uitwisselen. Deze notie van uitwisseling tussen gelijkwaardige partners (ook wel delen genoemd) werd al snel uitgebreid naar allerlei andere terreinen, zodat de commons een gemeenschappelijke noemer werd voor alles wat niet tot het domein van de markt of de staat behoort. Nu is het de vraag hoe het anno 2020 gesteld is met het streven om de commons en alles wat daarmee verband houdt meer inhoud te geven. In Amsterdam heeft het gemeentebestuur onlangs het concept van de donuteconomie van de Britse econome Kate Raworth omarmd (zie de vorige AA: ‘Over corona, donuts en de vraag wat er van het virus te leren valt.’) Op het eerste gezicht is die donuteconomie circulair en wordt er relatief veel aandacht besteed aan waarden als gelijkwaardigheid, duurzaamheid en eerlijkheid, die door de commons worden belichaamd. Het probleem is echter dat het erop lijkt dat de stad deze waarden denkt te kunnen verwezenlijken zonder een fundamentele hervorming van ons economische systeem door te voeren. Zo gaan via de Amsterdam Economic Board allerlei bedrijven aan de totstandkoming van de donuteconomie werken, maar is de inbreng van de burgers minimaal en wordt op geen enkele manier aan het winstprincipe getornd, de kurk waarop het kapitalisme drijft. Het is opmerkelijk dat de ‘Amsterdam Donut Coalitie’ (naar eigen zeggen een ‘open en inclusief netwerk van veranderaars’) voor een relatief groot deel bestaat uit mensen die zichzelf als ‘ondernemer’ omschrijven, naast een reeks van organisaties die nou niet bepaald bekend staan om hun ‘open en inclusieve’ karakter. Dit voorspelt weinig goeds. Welke partijen/organisaties houden zich op dit moment in Amsterdam met de commons bezig, en wat hebben zij tot nu toe aan het discours over dit onderwerp bijgedragen c.q. bereikt? Als je deze vraag gaat onderzoeken, zijn de bevindingen eigenlijk ronduit teleurstellend: een hoop geblaat, maar weinig wol. Er zijn een stuk of vier platforms die zich met de commons bezighouden, en een hele reeks kleinere initiatieven. Een deel daarvan heeft zich nu onder de paraplu van de Donut Coalitie geschaard, maar opvallend genoeg een flink deel ook niet. Het Commons Lab van de Waag is eigenlijk het enige commons-platform dat meedoet aan de Donut, en dat is ook niet zo verwonderlijk, want Waag-directeur Marleen Stikker is één van de grootste pleitbezorgers van het gedachtegoed van Kate Raworth. Maar erg concreet wil het (ondanks een ruimhartige subsidie van het Fonds voor de Creatieve Industrie) allemaal nog niet worden. Volgens de webpagina van het Commons Lab wordt er vooral veel onderzoek gedaan (onder meer naar ‘het potentieel van serious gaming om de stedelijke commons terug te winnen’). Dit Commons Lab houdt zich eigenlijk vooral bezig met alles wat anno 2020 onder de term ‘digital commons’ gevangen kan worden, en dat is evenmin vreemd, want Marleen Stikker stond begin jaren negentig aan de wieg van de Digitale Stad – eigenlijk ook een commons in wording, die echter jammerlijk mislukt is. Een ander platform dat zich eveneens Commons Lab noemt is dat van de Stichting Samenwonen-Samenleven (SW-SL), waar ook de Ru Paré Community in Slotervaart onder valt. Dit Commons Lab organiseert vooral workshops, maar is ook de bakermat van Westerlicht, een ‘bewoners-energiecoöperatie,’ die zich onder meer ten doel stelt burgers te helpen bij het met hun eigen buurt inkopen van zonnepanelen. Het meest ambitieuze project van Westerlicht is het plan om de Sloterplas als warmtebron te gebruiken. Dit project staat echter nog in de kinderschoenen en het kan nog jaren duren voordat het werkelijkheid wordt. Het derde platform is het Commons Network, met vestigingen in Amsterdam, Brussel, Berlijn en Valencia. Het Commons Network is een typische netwerkorganisatie en werkt met activisten, denkers, pioniers en beleidsmakers ‘om verhalen te vertellen, netwerken te bouwen en beleidsvoorstellen te doen om commoners te ondersteunen en de commons in heel Europa te verdedigen.’ Tot de projecten van het Commons Network behoren een programma dat onderzoek doet naar ‘alternatieven voor de platformeconomie en de data commons’ en een programma dat onderzoek doet naar ‘alternatieve modellen van biomedische innovatie.’ Wederom heel veel onderzoek dus. Het vierde platform, de Meent, is eigenlijk het best te omschrijven als het ‘platform der platforms.’ Tot de partners behoren onder meer het Commons Network, het Commons Lab van Ru Paré en het Commons Lab van de Waag. De doelen van de Meent zijn: het gedachtegoed van de commons verspreiden in Nederland; het verenigen van commoners achter een gemeenschappelijke strategie; het politiek agenderen van de commons; het zichtbaar maken van de verhalen van commoners in Nederland; en het faciliteren van ontmoetingen tussen commoners. De Meent heeft subsidie gekregen van Stichting Doen. Wat al deze platforms gemeen hebben, is dat zij zichzelf zien en presenteren als intermediair: de verbindende schakel tussen commoners onderling, en tussen commoners en hun organisaties en de overheid, publieke instellingen, de media en de markt. Het probleem hiermee is dat er veel tijd, energie en soms ook geld gaat zitten in al dat ge-intermedieer, terwijl er op de keper beschouwd verdomd weinig concreets gebeurt. Dat is jammer, want het kan ook anders. De beste voorbeelden die ik ken van commoning in de praktijk komen uit het buitenland. Eén voorbeeld is de ZAD in West-Frankrijk, in de buurt van Nantes, waar op een stuk boerenland dat ooit voorbestemd was een nieuwe luchthaven te worden een fantastisch experiment met nieuwe vormen van samenleven en bedrijvigheid vorm heeft gekregen: https://zad.nadir.org/. En een ander voorbeeld is Cooperation Jackson in Mississippi, USA, opgericht in 2014 om ‘vanuit de structureel werkloze en onderbetaalde delen van de werkende klasse, met name de zwarte en latino-gemeenschappen, coöperaties in eigendom van de werknemers op te richten, teneinde de economie en de samenleving te democratiseren:’ https://cooperationjackson.org. Beide voorbeelden (de bezetting van een stuk land om de aanleg van een vliegveld te voorkomen, de wederopbouw van onderop van een economisch achtergebleven stad in een van de armste staten van de VS) zijn concrete pogingen om een alternatieve werkelijkheid te scheppen, zich beroepend op de uitgangspunten van de commons, maar heel verschillend in hun uitwerking. Dít is in mijn ogen hoe het in Amsterdam ook aangepakt zou moeten worden, en het kán. Maar dan moeten we het oeverloze geneuzel en het eindeloze onderzoeken achter ons laten, en ons storten op concrete plannen om de commons te verwezenlijken. In de volgende aflevering van deze serie zal ik nader ingaan op vier projecten in de sfeer van voedsel, volkshuisvesting en onderwijs die dat mogelijk maken. Download AA issue #031 as pdf
Issue #031 Published: 08-07-2020 // Written by: Aja Waalwijk
Amsterdamse Droogdok Mensen
Westelijk Havengebied, januari 2019: de ontruiming van het terrein van voorheen de Amsterdamse Droogdok Maatschappij (ADM). De eensgezinde bewoners en gebruikers van het terrein raakten verdeeld. Letterlijk dan. Van de honderdvijfentwintig ‘Amsterdamse Droogdok Mensen’ bleef er een zestigtal over om op de door de gemeente aangewezen Slibvelden in Amsterdam Noord ‘opnieuw’ te beginnen. Het toegewezen terrein, de Slibvelden, beslaat zo’n 300 bij 300 meter. Het terrein werd vanaf begin jaren 1960 gebruikt als dumpplaats voor slib uit de waterbassins van Waterzuivering Noord. Vervolgens lag het vijftien jaar braak. In de Structuurvisie van het gebied is bepaald dat er niet gewoond mag worden. Volgens het stadsdeel zou een semi-permanente plek aldaar een precedent scheppen, ofwel de deur openzetten voor projectontwikkelaars die maar al te graag boven de ring Noord willen bouwen.     Hoewel de ADMers pas op 7 januari 2019 neerstreken op de Slibvelden, was de gedoogbeschikking van twee jaar al op 1 november 2018 ingegaan. Die beschikking loopt dus komende 1 november ten einde en de groep is gesommeerd het terrein te verlaten. Het blijkt nu dat er geen oplossing is voor gemeenschappelijke bewoning en gebruik van enig terrein. Daar komt bij dat de Amsterdamse Droogdok Mensen, nu best aangeduid als ‘Slibvelders’, door de gemeente Amsterdam niet meer als collectief worden behandeld maar als individuen: de gemeenschap wordt op deze wijze gedwongen in het niets op te lossen. Die verdeel- en heerspolitiek van de gemeente heeft succes. De teamleider van Team Stad (vrije ruimte beleid) Enno Ebels vertelt dat de wethouders hebben ingestemd met een nieuwe grote vrijplaats in Amsterdam, te realiseren over twee tot drie jaar. Het ADM speelt een grote rol in dit plan. Daarmee is het probleem echter slechts doorgeschoven naar de toekomst. Plannen voor een duurzaam alternatief direct na de Slibvelden zijn er nog niet. De ADM’ers hebben in de loop van de tijd tweeëntwintig locaties voorgesteld. De Gemeente Amsterdam heeft hierop te weinig of niet geanticipeerd. Recent had de ADM-gemeenschap een gesprek met Stadsdeelvoorzitter Erna Berends en andere ambtenaren. Berends bleek pertinent, zo vertelt ADM’er Hay Schoolmeesters. “De afspraak was volgens haar altijd: vertrekken per 1 november 2020. Zo niet, dan gaat de gemeente handhaven”. Schoolmeesters stelt verder dat het gebrek aan alternatief de definitieve nekslag voor ADM lijkt. “Hoewel de gemeente zegt vrijplaatsen te koesteren, wordt er simultaan een destructiebeleid gevoerd. Er is geen ontwikkelingsplan voor dit terrein en stel dat er een nieuw plan komt, dan gebeurt er de komende drie of vier jaar toch niets. Die tijd zou ons de gelegenheid geven glorieus te vertrekken, bijvoorbeeld naar die nieuwe grote vrijplaats. Voor zo’n plek hebben wij visies geschreven die zijn omarmd door het Vrije ruimte beleid van de gemeente.”   Schoolmeesters vervolgt dat de “spirit” goed is bij de ADM-gemeenschap en dat de 60 mensen elkaar opnieuw hebben ontdekt. Samen streven ze naar een duurzame locatie, gestoeld op het authentieke vrijplaatsengedachtengoed waar creativiteit en niet het geld de motor is. “Onze plannen passen in het streven naar meer groen, geven een tegenkracht aan de steeds verdergaande economisering van de stad en zijn essentieel voor de culturele en maatschappelijke diversiteit. Na de sloop van de ADM is er niets met het oude terrein gebeurd. We zijn daar ontruimd voor leegstand. Moet dat bij de slibvelden opnieuw gebeuren?” Een stad die (semi)nomadendom gedragen door vrije geesten niet accepteert is niet divers. Een vaste verblijf- of standplaats is ook voor de Amsterdamse Droogdok Mens de basis van acceptatie. Jarenlang hebben tienduizenden zich op de ADM-terrein kunnen verwonderen en vermaken. En meer dan dat: Robodock was een wereldhit en de Winterspelen een waar alternatief voor de Elfstedentocht. In de ogen van de gemeente is de ADM-community te weinig divers zijn en zou ze zich meer moeten openstellen. Behalve dat dit valt te betwijfelen is dat negatieve discriminatie. Op basis van dit vermeende niet-inclusieve karakter van ADM lijkt het er op dat de gemeente Amsterdam in de discussie over diversiteit op onderdelen van dat beleid (onbedoeld) een etnische profilering doorvoert. Legitimering hiervan kan nimmer geaccepteerd worden. Download AA issue #031 as pdf
Issue #031 Published: 08-07-2020 // Written by: Alies Fernhout
Behoud Lutkemeer Inspreken met een hoogwerker en megafoon
Afgelopen woensdagmiddag 24 juni hebben leden en sympathisanten van Behoud Lutkemeer 7500 handtekeningen aangeboden aan wethouder Marieke van Doorninck. Zij kwam ze in ontvangst nemen, maar weigerde om in te gaan op het verzoek van de ruim honderd demonstranten om de naam vrij te geven van de multinational die in de Lutkemeer zou willen bouwen. Volgens een brief aan de gemeenteraad zou er eindelijk een bedrijf zijn dat in het nog aan te leggen industriepark een distributiecentrum zou willen bouwen ter grootte van 5,5 ha. Althans, er heeft een ‘beursgenoteerd bedrijf’een reserveringsovereenkomst getekend. Maar in de brief wordt uitdrukkelijk geweigerd om de naam van het bedrijf vrij te geven. Niemand kan dus controleren of dit klopt, en welk bedrijf hier binnengehaald wordt ten kost van een mooie oude polder en van (de akkers van) biologisch akkerbouwbedrijf De Boterbloem. De ‘koper’ moest er komen voordat er volgens een eigen motie begonnen mocht worden met bouwvoorbereidingen. Als de gemeenteraad hier volgende week mee akkoord gaat, is het plan om begin derde semester van dit jaar te beginnen. “Als we ze dan niet in de planningsfase tot inkeer kunnen brengen, dan zullen we later dit jaar voor de vrachtwagens moeten gaan staan”verklaarde Alies Fernhout van Behoud Lutkemeer en riep iedereen op om daar aan bij te dragen en zich op de alarmlijst te zetten. Direct inspreken is in deze coronatijden niet mogelijk. Met een hoogwerker en megafoons werd door ondertekenaars aan de vergaderende commissie Ruimtelijke Ordening verteld waarom ze voor behoud van de Lutkemeer en de Boterbloem zijn: om het klimaat, het groen, het uitzicht, de vogels, de biologische landbouw, de rust, de hondenuitlaterij, en omdat er genoeg ruimte voor lelijke grijze dozen elders is (gesteld dat die al nodig zijn). Verder werden er vele posters en flyers meegenomen om te verspreiden. Er werd opgeroepen om de komende tijd iedereen die je kent die iets te betekenen heeft bij GroenLinks of een van de andere drie coalitiepartijen (SP (!), PvdA en D’66) te informeren over dit schandalige project in klimaat- en coronatijden. http://behoudlutkemeer.nl   Photo: Hans Bootsma Download AA issue #031 as pdf  
Issue #031 Published: 08-07-2020 // Written by: AA
Books tip top 5
The tip top 5 is a small selection of books and/or magazines. We will share these titles with you but you’ll have to do the judging of the books yourself. Tips and links to releases are always welcome.  De macht van nietsdoen Jenny Odell Publisher: Ten Have Release date: 06-2020 Price: €22,99 // ISBN: 9789025907655 Een krachtige kritiek op de kapitalistische krachten die om onze aandacht strijden. In een wereld waarin we er alleen maar toe doen als we altijd “aan’ staan, is nietsdoen misschien wel de belangrijkste vorm van verzet De onbewoonbare aarde David Wallace-Wells Publisher: De Bezige Bij Release date: 02-2020 Price: €15 // ISBN: 9789403190709 Wallace-Wells luidt de alarmklok en vertelt ons alles wat we niet willen maar wel moeten weten over klimaatverandering. Als we onze aanpak van dit probleem en onze manier van leven niet snel veranderen, zullen delen van de aarde door desastreuze ontwikkelingen in de nabije toekomst onbewoonbaar worden. Extinctie René Ten Bos Publisher: Boom Release date: 03-2019 Price: €24,90 // ISBN: 9789024426980 Extinctie is bedoeld voor mensen die niet willen wegkijken van onheil en catastrofe; voor mensen die openstaan voor een nieuwe manier van denken over ecologie. Over rot 2.0 (handboek voor fermenteren) Mr. Wateetons, Valentijn Dirks, Jessica Lek Publisher: Good Cook B.V. Release date: 08-2019 Price: €32,50 // ISBN: 9789461432162 Het resultaat van gedegen onderzoek en eindeloos uitproberen. Dit boek beschrijft alle facetten van fermenteren. Brouw je eigen bier, cider of wijn en leer Thaise vissaus, Japanse miso of Finse viili-yoghurt bereiden. De mogelijkheden zijn eindeloos. Heel de stad Heel de aarde Stichting Onschatbare Waarde Publisher: Natascha Hagenbeek Release date: 2020 Price: €0 Over de vitale aanwezigheid en rol van de commons. Collectieve zelf-organisaties die samen organiseren voor in Amsterdam. Een inspirerende gids, die dezelfde eigenschappen uitstraalt die de commons zelf kenmerken: collectief, veelvormig, experimenteel, praktisch en visionair.
Issue #031 Published: 07-07-2020 // Written by: Chris Kelly
Where is the Money For Grenfell? A Struggle Against Distraction
The 14th of June 2020 marks the third anniversary the Grenfell Tower disaster in the West London Royal Borough of Kensington. On that day, 72 people, including 18 children, lost their lives in a devastating fire. It was a scene the whole world witnessed and soon quickly forgot about as global attention turned toward the impending crisis of Trump, Brexit & Corona Virus. In the wake of the hellish events at Grenfell, the surviving residents began a dogmatic pursuit of justice for the lives of those lost. Over the last three years, their focus hasn’t waned for a second. Every month, all remaining survivors & loved ones of those who died meet in masses to walk in silent remembrance of the 72 people who died. While the whole country began to blindly debate whether a disaster was looming on the horizon, the residents of Grenfell where still stood amongst the rubble asking why the government & public were so quick to forget  about a very real and non-politicized disaster happening only a few tube stops from Buckingham Palace.  The progress, or lack thereof, that has been made since 2017 to fix the atrocities caused by the capricious and greed fuelled decisions of the London City Council, has been nothing short of criminal. Too many unanswered questions remain about the most basic responses to the trauma.    On the 14th June 2017, it took 25 minutes for the blaze, caused by a faulty refrigerator, to climb 20 story’s high. The reason behind the devastatingly rapid spread of the fire was due to a series of recently installed plastic panels that skirted the outside of the entire building. These panels contained a highly flammable cladding that had been flagged to local officials as being dangerous to residents over a year in advance of the fire. During the first shambolic inquiry into the causes of the Grenfell tragedy, Watch Manager Michael Dowden, the initial incident commander for the London Royal Fire Service, gave a heart wrenching testimony in which he laid bare the confusion that ensued as a result of the combustible cladding, stating: “I admitted that I had been unsure how to respond when the fire began climbing up the side of the building”. The flammable material had been installed behind a water resistant ‘rain screen’, meaning the fire service were unable to target any of the cladding from the ground. It was this abhorrently negligent failure and short-sightedness on the part of the City Council that sentenced over 70 Londoners to choke to death in their homes. Given the nature of life in London, one can only imagine what the real death toll would amount to if they included non-registered and unidentified victims in the total mortality count.  Where is all the money?  Today, thousands of Londoners continue to live in tower blocks clad in the same flammable material. In 2019, the government pledged £200 million in aid funding in response to the tragedy. The largest portion of the fund was to be used to replace the cladding in all London tower blocks with the same flammable material as that present in Grenfell. 400 buildings were identified as having the same aluminium composite cladding system as Grenfell and around 184 of those were privately owned. The Government initially refused to pay the costs of those in private ownership, feeling as though they should not have to cover the costs alone, making it unlikely that they will ever be changed by private landlords. After a disgusting length of time, the government offered to pay for only half of all private reconstructions. At the time of writing, out of the 97 buildings they promised to fix, only 15 have actually been replaced and another 25 have begun the process.  Therefore, today over 17000 households are still unsuspectingly in the exact same set of circumstances that the residents of Grenfell were in before the fire. So, if it wasn’t spent on replacing the cladding in all 400 identified buildings, where is all the money for Grenfell?  After the costs for building renovations and extractions of the cladding, the largest component of the relief money was to be used on finding and purchasing new and suitable housing for all of the residents that survived. The total number of former Grenfell residents that survived the fire added up to 203 households, meaning a more than achievable minimum of 203 houses had to be purchased by the government to replace those destroyed. Of these, 101 have either accepted an offer of a permanent home or have accepted but are yet to be moved in. Of the 102 who are still not in permanent homes, 52 are in temporary accommodation and 68 are in emergency accommodation. It seems today that the UK Government governs in halves. More than half of all residents are yet to be given a new home, much like how only half of buildings with flammable cladding will have it removed by the government. Is this a two-way system? If we all decide to only pay half of our annual taxes as we do not feel like we should bear the financial burden alone, would our discretions be so easily forgotten by them? If we are to think of the harsh realities that Grenfell survivors are currently experiencing, especially in the socio economic context in which we all find ourselves today, we must realise the position of privilege from which we currently gripe & grumble. We are all too happy hiding behind our comfort and complaining that we must stay in our homes for months on end. Now imagine what it must be like for those who watched their home burn to the ground, listened to a nation as it promises to do right by them, only to be still searching three years late for some closure and recompense, as the rest of the world cries about being confined to their homes with their loved ones.  In response too the question, ‘where is the money for Grenfell’ the answer is: nobody knows.  The struggle against distraction  So, why has no progress been made? The answer to this is in essence the same reason as to why little to no progress had been made on the issues of police brutality until the brutal assassination of George Floyd. The people who hold the power and make the decisions as to how distressed and grieving communities live have absolutely no skin in the game. It doesn’t affect them or the people that they know and love so they pretend it didn’t happen so that they can continue living in the same status quo of racial oppression and white privilege that keeps them fat and rich. Amongst the communities who live around Grenfell, it is talked about, remembered and protested with the same frequency and heavy heartedness as the days and weeks that followed. Rather it is the rest of us, those who feel and forget with the tides of whatever disaster mainstream media shoves in our faces, that forget the anger and outrage we felt at the time. Distraction has always been the main weapon of politicians, we just used to call it ‘spin’.  Since then we Londoners, including Grenfell’s survivors, watched as the global plutocracy rushed to the aid of Notre Dame, with some fashion houses pledging billions to restore the uninhabited church so that they could have their names associated with the restorations. Yet no political body, independent corporation or notable figure came to the rescue of ordinary people. Where were all those well-wishers and clout seeking philanthropists when teenagers waved white t-shirts in desperate pleas for aid while the floor collapsed from underneath them. Was Grenfell not fashionable enough? Not internationally known enough for it to justify them parting with their millions. Or was it simply just not important enough to white people for them to want to help.  How can an uninhabited building, especially one that belongs to one of the richest organisations in human history, be more deserving of international sympathies and fundraising than the homes of over 800 living & laughing Londoners. One appeaser worth mentioning for their compassionless response to their own neighbourhood burning, was the Royal Family, who could unquestionably see and smell the smoke from the gold encrusted dining rooms in which they hid. So, what can we do for those remaining residents now? The Government hopes and prays that, if enough time passes, our attention will dwindle, and our outrage will become overshadowed by our anger at the next injustice. The reason why ‘White Silence is White Privilege’ became a powerful motto for the Black Lives Matter Movement is that it perfectly articulates both the systemic injustice that surround us but also how we can fight it. The racist system relies on us common white folk to be complacent as the system serves us ok. Corruption and prejudice sets in where complacency and privilege meet. The Government thinks we’re lazy and selfish just like they are. It is time to show them that we do pay attention, we do remember and were done being used as a tool of their oppression.  Download AA issue #031 as pdf
Issue #031 Published: 07-07-2020 // Written by: Gaia Gragnolati
Skateboarding in 2020: Reclaiming Authenticity in the City
Skateboarding in Amsterdam The current pandemic has forced many of us to live in a period of self-seclusion. Amsterdam’s neighborhoods were left to themselves, devoid of action. The frenzy of daily negotium1 got replaced by a spirit of otium2. Silence and absence of dynamism turned the urban space into a non-place, a space devoid of intrinsic quality. But, these spaces can also become places for new action. Normally, the frenzy of the rhythm of everyday life makes us interact frantically with the ordinary functionality of the infrastructures of the city. Yet, the recent lockdown prompted me to look beyond these conventions. As with many cities around the world, the urban scape of Amsterdam turned into fertile ground for experimentation. The lack of presence, action and business of people transformed the city into something to be explored. In particular, for me, the absence of traffic became an opportunity to experience the city in a different way: through skateboarding. In fact, not only myself but a great part of Amsterdam’s community decided to fill the vacuum of the streets through the use of alternative personal transportation methods (BMXs, wave boards, hoverboards, kick bikes, monowheels, scooters, roller skates). But, there is something unique about skateboarding. Skateboarding allows to live the city in a different way. It is about living the quality of the concrete materiality of the urban space in a completely distinct way from its original function. The Personal Dimension of Skateboarding Skateboarding turns the fabric of the city and its infrastructures into a space for imaginary play. A skateboard is a means to appropriate space, to discover a space’s hidden potential. With a skateboard, you can make up new rules for experiencing a city. The lack of intrinsic purpose in the activity of skateboarding is what encourages the development of a positive attitude of genuine creativity. Balance and momentum, both important in the act of skating, are physical skills developed through an attitude of self-determination. That is why skateboarding acts as a good tool for cultivating a personal teleology. It involves self-confrontation; skateboarding will always be about falling and scraping knees. It cultivates resilience. The attitude of pushing the boundaries of “safety” by practicing ollies, kickflips, or dark-slides releases a personal striving, and the aspiration to master new skills. It teaches you to confront your individual boundaries by projecting them on the concrete world. Being on a board teaches a way of redefining yourself through physical means. A way of Negotiating Public Semiotics That personal willingness of taking risks motivates the formation of an authentic engagement with the city. Skateboarding teaches to derail from any predetermined track. Living the fabric of the urban space on wheels transforms the city’s structural limits. It disrupts the hidden transcripts of architectural semiotics. By going beyond the functional design of things, skateboarding strips the objects of their conventions. It is a means of re-imagining the conventional representations of space; a tool for rethinking the relationship of urban structures and space. For a skateboarder, streets and buildings turn into white canvases. A vacuum where to seek new forms of experience. For this, skateboarding recreates objects, thus, enriching the urban configurations with a multitude of purposes. In this way, a skateboard represents a powerful means to build new relationships with the topography of the city through a form of self-expression. Every skateboarder in its own idiosyncratic form contributes to the evolution of an authentic street culture. They reject to be mere spectators of the public life and urban geographies. Skateboarding teaches to not be commanded by external regulations but instead to stop perpetuate them; it is an implicit reclaim of space. Its anti-mainstream attitude overcomes mass consciousness by refusing identification. To skateboard represent a way to call into question the most sedimented prescriptions of the city’s infrastructures. It is choosing for agency and self-expression. The Political Dimension of Skateboarding The characteristic aspect that distinguishes skateboarding is its authentic commitment to freedom. Its activity founds on an inner resistance to the rigidity of systems, identification and uniformity. This spirit of individual revolt recently came together on American streets to initiate a bigger change. Skateboarders of San Francisco, Salt Lake City, Portland, Philadelphia joined in peaceful protest of Black Lives Matter in the social endeavor to combat racism. They decided to oppose to oppressive representations of ethnic diversity. Here, skateboards became versatile gear for political action. Board’s grips and decks turned into air slogans (“BLM”, “No Racist Police”), into destructive baseball bats and, even into heavy drumming sticks. From the reinvention of a wooden board to the one of a material space, what skateboarding teaches is that things can always be changed. No matter how sedimented in the material nature, landscape, or collective imaginary. Skateboarders are spokesmen of an authentic striving. It is their willingness to resist oppressive normativities. From a personal negotiation of space and public objects, skate protests transform skateboarding into a symbol of collective identity. Here skateboarding became a symbol of political resistance. Crowds of skaters came to the streets to push the boundaries of cultural biases. In a spirit of collective revolt, skaters came to question the relationship with public space and the mediacy of the political system. These protests legitimately manifest skateboarders’ subcultural identity. Here, skateboarders come together as a conglomerate of diversity: different cultures reclaiming their place in the world. The physical act of skating turns into a symbol of urban identity which, being heterogeneous in nature, manifests as a claim for inclusivity. From the most intimate strive for personal freedom skateboarders wish to reclaim principles of universal freedom, demanding social inclusivity, and political equality. Conclusion The multidimensionality of skateboarding renders it a fascinating subcultural phenomenon. It represents a response to one’s personal condition that has the potentiality to evolve into a collective striving. For me, skateboarding only started as an attempt to break the deadlock of my solitary confinement. But, without doubt, this experience marked only the beginning of a stimulating personal journey that transcends the boundaries of a mere physical activity. Skateboarding can leave tangible signs and amplify our individual voices. It is fuel for our imaginative potential, our earthly vehicle to creatively respond to social oppressions and political struggles. Download AA issue #031 as pdf
Issue #031 Published: 07-07-2020 // Written by: Nathaniel Wells
Students engaged in rent struggle with Amsterdam housing companies
Social Housing companies refuse to listen to student group’s demands for rent forgiveness whilst quietly intimidating members. Social housing companies De Key and DUWO have ignored student tenants and their concerns regarding income, rent and the current COVID-19 crisis, leaving many in a precarious position. We, a group of Amsterdam students consisting of both Dutch and Internationals at institutions including UvA and AUC have formed a group and organised rent actions including a rent strike. We are worried about our inabilities to pay their rent due to the ongoing pandemic and so we have taken the fight to the government and the housing companies. We have formulated demands and a petition which has been circulated around our fellow students, garnering support across campuses and education institutions. We have have set out the following demands: • Full rent suspension for the duration of the Covid-19 crisis without obligation to pay back in the future. • No rent increase for the duration of 2020. • A law banning evictions. • Binding measures to forbid collection costs. Our petition, (which can be found here: https://secure.avaaz.org/en/community_petitions/dutch_government_duwo_de_key_and_other_student_hou_rent_relief_for_student_tenants_in_the_netherlands/details/) contains reasonings and justifications for our demands, citing economic insecurity created by the current global pandemic. There has been precious little effort to alleviate this situation from the side of government or social housing companies like De Key and DUWO. Students are particularly vulnerable as our jobs tend to be informal or based on zero-hour or flex contracts. In addition, they are largely in the hospitality and service industry which are amongst those hit hardest by the crisis and the lockdown. Indeed, the government measures that are in place to protect workers often do not cover these types of employment and contracts and thus students are being left exposed. When confronted with this question, the Minister of Education responded by suggesting that students take out loans in order to compensate for Covid-19 related financial damages. Given the financial freeloading that is going on in the corporate world at the moment (€ 9 Billion alone to KLM) this is a preposterous suggestion. It also  ignores the fact that many students, especially international ones, of which UvA alone has some 5000, do not have access to loans; not to mention the obvious negative consequence of further indebtedness. We are also highly critical of the emergency law passed in April, as it is clearly insufficient in its mission to guarantee stable housing, as three month extensions can be rejected in case of rent arrears or planned demolitions. The protection it provides against eviction is extremely week as it comes in the form of a non-binding resolution that does not even cover 20 per cent of Dutch students. At a time where there is a public health crisis, the risk of homelessness faced by all people, not just students, in precarious living situations creates a rather worrying prospect which has driven students in Amsterdam to consider rent striking. So basically, all that students can right now rely on are Minister Ollongren’s words encouraging landlords and housing companies to make concessions in favour of tenants, including rent reductions and forgiveness. Currently, this is only done on a voluntary basis and unsurprisingly, few arrangements have been made. Indeed, neither DUWO nor De Key have given any such concessions, but have rather gone ahead with annual rent increases as of July. It’s obvious that his goes against the wishes of tenants but also runs counter the will of the Senate. Ollengren has been described as “putting herself in political trouble” by refusing the will of the Senate to freeze rent. So not only do students and tenants have to deal with a loss of income, their rent has now increased in many cases, deteriorating an already precarious situation. Indeed, it has meant many students have had to return home, including some international students being forced to return to home countries a lot less safe regarding the virus than The Netherlands. Instead of helping their tenants as they are supposed to as social housing companies, DUWO and De Key have gone ahead with the previously mentioned rent increases, refusing to give any public acknowledgement of the student activists or their demands. However, members of our group have been contacted personally by De Key on private emails and phone numbers aggressively demanding explanations for their actions. These are obvious attempts at intimidation, trying to threaten students into keeping quiet and paying up. Indeed, some students looking to extend contracts and stay in Amsterdam were told that joining the rent action would endanger their contract extension. One particularly insidious example of this kind of backdoor intimidation tactics is how they worked out the identity of an activist by way of a picture of a poster the group circulated online. In order to show support, some students held banners outside their windows of their accommodation; one such student received a phone call from De Key confronting him and hinting at the possibility of eviction. What makes matters worse is that this particular photo did not directly identify the student. Only by working out the number of windows and cross referencing their tenants’ information could De Key get to the student activist’s identity. Perhaps even more shockingly, DUWO threatened one member of the rent strike group  with legal action and an unprecedented €184 collection cost should they continue in their protest and strike. This is utterly unacceptable behaviour by an organisation whose mission it is to take care of those in need of social housing. One student expressed their worries to De Key about having to return home to the UK, the country worst affected by Covid-19 in Europe currently, where they had no place to quarantine for the legally mandated 2 weeks. De Key’s response was to deny their request for somewhere to stay for a week or two until they secured a safe place to stay in the UK, forcing them to travel without such a place secured. This epitomises the disregard De Key has shown for their tenants, even forcing them to travel without a safe, secure destination to stay at. Amidst a global pandemic, especially returning to a relatively dangerous country, this represents a threat to health. The rent strike activists are adamant in their defiance of De Key, DUWO, and housing companies and say they have wide support from local media, activists and unions. Those of you who may wish to support us in our fight against housing insecurity, we ask you to sign our petition and share it amongst friends and colleagues. Should you wish to ask us any questions or hopefully even get involved, please email us at rentstrikeamsterdam@disroot.org and let us know. Instagram: @rentstrikeamsterdam
Issue #031 Published: 07-07-2020 // Written by: Cinema of the Dam’d
Film/Documentary tip top 5
Every issue we publish a tip top 5 of documentaries and films that we think are worth watching.This issues list has been created by Cinema of the Dam’d (cinema in the OT301). If available we share the content on our Youtube channel. Black Panthers Director: Agnès Varda Writer: N/A Release: 1968 Topic: Civil Rights Where to find it: https://vimeo.com/425266523 In 1968, the late great Agnès Varda went to Oakland, California to document a rally in support of Huey Newton, the imprisoned co-founder of the Black Panther Party. The Black Power Mixtape 1967-1975 Director: Göran Olsson Release: 2011 Topic: Civil Rights Where to find it: Available for free on Vimeo: https://vimeo.com/375233657 Vital documentary about the rise of the Black Power movement in the United States, assembled from found footage shot by Swedish TV journalists between 1967 and 1975. Brother Outsider: The Life of Bayard Rustin Director/s: Bennett Singer & Nancy D. Kates Writer: Marc Weiss Release: 2003 Topic: Civil Rights/Gay Rights Where to find it: www.kanopy.com/product/brother-outsider One of the first “freedom riders,” Bayard Rustin, was an adviser to Dr. Martin Luther King, Jr and helped organize the 1963 March on Washington. But for decades, he got little recognition, because he was gay. Free Angela and All Political Prisoners Director: Shola Lynch Writer: Shola Lynch Release: 2012 Topic: Civil Rights Where to find it: https://tubitv.com/movies/472114/free_angela_and_all_political_prisoners Fascinating documentary about how college professor Angela Davis entered into radical politics and ended up on the FBI’s Ten Most Wanted List. The Murder of Fred Hampton Director: Howard Alk Release: 1971 Topic: Civil Rights Where to find it: https://vimeo.com/425027099 While filmmakers were shooting this radical documentary about 21-year-old Black Panther Party leader Fred Hampton, he was killed by Chicago police. Then the film became an investigation into his murder.
Issue #031 Published: 07-07-2020 // Written by: Katie Duck
“Product” and “Repeatability” The new norm?
I have been holding The Improvisation Summer Course in Amsterdam since 2009. This project gathers international experimental artists to create real time compositions that are played live in the Freakatoni Witchy Weekend festival. I moved this project to the OT301 Cultural Centre in 2016. Due to the Netherlands’ coronavirus restrictions, the OT301 building was closed for gathering until further notice. The Improvisation Summer Course and its Freakatoni Witchy Weekend festival was postponed until 2021. As the lock downs began, I witnessed experimental artists turn to technology as a theatre and to social media for audiences, with films, live streaming concerts and online classes. This activity proved how experimental artists have an endless dedication and persistence to continue their work. Public funding has offered less and less support to experimental artists, but they have found independent economic systems, niches, loopholes and spaces for their work. And that is what they did in the lock down with technology and social media.   While this online presence did not help with artists’ economic issues, it provided a reason to continue practicing. But in this effort, we need to continue to address essential questions that have arisen over the past years of research in contemporary art practices: “what does ‘live’ performance mean now”,  and “what is our relationship to the public”?   Questions of liveness can be addressed by using technology as theatre and social media as an audience only up to a point. But performances are eventually challenged simply because the audience does not have to make an effort to go to the theatre and gather. Gathering creates the platform for them to listen, focus and feel the work. The theatre creates the situation for art to be recognised as a choice they made to be there and interact. These questions did not occur out of people toying around with notions of liveness. We have invented scripts and scores unique to our times, and have had face to face understanding about our role with the live public. As a result, there are many books, theses and articles emphasising the role of improvisation and experimentation in what we now understand the contemporary cultural aesthetic to be. We cannot gather until it is safe. So we use technology and social media as our new norm. But when we can gather, will this new norm replace our niches, loopholes and spaces? Experimental arts and sub-culture spaces exist within the same public funding system as mainstream and/or museum art: artists go to panels of academics, who go to the government, who go to the public for taxes. This process has created a competitive spirit. It is a difficult path for an experienced artist and established theatres, and an extremely difficult path for artists who are just emerging and theatres that are just beginning to exist. Art funding systems have little patience for theatres or artists who are experimental and choose to continue to be in a process. They have slowly become entirely biased toward “products” and repeatability in an attempt to defy the ephemerality of liveness. Artists, academics and educators all talk about it, yet there is very little scrutiny within funding bodies regarding how this phenomenon occurred or why it persists. There is no context provided for audiences to understand the role that experimentation and process plays while funding systems treat them as consumers and squeeze the life out of Art  projects and art spaces as it dwindles towards a product. What was lost with the restrictions of touch and gathering has amplified what was already happening in relation to experimental art spaces before the pandemic, “social distancing through exclusivity”. I created an independent economic system for The Improvisation Summer Course with its Freakatoni Witchy Weekend in order to maintain autonomy for the future of this project. But it cannot continue in 2021 if the spaces are shut down. This is not a time for complacency. Demand that the panels and the government listen. If social media is your audience, address them directly with your work online. Social media are living human beings who pay their taxes towards the future of art. OT301  Improvisation Summer Course  Freakatoni Withchy Weekend  Collective writing, editing, feedback: Vincent Cacalano, Sharon Smith, Jonathan Nagel, James Hewitt, Maria Mavridou and Mary Oliver
Issue #031 Published: 07-07-2020 // Written by: Charlie Vielvoye
Het duurzaamheids- optimisme van Dus Wat Gaan Wij Doen Festival is zelfs online enorm aanstekelijk
Afgelopen Hemelvaartsdag op 21 mei 2020 vond de tweede editie van het Dus Wat Gaan Wij Doen Festival (DWGWD) plaats. Dit keer niet bij BlueCity 010 op de Maasboulevard in Rotterdam, maar geheel online vanwege de maatregelen rondom het coronavirus. Het was een inspirerende, broodnodige en virtuele samenkomst van bekende blikvangers zoals Jan Terlouw en Milieudefensie tot bouwers van wormenhotels en een cursus ruil-je-kantoorbaan-in-voor-een-leukere-in-de-circulaire-economie. Geen opgeheven vingertje Initiatiefnemer Bart van der Zande: “We zijn de eerste generatie die de gevolgen van klimaatverandering gaat merken, en de laatste die er wat aan kan doen.” Dit zegt hij niet om je bang te maken, maar als een oproep tot actie. DWGWD helpt je om dat te doen. Niet met een opgeheven vingertje, maar met de duim tegen de borst en één arm in spierbal-modus. Veel vragen stellen en dingen leren over wat je eigenlijk allemaal kunt doen rondom duurzaamheid. Je kunt natuurlijk niet alles doen, maar iedereen is ooit klein begonnen. Presentatoren Wilbert en Dzifa gidsen je vanuit De Ceuvel live door het programma. Er wordt geschakeld naar andere plekken via verschillende Zooms. Dat gaat niet altijd zonder problemen. Zo is initiator Bart van der Zande een paar keer dubbel te horen, maar dat draagt juist bij aan de charme. Van Workshop Eiland tot Pioniers Lounge Na een kort gesprek met Bart wordt de aftermovie van vorig jaar getoond. Presentator Wilbert merkt direct op: “wat een hoop mensen op elkaar”. Ruim twee maanden in de lockdown krijgen zulke beelden inderdaad iets buitenaards. Toch is er dit jaar met verve een online editie opgetuigd, waarin je als bezoeker ook langs verschillende podia kunt dwalen. Van inspirerende presentaties op de DWGWD Stage zeil je zo naar Workshop Eiland voor meer praktische zaken rondom duurzaamheid zoals het bouwen van een wormenhotel. Baanbrekende initiatieven kom je tegen in de Pioniers Lounge waar negen pioniers je in tien minuten meenemen in hun idee. In speciale break-out rooms kun je vervolgens de pioniers het hemd van het lijf vragen. Ga je door de Transformatietunnel dan kun je direct overstappen naar een duurzamere bank of energieleverancier. En heb je behoefte om samen te komen met anderen dan ga je chatten bij het Meeting Point. Er is zelfs een Food Court waar je veganistische maaltijden kunt bestellen en thuis laten bezorgen. Van (B)ullshitbaan naar (A)mbacht Aangezien het festival maar liefst 36 programmaonderdelen telt zul je keuzes moeten maken. Een opvallende naam uit het programma: van (B)ullshitbaan naar (A)mbacht, gepresenteerd door Siemen Cox die zelf jarenlang in de financiële dienstverlening werkzaam was. Uit onderzoek blijkt dat één op de vier mensen vindt dat zijn of haar baan weinig toevoegt en en zich dan ook niet helemaal op de juiste plek voelt. Siemen dacht bij zichzelf: “Opeens weet je het, je wordt geen conducteur maar paddestoelenkweker.” “Maar wat zijn dan precies Bullshit Jobs?”, vraagt presentatrice Dzifa, “alle kantoorbanen?” Het antwoord op die vraag is niet aan Siemen, het gaat hem er om wat je daar zélf over denkt. Veel mensen blijven zich maar rotrennen voor een baan die ze niet interesseert. Het is dan ook geen toeval dat één op zes mensen met burn-out-klachten kampt. Mooie woorden van Jan Terlouw Een van de blikvangers van het festival is schrijver Jan Terlouw. De festivalsite waarschuwde ons al: “Deze man verhoogt het risico op een onstuitbaar LET’S GO!-gevoel.” Terlouw weet als geen ander saamhorigheid op te roepen. Hij herinnert ons aan de uitkomsten van de Club van Rome waar 48 jaar geleden (!) al werd opgeroepen tot een circulaire economie. Treffend is zijn afsluitende oproep: “We hebben allemaal een taak, niet alleen de politiek: het moet, het is voor je kinderen en het kan. En dat moeten de religies doen, de kunsten, het onderwijs, dat moeten u en ik doen. En dat zijn we op dit moment ook weer aan het doen.” Een heldere, optimistische boodschap De kracht van het Dus Wat Gaan Wij Doen Festival is de optimistische boodschap, het geven van handvatten en het laten zien dat je ontzettend veel kan doen in het kader van duurzaamheid. Natuurlijk zijn de feiten rondom het klimaat reden tot zorg en moet er wereldwijd meer actie worden ondernomen. Maar de insteek van DWGWD snijdt hout waar het gaat om het activeren van het individu.    
Issue #031 Published: 07-07-2020 // Written by: L. Skwirblies, N. K. van Oort
Like Squatting but Different - Bajesdorp Continues
These past couple of months, ‘staying at home’ has become the new normal for many of us. Our own lives and those of others depended on it. For many of us, having a permanent home in a city like Amsterdam, however, has never been normal. Despite the fact that our lives depend on it, also without a pandemic. Ironically, Rutte’s ‘intelligent lockdown’ and the catchy formula blijf thuis brought one of the most politicized issues in Amsterdam back into the lime light: the right to decent housing. With the prohibition and criminalization of squatting in 2010, a new strategy against gentrification and the commodification of housing has gained grounds in the Netherlands: the VrijCoop strategy. We from Bajesdorp are part of the VrijCoop association, and we build our own housing cooperative based on social principles. We reclaimed part of the sold Bajesdorp land plot back from the Amsterdam real estate market, and we are going to build the first newly constructed, collectively commissioned, and communally owned work- and living-space for artists and activists in Amsterdam. Inspired by the German Mietshäuser Syndikat movement from the 1990’s, the strategy of VrijCoop is based on the idea of commoning. Instead of buying a house as an investment and for personal profit, VrijCoop buys property or land off the market and puts it back into the commons. The bought-up property and ground will now collectively be owned by the association VrijCoop and the members of Bajesdorp. It can never be sold on the free housing market again. In that sense, it is a bit like squatting with other means. Who are we? Bajesdorp is now a group of 12 people, rooted in the old Bajesdorp, a community of squatters that started living and working in the abandoned houses of the former Bijlmer prison-guards over 15 years ago. When the governmental plans to demolish the entire Bijlmerbajes complex and to re-develop it into a whole district became reality, a small group of the Bajesdorp squatters attempted to buy their former homes from. That did not work out, as the government wanted to sell the whole area at once. But after two years of relentless lobbying, the squatters managed to make sure that whoever was going to buy the whole land plot, would have to allow the Bajesdorp community to develop a new project as part of the overall plan. As one of the members from back then remembers: “There we were, with our anti-capitalist ideas and ideals sitting at the table with one of the Netherlands’ biggest profit-driven companies. Finding common ground surely wasn’t easy.” This was in September 2018. Since then things have moved quickly. The Bijlmerbajes has been demolished, and so have the former prison guard home of Bajesdorp. The Bajesdorp group changed several times. Some members left, new members joined, left again, and others joined. The city of Amsterdam agreed to buy the ground on which the new building of Bajesdorp will be built and to lease it back to us. An architect was hired. The first building plans are co-designed. Many more group meetings held, lately largely online. What’s in the future? It felt a bit funny, to go ahead with the project in these insecure times. Will it be possible to do construction in times of a pandemic? Will our funding go through now that so many people and institutions lost their income? We decided it is now more than ever the time to future-proof the housing market in Amsterdam, to make sure, that with the next blijf thuis, staying at home will be possible and pleasant for much more of us than this is the case now. Bajesdorp, in its new shape, will obviously not solve the problem of the housing market by itself, but we hope to show with this project that there are alternatives out there. We hope to inspire others by example, to start their own social housing cooperative, to build on our experience, expertise, and empathy. This is something we often remind ourselves of in the group. Whenever there is a setback, or when group meetings feel too long and exhausting: we are not building for ourselves only. We are ‘freeing’ property from the speculative housing market for generations to come. We are a pilot project for an alternative housing market in the city of Amsterdam. Hopefully we can be an inspiration for many more communally-run house projects in the near future.   How do we finance the project? In order to realize our new Bajesdorp building we will apply for a mortgage from a bank. We will also receive some subsidies from the city for building a ‘broedplaats’, and we will put in some money ourselves. But the most important part of the financing has to come from our crowdlending campaign. We chose deliberately for crowdlending and not crowdfunding because we also want our financial structure to adhere to the principle of commoning. If you want to support Bajesdorp you can lend it money. In return you will be given bonds (obligaties) over which we will pay you a small interest. As soon as the building is paid off, we can refund the obligaties through the rent we pay for living in the building. The interest paid over the lending looks as follows: for 5 years (1,5% interest), 10 years (1,75%), 15 years (2%) and 20 years (2,25%). With crowdlending we avoid that only large investors lend us money, who greenwash their image. Instead, it allows us to be communally crowdsourced, by you, by other like-minded collectives in the city or abroad, by friends and family members and individuals with smaller pockets who want to support the project. How you can support the project and make a difference If you want to make a difference in the Amsterdam housing market you can, for example, do so by supporting one of the VrijCoop housing projects by lending them money. Our crowdlending campaign starts 1st of October. If you are interested in supporting Bajesdorp contact us via: info@bajesdorp.nl More info: https://bajesdorp.nl
Issue #031 Published: 07-07-2020 // Written by: Iris Kok
Vergeet de studenten niet (meer)!
Er is al veel geschreven over de impact van corona en ook dit stuk zal daar over gaan. En zoals altijd kijk ik naar de universiteit en biedt hierbij een studentenperspectief. Om te beginnen met het goede nieuws, ik kan wel zeggen dat er veel actie gevoerd is en dat er ook een paar maatregelen tot stand zijn gekomen om de studenten te ondersteunen. Online zijn er meerdere malen twitteracties geweest, het Habbo-hotel is bezet geweest en 26 juni wordt het rapport van de online raadpleging op de Dag van het Alternatief aan de politiek aangeboden in CREA. Het is inmiddels en wel duidelijk dat de coronacrisis niet alleen meer een crisis is die gaat over gezondheid en mensenlevens, maar ook een economische crisis. Natuurlijk is de klap hard en juist daarom moeten structurele veranderingen plaatsvinden waarbij ook studenten vanzelfsprekend in mee worden genomen. Dit is niet direct gebeurd terwijl deze groep mensen steeds weer tussen wal en schip eindigt. Al vijf jaar lang bestaat het leenstelsel, waarbij studenten geld lenen van DUO. Het zou beter schuldenstelsel kunnen worden genoemd. ‘‘Lenen kost geld,’’ zegt de reclame, maar de rente is vooralsnog 0%. Een student heeft na afstuderen 35 jaar de tijd heeft om af te lossen. Ik studeer zelf dit jaar af aan de UvA en ben 25 jaar. Dat houdt dus in dat ik tot mijn 62ste DUO kan afbetalen. De eerste twee jaar na afstuderen hoeft nog niets (mag wel natuurlijk) af te worden betaald. Ik wil zelf nog liever niet denken aan de impact die deze studieschuld heeft. Bijvoorbeeld bij het kopen van het huis wordt er wel degelijk naar deze schuld gekeken. Mocht ik zeg over tien jaar ooit een huis willen kopen en misschien al de helft van mijn €30.000 studieschuld hebben afgelost, dan wordt er alsnog naar de hele oorspronkelijke schuld  gekeken bij de bepaling van het te lenen hypotheekbedrag. Het is dus geen fijn zwaard van Damokles om boven het hoofd te hebben hangen. En toen kwam de coronacrisis, met voor mij persoonlijk als gevolg dat ik geen klussen meer krijg van het studenten uitzendbureau waar ik werk. Zoals velen heb ik niet de tijd om veel uren te werken, dit door het wisselende rooster van mijn studie. Een andere reden dat ik niet ‘veel’ kan werken is omdat ik juist deze uren nodig heb voor mijn studie. Studenten vallen tussen wal en schip als het aankomt op hulp vanuit overheid. De minister zegt:  studenten kunnen bijlenen. Over dat sommigen liever niet lenen wordt niet nagedacht. Zij die wel al leenden, eventueel maximaal, mogen hopen op coulance, maar hun studieschuld loopt natuurlijk verder op. Ook ik heb mijn lening moeten verhogen om alle rekening te kunnen betalen. Studenten die werkten naast hun studie konden niet meteen rekenen op hulp in de vorm van de NOW-regeling. Dit gold natuurlijk alleen voor de studenten die nog in dienst waren en niet meteen waren ontslagen. Maar de rekeningen blijven komen en tijd verstrijkt zonder hulp. De compensatie die nu is geregeld is alleen voor langstudeerders alsmede voor hen die in februari €400,- of meer verdienden (zij krijgen dan een maandbedrag van €550,-). Ook is een aantal maanden langer OV aangeboden. Tegelijkertijd wordt reizen met het OV afgeraden en is het hoger onderwijs verzocht om alleen tussen 11:00-15:00 en na 20:00 onderwijs aan te bieden vooralsnog. Deze compensatie voor studenten die hun inkomen verloren zijn door Corona is pas geregeld nadat dit herhaaldelijk is aangekaart in Den Haag. Dit blijft nodig zolang de minister-president alleen maar een harde zucht laat horen als reactie op een vraag of het collegegeld misschien gehalveerd kan worden nu er nu geen fysiek onderwijs plaatsvindt. ‘‘Doe me nou een lol en praat hierover met de minister hierover [Ingrid van Engelshoven], ze staat te trappelen.’’ Ik moet het nog zien gebeuren, een minister die staat te trappelen om gehoor te geven aan de #nietmijnschuld-petitie, inmiddels meer dan 37000 keer is ondertekend. En het was misschien al duidelijk maar de boodschap van ‘je kunt toch bijlenen bij DUO’ is geen oplossing. Voor het leenstelsel is inmiddels geen politieke meerderheid meer en wij gaan door met #nietmijnschuld om de basisbeurs terug te krijgen na de Tweede kamer-verkiezingen in maart 2021. Teken de petitie op: www.nietmijnschuld.nl Voor vragen over je werk met betrekking tot de coronacrisis ga naar: https://www.nietmijnschuld.nl/corona#/
Issue #031 Published: 06-07-2020 // Written by: Berith Danse
Plein Theater presenteert: Swart gat / Gouden eeuw. 1 juli tm 31 juli
Swart Gat / Gouden Eeuw (Dunguu olo - katibo-ten) is een theatrale beleving over een onbekend deel van de Nederlandse cultuur en geschiedenis, die van de Marrons, in de vorm van een ‘coronaproof’ labyrint in het Plein Theater. Marrons zijn afstammelingen van Afrikanen die door slavenhandelaren onder dwang naar Suriname zijn gebracht, zich bevrijdde en vestigden in de Amazone. De theatrale installatie toont wijsheden vanuit het Marrons perspectief en hun visie op vrijheid, geneeskrachtige planten en omgaan met de dood, in relatie tot de actualiteit van vandaag. De theatrale installatie wordt op woensdag 1 juli Keti Koti 2020, wanneer de afschaffing van de slavernij herdacht en gevierd wordt, geopend in het Plein Theater en is heel de maand juli individueel te bezoeken op vooraf aan te melden tijdslots. Het project is een initiatief van theatermaker, natuurgeneeskundige en directeur van Plein Theater Berith Danse, die al meerdere theatertentoonstellingen maakte vanuit onderzoek naar het Nederlands Slavernijverleden, en is een samenwerking met Surinaams theater- en filmmaker Tolin Erwin Alexander. Hij is door het Plein Theater uitgenodigd als Artist In Resident, maar werkt door de corona-omstandigheden vanuit Ecuador aan deze installatie. Andere samenwerkingen zijn onder andere vormgever Bartel Meyburg en vereniging Ons Suriname. Als cultureel theater in Amsterdam Oost, een stadsdeel met een directe verbinding met het Surinaams Koloniaal verleden, wil het Plein Theater een versie bieden die binnen de maatregelen wél uitgevoerd en beleeft kan worden. Met Swart Gat / Gouden Eeuw willen wij een onbekend deel van de Nederlandse cultuur over het voetlicht brengen, namelijk die van de Marrons. De onterechte onbekendheid en wijze waarop erover gesproken wordt doet vermoeden alsof hun cultuur geen onderdeel zou zijn van de gezamenlijke culturele heritage van Nederland. Het feitelijke tegendeel is namelijk waar. Daar waar andere helden in de ‘vaderlandse geschiedenis’ worden omarmd en genationaliseerd, blijven zij in de schaduw van het collectieve bewustzijn. Nu, in 2020, lijkt het mechanisme hierachter nog steeds niets aan urgentie te hebben verloren! Juist nu een onderwerp als racisme wereldwijd de aandacht heeft willen wij via de kunst van performance, theater en verbeelding inzichten bieden tot de subtiele werking van racisme, uitsluiting, mainstream denken en het diepgewortelde apartheidshandelen dat eruit voortkomt.” Plein Theater Sajetplein 39, 1091DB Amsterdam  info@plein-theater.nl www.plein-theater.nl ​
Issue #031 Published: 06-07-2020 // Written by: Erica van Beers
OCCII Kinderpret in a nutshell
OCCII’s colourful wooden carved building is often compared to a fairytale’s witch candyhouse. And actually that is true, because the architect was inspired by a cuckoo clock designed as the Russian witch house on chicken legs from the Baba Jaga. Since 26 years you and your little people can join many other fairytales in OCCII on the wednesday afternoon, because then we have Kinderpret! Our kids program consists of single workshops on arts, crafts and nature, on interactive theatre performances and seasonal celebration parties.  All ages are covered throughout the season. From 2 till 12 years old, but different every week. In our 13 year existent spin-off Kids-kunstlaboratorium the older kids (age 8-12) can develop their talents and learn old crafts during series of 6 or 10 sessions on Tuesdays and Wednesdays. In the end they will do a public presentation e.g. a concert with their new rock band or an exhibition of their screen-printed clothes.   As being part of the OCCII and Binnenpret our focus naturally grew into the DIY direction in our way of creating and educating. We have seen that collaborations work best with both artists who are enthusiastic of what they do and kids who subscribe because they are interested. If that experimenting together happens in mutual respect it can lead to so much awe, fun and freedom plus fresh styles of creation. We therefore often work with artists like musicians, sculptors, bookbinders, upcyclers, filmers etc. who we know from the squat scene. There has been a history of mutual exchange, as Kinderpret has also voluntary provided the kids programs on the Anarchist Pinksterlanddagen in Appelscha, Robodock and ADM festivals, FAF, Counter Culture, Incubate, SOTU, Bajesdorp aswell as for smaller parties in a lot of other squats and some street actions. For one of them we created the live board game Kraakopoly (squatopoly). We love to be open for all kids and have always encouraged the social and cultural mix of them, so in the coming time  we try to also make it also easier for children of refugees and a HVO to find and join us. In the past we have made our own annual interactive theatre adventures in OCCII with a bunch of enthusiastic volunteers in changing composition under the name of the Landbouwers. We built Lands or alternative worlds where kids could enter through a huge painting and they were asked to help solving the problems or mysteries with the beings inside. We adults enjoyed the creation of them at least as much as the kids who were part of the adventure i guess! That is to me the main meaning of ‘Kinderpret’… On festivals the same group used to make theatrical Adventure Tracks about social or environmental issues. Besides inviting artists in OCCII, we love to create our homemade workshops aswell. Big hits were e.g. Action Paint , Herbal Cosmetics Lab, Fairy Garden and Energy Lab. Also the seasonal celebrations with music, acts, games and crafts like Halloween, Imbolc, Spring, Chinese New Year and the Kids Fancy Fair, are of our own making. In may and september, we take the kids outside in the great Binnenpret garden and have the activities there. As for everyone this spring went different. We had to cancel 23 of our programmed actvities, but managed after the first of june to continue and finish the already started Kidskunstlab series Bandjesbende even with a small rocking concert and Pottenbakken with a little exhibition. For now we have to create our autumn program in a slightly different way. Where we could host 120 small and big visitors on our seasonal parties, and 90 for a theatre performance during the last 25 years, we now can do 30 or 20 on reservation only. But that hasn’t to be such a shame. It might be even more cosy… So we warmly invite you to visit our new program on the website occii.org/kinderpret and make your reservation if there is something your child and you wish to attend. We hope to see you soonish! The second of September, after a period of silence we happily re-open the wooden doors of our fairytale candyhouse of the witch!
Issue #031 Published: 06-07-2020 // Written by: AA
Music tip top 4
Picked with care but you can do the judging yourself. Tips and links to releases are always welcome (music@amsterdamalternative.nl).  For music listening go to our Spotify page or Soundcloud page for DJ mixes. Peenoise Forevergem Label: Gong Ear Release date: 28-02-2020 Genre: Electronic, ambient, organ Format: Digital, Vinyl Peenoise blend buzzing minimal synths with washes of experimental guitars, topped by the voices of the brothers. Always leaving room for the songs to breathe, the result is a mysterious kind of Avant pop; captivating, spacious and vulnerable at the same time. Dijf Sanders Puja Label: Unday records Release date: 23-03-2020 Genre: Electronica, instrumental Format: Vinyl, Digital Multi-instrumentalist and composer David ‘Dijf’ Sanders combines a broad mix of styles with a boundless approach full of multicultural blends. Expect a sound trance where monk chanting, eclectic beats but also mantra style techno will be fused. Namaste! Einstürzende Neubauten Alles in Allem Label: Potomak Release date: 10-07-2020 Genre: Experimental, Alternative, Indie Format: Digital, vinyl This band, like nearly no other, has managed to create a musical cosmos. It has, in fact, built up its own genre by uniquely combining edgy sound with sophisticated poetry. Einstürzende Neubauten’s first regular studio album in 12 years, presents an incomparable band that defies categorization to create a genre all its own. Various artists Against Police Brutality Label: Suzanne Kraft Release date: 06-2020 Genre: Electronic Format: Digital, Cassette This compilation has been created to express our solidarity with the black community and people of color. We wish to financially support organizations that have worked tirelessly to break the racist systems that have been in place for so long. All profits will be donated to the NAACP Legal Defense Fund and National Bail Out. The compilation can be purchased online in a digital format of your choice and as a limited edition cassette.