Recent articles
Issue #025 Published: 08-08-2019 // Written by: CB + AA
Circusbende op de NDSM 9 t/m 12 augustus 2019 Amsterdam
In augustus staat de NDSM vier dagen op z’n kop. Letterlijk, want Circusbende is weer terug op de werf! Deze zomer met drie buitenpodia, een circustent en zeker tien verschillende circusgezelschappen en muziek. Circusbende op de NDSM staat in het teken van de kunstvorm nieuw circus. Wilde dieren blijven thuis en artiesten bewegen soepel door verschillende genres heen; muziek, dans, mime, theater en acrobatiek. En denk maar niet dat circus alleen voor de kleintjes is… lenige opa’s, prille liefdes, onbuigzame pubers, flexibele zakenvrouwen. Circusbende op de NDSM is voor iedereen! Het festival is gratis toegankelijk met voorstellingen op donatie en voorstellingen met toegangskaartjes die je op het terrein of (binnenkort) online kunt kopen. *Language no problem. Programma Cirque Pardi - Rouge Nord My!Laika - Laerte Delá Praka - Maiador Ne a Ne - Incident NUBE - Todo Fantasy Compagnie Wurst - Bien sûr, pas sûr VolDaan - AF Frutillas con Crema - Petit Printoteque Circus studenten van Codarts Deadwood Sheriff Mouloud y el Zorro Loco Pepe Leone The Bucketboyz Meer info: www.facebook.com/events/249287295953324/
Issue #025 Published: 05-08-2019 // Written by: Ralf Pijnenburg
Openbare hout- en metaalwerkplaats Amsterdam
Een creatieve broedplaats, die tijdelijke werkplekken en ambachtelijke cursussen aanbiedt op het gebied van hout- en metaalbewerking. Dat is de Openbare WerkPlaats (OWP) in Amsterdam, het geesteskind van eigenaren Remco van der Vecht en Stijn van den Ende. De Openbare Werkplaats is een bijzonder concept op het gebied van metaal- en houtbewerking. Maar er is ook een techniekafdeling, waar men per dagdeel een werkplek met compleet uitgeruste conventionele machinale WerkPlaats kan huren. Het idee ontstond in de periode dat Van der Vecht werkzaam was in het metaalbewerkingsbedrijf van zijn vader. Toen dit bedrijf werd overgenomen, mocht Van der Vecht toch gebruik blijven maken van de werkplaats om er voor eigen doeleinden te klussen. Op dat moment besefte Van der Vecht dat dit grootschaliger opgepakt zou kunnen worden. Samen met Stijn van den Ende, die ook tien jaar in de bouwsector heeft gewerkt, begon hij in 2012 de Openbare WerkPlaats. De Openbare WerkPlaats biedt iedereen de kans om dingen te ontwerpen, maken, prototypen, repareren en uit te proberen, zonder meteen de investeringen te hoeven doen in dure machines of een eigen permanente werkplek. Of het nu starters, zzp’ers of bureautijgers zijn: ze betalen pas op het moment dat ze gebruik maken van de faciliteiten van de OWP. Behoefte De afgelopen vijf jaar heeft uitgewezen dat het concept aansluit bij de behoefte van professionals, particulieren, ambachtslieden, ontwerpers en kunstenaars in Amsterdam en omgeving. Meer dan duizend gebruikers hebben de weg naar de WerkPlaats inmiddels gevonden. De diversiteit van projecten die er worden gerealiseerd is enorm. Juist in de opkomende maakindustrie en met de herwaardering van het ambacht heeft de OWP een platform gecreëerd waar men elkaar weet te vinden en versterken. “De variëteit aan mensen die bij ons komen werken is zeer groot”, aldus Stijn van den Ende. “Van hoogopgeleid tot praktisch opgeleid, van jong tot oud: echt iedereen komt voobij. Dat is heel mooi om te zien.” Behalve werkplekken per dagdeel verhuurt de OWP ook ateliers. Verschillende bedrijven hebben hun vaste werkplek gevonden op het terrein van de OWP. Daarnaast is het een plek voor het volgen van ambachtelijke, technische en doe-het-zelf cursussen. Hierin heeft de OWP vanaf de start de samenwerking gezocht met de Volksuniversiteit in Amsterdam. Het aanbod is op dit moment gegroeid naar ruim 50 verschillende cursussen in zowel de Nederlandse als Engelse taal. Deze cursussen op het gebied van bijvoorbeeld lassen, smeden en meubels maken, worden door een club van zo’n dertig zzp’ers gegeven. Mogelijkheden De potentie van het concept heeft zich inmiddels bewezen, maar er zijn nog voldoende groeimogelijkheden voor de OWP. “Het is nog steeds een mankement dat veel mensen niet meteen weten wat ze moeten beginnen met ons concept”, aldus Van den Ende. “Professionals moeten wennen aan het idee dat ze op aanvraag over een werkplaats kunnen beschikken. Als je een autogarage hebt, dan weten mensen precies wat je doet. Hetgeen wij doen, vraagt toch om een iets uitgebreidere uitleg. Stel dat een interieurbouwer in plaats van met plaatmateriaal ineens met massief hout wil gaan werken maar daar de faciliteiten en mogelijkheden niet voor heeft. Dan weet hij vaak niet dat hij bij ons terecht kan. Dat willen we veranderen, door nog actiever naar buiten te treden.” Meer info: Cruquiusweg 78, 1019AJ Amsterdam 020-468 0581, info@openbarewerkplaats.nl www.openbarewerkplaats.nl
Issue #025 Published: 30-07-2019 // Written by: Jacqueline Schoemaker
Join the AA Reading Group!
Join the AA Reading Group! Every two months we organise an evening in which we discuss a particular book. Books include non-fiction about current social and political matters as well as new and older literary texts. The sessions are open to everyone and free of charge. The second book on the reading list is Wanderlust by Rebecca Solnit. In this 2001 ‘history of walking’, writer and activist Rebecca Solnit investigates the politics, philosophy and human pleasure in walking. “Drawing on a huge array of sources, from Rousseau and Wordsworth to Patti Smith, she considers the evolution of walking as a recreational pastime, its meditative and philosophical qualities and even how sexual politics make walking on the streets very different for men and women. As well as looking at how our attitudes towards walking have shaped our cities (and vice versa), she takes a stroll through modern suburban landscapes and considers what the future of walking might be in an increasingly car-friendly world” (Observer). There will be no central presentation of the themes in the book. Instead, you’ll discuss your views, thoughts, favourite passages, points of critique and further suggestions informally in a small group. The discussion of Rebecca Solnit’s Wanderlust takes place in De Peper (OT301 - Overtoom 301) on Tuesday 3rd September from 20.30hrs–22hrs. The venue will need to prepare the space for us, so we ask you to sign up for the event no later than 27th August by sending an email to: readinggroup@amsterdamalternative.nl  
Issue #025 Published: 26-07-2019 // Written by: Rosie Fawbert Mills
The Digital Age in the Anthropozoic era
Through TV and cinema screens, in magazines and newspapers and event photographs from space, we know.  Walking along a road in a city, town or the countryside, we know.  There is enough proof that we have had - and always will have - a huge and often devastating effect on the natural world. In the late 1800s a phrase was born: Anthropocene. Italian geologist Stoppani reportedly coined it in an acknowledgement that humans were increasingly having an influence on the ‘Earth’s systems’. The Anthropozoic era is ‘the current geological age defined by human activity having the greatest impact on the climate and environment.’ This is our era. This is our now. Local Amsterdam venue OT301 hosted a discussion in March with Geologist and artist Brian Holmes: “Watershed Maps: Ecological Struggles in the Americas”. An evening involving art, the representation of pollution and environmental damage and political mobilization in the Anthropocene.  His work includes maps that challenge perspectives as he tries to fuse together the abstract and tangible into something that can form the basis of cultural collectivism.  ‘Living Rivers’ shows the ‘black snake’ oil pipeline through Illinois and other artworks change state boundaries into areas called mega regions: ‘Cascadia’, in the USA or Europe. He says we’re in a post-natural world that includes humans and all their manifestations. ‘Eco-socialism’ is the future: humans working with nature. Otherwise, with foreboding he warned that, “the Earth will not last or the Earth won’t take it any more”. This isn’t groundbreaking news. In 2014, The Guardian published satellite images of the dried up Aral Sea Basin - the outcome of over production in cotton due to increasing demand. Writer, Transy Hoskins, blames “the fashion industry” as being “linked to the environmental devastation in the Central Asian inland sea”(1). The producer and consumer need to equally take a look in the mirror (or their wardrobe) and take responsibility for the damaging effects fashions are having on our world. Fortunately, there are movements promoting change: encouraging up-cycled, second hand fashion and the reusing material.  Scientists abundant, environmentalists and activists are all reaching out to the public and to politicians globally to listen and act. Amsterdam Alternative, Extinction Rebellion and others are spreading the message.  Popular British presenter David Attenborough has taken to the public stage to hammer home the message about ACTING NOW to protect what’s left of the natural world (ok, rather than ‘hammer’ he sort of gently serenades us with a sad soliloquy).  The serene but serious tone of Attenborough is being relied on as a spokesman to relay the truth to the public. He claims: “We are, quite frankly, wiping out entire ecosystems without even noticing”. Blue Planet II was watched by millions; it was credited with highlighting the issue of plastic pollution and pushing it up the political agenda. Conversely, critics of Attenborough claim that documentaries like this dodge the more fundamental problems like industrial fishing and overconsumption. One such critic, George Monbiot, states: “By downplaying our environmental crisis, the presenter’s BBC films have generated complacency, confusion and ignorance.” He even goes so far as accusing “Attenborough’s environmentalism [of having a] coherent theme, it is shifting the blame”(2). Can you blame a person for trying? According to Monbiot, you can. But how might the digital world and new digital age play a part in this Anthropocene? Consider the use of the internet - the old, beep beep beep routers and modems are gathering dust, relics of a not-to-distant past. Now you can access infinite possibilities from the flick of a finger, a tap of a tablet and from the comfort of your phone, which conveniently fits in your pocket. The first computer - catchily named ENIAC - is a far cry from the adept, sleek and shiny handsets we have today(3).  Who’d have imagined that in post-World War 1946?  Orwell or Asimov perhaps. Marshall McLuhan cited that all digital items are ‘bodily extensions’ due to the increasing use of media as central to human life; it has taken a ‘mediality’: existing as the place in the middle of or in between all things.  The innovation, interaction and immersive world that the digital age has to offer its users promises of a future of development. Clever technology creates an illusion of control, power and progress which we are increasingly dependent on. However, according to weforum.org, “reaching the most disadvantaged and truly transforming their circumstances requires a significant shift in mindset.” With ongoing hacking scandals we might (rightly) worry about the dependency on digital systems. Most people have access to the internet and immeasurable mounds of information but are we able to deal with this information correctly? We are not predetermined, genetically, to read. We are genetically programmed to be able to and to want to communicate, orally or otherwise but to read we have to be taught. M. Wolf, in her book ‘Proust and the Squid: The Story and Science of the Reading Brain’ (2008), describes the “Google universe” that her children, and all of humanity’s children, are growing up in: “Will the constructive component at the heart of reading begin to change and potentially atrophy as we shift to computer-presented text, in which massive amounts of information appear instantaneously?” She also wonders whether the old and the new can exist harmoniously side by side: “can we preserve the constructive dimension of reading in our children alongside their growing abilities to perform multiple tasks and to integrate ever expanding amounts of information?” In the meantime, if we can use our technological know-how to reduce the negative impact of humanity on the climate and environment, I am all for it. Otherwise we’ll need to coin a new name for the ‘post-geological world defined by humanity’s ultimate destruction of the Earth’s systems’. 1. www.theguardian.com/sustainable-business/sustainable-fashion-blog/2014/oct/01/cotton-production-linked-to-images-of-the-dried-up-aral-sea-basin 2. David Attenborough has betrayed the living world he loves, The Guardian Online 7 Nov 2018 3. For more on technological advancements: pwc.nl Photo: AA-IS
Issue #025 Published: 25-07-2019 // Written by: Grootveld, Lovink
Na de Europese verkiezingen lijkt links definitief de weg kwijt
Eind mei 2019 werden in heel Europa verkiezingen voor het Europees Parlement gehouden, en in Spanje gemeenteraadsverkiezingen. De gevreesde ‘bruine golf’ van rechts-populisten in Europa onder leiding van de Italiaanse minister van Binnenlandse Zaken en vice-premier Matteo Salvini bleef uit, hoewel de rechts-populisten wel winst boekten. Maar in Frankrijk won Marine le Pen en in Groot-Brittannië werd de fonkelnieuwe Brexit Party van Nigel Farage in één klap de grootste. De twee grote blokken in het midden (de christendemocratische EVP en de sociaaldemocratische S&D) kregen voor het eerst sinds 1979 samen geen meerderheid meer, en de liberale fractie (ALDE) en de Groenen, beide zeer pro-Europees, konden zich in een flinke winst verheugen. Voorts viel op dat de pan-Europese partij DiEM25 van de voormalige minister van Financiën van Griekenland, Yanis Varoufakis, geen enkele zetel haalde. In Spanje was het beeld al even gemêleerd. Waar bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen nieuwe burgerbewegingen (nadrukkelijk géén partijen) als Barcelona en Comu in Barcelona en Ahora Madrid in Madrid kwamen bovendrijven en ook de burgemeesters mochten leveren (Ada Colau in Barcelona en Manuela Carmena in Madrid), leden deze bewegingen nu (licht) verlies, met als gevolg dat Carmena het burgermeesterschap kwijtraakte en Colau alleen burgemeester kon blijven door een bij voorbaat gammele coalitie aan te gaan met de sociaal-democraten, gedoogd door de liberalen van Manuel Valls. We kunnen constateren dat de opgeklopte angst voor het rechts-populisme hier en daar gewerkt heeft, maar lang niet overal. In Duitsland bleef de winst van Alternative für Deutschland achter bij de verwachtingen, en in Nederland werd Forum voor Democratie niet de grootste, terwijl de PVV zelfs uit het Europees Parlement verdween. Maar naast Le Pen en Farage kwam ook Salvini (in Italië) als winnaar uit de bus, terwijl de Fidesz-partij van de Hongaarse premier Orbán zelfs 52% van de stemmen kreeg en de partij Recht en Rechtvaardigheid van de Poolse premier Mateusz Morawiecki 42%. Gelukkig is het rechts-populistische kamp in het Europees Parlement tot op heden verdeeld: Identiteit en Democratie, de alliantie van rechts-nationalistische partijen onder leiding van Salvini, bestaat naast zijn eigen Lega Nord uit de volgende partijen: Vlaams Belang (België), Deense Volkspartij (Denemarken), Alternative für Deutschland (Duitsland), de Finse Partij (Finland), het Rassemblement National (Frankrijk) en de FPÖ (Oostenrijk); Europa van Vrijheid en Directe Democratie bestaat op dit moment alleen uit de Brexit Party en de Italiaanse Vijfsterrenbeweging, de coalitiepartner van Salvini. Samen hebben deze twee groeperingen nu 117 zetels in het 751 zetels tellende Europese Parlement, waarmee ze in grootte de derde stroming zouden zijn. Als we daar dan de zetels van Fidesz (13) en die van Recht en Rechtvaardigheid (26) bij optellen, komen we uit op het toch niet onaanzienlijke zetelaantal van 156. Aan de andere kant van het politieke spectrum leed links een gevoelig verlies (de fractie EUL/NGL, waar onder meer de SP deel van uitmaakte, ging van 52 naar 38 zetels). Het is kortom duidelijk dat links in ieder geval niet heeft geprofiteerd van de angst voor de ‘bruine golf.’ De Duitse socioloog Wolfgang Streeck velt een vernietigend oordeel over de verkiezingsstrategie van links in een artikel voor Jacobin*, waarvan de Nederlandse vertaling te vinden is op www.leesmagazijn.nl.** Volgens Streeck ontbeert links vooral een geloofwaardige anti-kapitalistische strategie vis-à-vis de Europese Unie. Hij pleit voor een fundamenteel debat over de vraag of de Europese Unie überhaupt een vehikel kan zijn voor een anti-kapitalistische politiek. Daarnaast verwijt hij links min of meer ‘blind’ te zijn meegegaan in de retoriek van de bedreiging van de democratie door de ‘bruine golf,’ terwijl de werkelijke ondermijners van die democratie onderdak vinden bij zowel centrum-links als centrum-rechts, met hun neoliberale beleid van een onaantastbaar vrijhandelsregime, een rigide monetair beleid, harde bezuinigingen en arbeidsmarktbeleid dat de vakbonden buitenspel probeert te zetten. Deze kritiek werpt een schril licht op het enthousiasme dat in sommige kringen te horen is over de verkiezingsoverwinning van de Nederlandse sociaal-democraat Frans Timmermans. Timmermans was in de vorige Europese Commissie de tweede man onder Commissie-voorzitter Jean-Claude Juncker en in die zin een echte Eurocraat. Hoewel de SP veel te ver ging met het op de man spelende verkiezingsspotje waarin een als twee druppels water op Timmermans lijkende ‘Hans Brusselmans’ werd neergezet als een inhalige, ondemocratische profiteur van het zuiverste water, kan niet ontkend worden dat in de onderliggende kritiek wel degelijk een kern van waarheid schuilt. Waarom manifesteren sociaal-democraten als het erop aankomt zich toch vrijwel altijd zo graag als de slippendragers van de grote bedrijven? Wat vindt Timmermans van het opsplitsen van Facebook en Google? Hoe zien zijn plannen eruit om een Europees internet te bouwen als publieke infrastructuur? Stilte. Als we het van ‘traditioneel’ links en van sociaal-democratisch centrum-links niet moeten hebben, van wie dan wel? De Groenen lijden een beetje aan hetzelfde euvel als de sociaal-democraten: ze willen zo graag ‘meebesturen’ dat ze bereid zijn daarvoor veel van hun principes overboord te zetten. Neo-liberaal beleid maakt niet uit, zolang er maar meer zonnepanelen bijkomen. Nog belangrijker (en ernstiger) is dat ook zij de connectie met de ‘gewone man en vrouw’ niet kunnen maken. De Groenen zijn vooral een partij van grotendeels witte, hoogopgeleide mensen uit de middenklasse, die zich (terecht) zorgen maken over het milieu en de klimaatverandering, maar geen radicale anti-kapitalistische keuzes (durven te) maken. Dat brengt ons bij het échec (zo mogen we dat toch wel noemen) van DiEM25. Vier jaar geleden opgericht als pan-Europese beweging, met als doel de EU binnen tien jaar in democratische zin te hervormen, heeft DiEM  zich twee jaar geleden ook een ‘politieke vleugel,’ zeg maar gerust een partij, aangemeten. Intern heeft dat tot de nodige discussies en schisma’s geleid; lang niet iedereen is ervan overtuigd dat partijvorming het juiste en meest doeltreffende antwoord is op de crises van deze tijd. Toch is er met name het afgelopen half jaar enorm veel energie gestoken in de campagne voor de Europese verkiezingen, zonder dat dit tot resultaat heeft geleid. De vraag is gewettigd hoe dat komt. DiEM heeft beslist geen gebrek aan goede ideeën. Het verkiezingsprogramma, A New Deal for Europe, staat er bol van. Ook was er geen gebrek aan aansprekende kandidaten. In Duitsland was Yanis Varoufakis zelf lijsttrekker, maar zelfs daar is hij er niet in geslaagd ook maar een zetel te bemachtigen. DiEM zelf wijt het échec vooral aan het feit dat de partij en haar programma zo goed als doodgezwegen werden door de gevestigde media. Dat klopt, maar is dat werkelijk de voornaamste reden? Wij denken dat er misschien toch ook andere factoren een rol hebben gespeeld. Eén daarvan is dat er een enorme kloof bestaat tussen de top (de ‘coterie’ van internationale beroemdheden rondom Yanis Varoufakis) en de basis van de beweging. Ondanks het feit dat DiEM de democratie hoog in het vaandel heeft staan is de interne structuur toch wel heel erg ‘top-down.’ Daarnaast is een factor zeker de overmatige aandacht die naar de leidersfiguur uitgaat. Dat is in een media-cratie wellicht onvermijdelijk, maar brengt enorme risico’s met zich mee. Het grootste daarvan is uiteraard dat het alleen nog maar om de poppetjes gaat; de inhoud verdwijnt naar de achtergrond en de noodzakelijke aandacht voor het opbouwen van een solide partijstructuur wordt voortdurend ondermijnd door optredens in de traditionele media, afgewisseld door speldenprikjes op de sociale media platforms. En wat gebeurt er als Varoufakis er straks misschien de brui aan geeft? Implodeert het hele zaakje dan? Ziehier het dilemma van velen: we willen eigenlijke duurzame politieke machtsstructuren opbouwen, maar dat lukt niet meer op de traditionele manier. Het alternatief van de sociale beweging lonkt, maar iedereen weet dat ook die, mede door de sociale media, veel te kortstondig is. DiEM mag dan mislukt zijn, de hybride structuur van bewegingspartij of partijbeweging zal ons nog lang bezighouden. Eenzelfde dynamiek als bij DiEM lag volgens ons ten grondslag aan de tegenvallende resultaten van de zogenoemde ‘municipalisten’ in Spanje bij de recente gemeenteraadsverkiezingen. Vier jaar geleden waren Ada Colau en haar Barcelona en Comu en Manuela Carmena van Ahora Madrid op de golven van grote volksbewegingen, met hun wortels in de 15M-betogingen van 2011, aan de macht gekomen. Destijds (in 2015) gebeurde dat met een zeer inhoudelijk programma van verzet tegen de bezuinigingen als gevolg van de crisis van 2008/2009, en – specifiek – verzet tegen de huisuitzettingen van mensen die hun hypotheek of huur niet meer konden betalen. Maar in mei zag je in Barcelona alleen maar posters hangen met het gezicht van Ada Colau en de tekst ‘alcaldesa’ (burgemeester). De hele verkiezingscampagne van Barcelona en Comu was nu opgehangen aan de persoonlijkheid van Colau. Toen de uitslag van de verkiezingen bekend werd (Barcelona en Comu kwam ditmaal 5000 stemmen tekort om de grootste te worden) was de teleurstelling groot, want dit zou wel eens het vertrek van Colau kunnen betekenen. Zij had immers vóór de verkiezingen al aangegeven alleen te willen aanblijven als zij weer burgemeester kon worden, en daarvoor moet je in Spanje (gewoonlijk) als grootste partij uit de stembus komen rollen. Inmiddels is overigens bekend geworden dat Colau door kan gaan als burgemeester, omdat Barcelona en Comu in zee is gegaan met de Catalaanse sociaal-democraten, waardoor de winnaar van de verkiezingen, de Catalaans-nationalistische ERC, buitenspel is gezet. Hoe dan ook was het ons inziens geen slimme zet om Colau in de campagne zó centraal te stellen. Ook hier werd mede daardoor de kloof tussen de top van de ‘partij’ en de ‘straat’ te groot, en dreigde een implosie als Colau daadwerkelijk zou opstappen. We willen graag de discussie aangaan over de vraag wat links moet doen om zich een betere uitgangspositie te verwerven om échte veranderingen teweeg te kunnen brengen. De voorbeelden hoe het (misschien) wel moet zijn er ook, kijk maar naar de VS (Bernie Sanders, hoewel hij het uiteindelijk ook niet haalde, en meer recentelijk Alexandria Ocasio-Cortez) en Groot-Brittannië (Jeremy Corbyn, hoewel het resultaat van Labour bij de Europese verkiezingen ook tegenviel). De belangrijkste vragen zijn wat ons betreft: hoe moet de verhouding tussen ‘partij’ en ‘beweging’ vormgegeven worden om maximaal effect te sorteren? Deze discussie moet expliciet gevoerd worden in relatie tot de druk van de traditionele media voor een leider enerzijds en de ‘ruis’ van de sociale media anderzijds. Hoe moet worden omgegaan met de traditionele media die weigeren aandacht aan je programma te besteden? Is er überhaupt wel sprake van positief effect van ‘celebrities’ of is dit een valkuil waar we niet uitkomen? Wat kan de rol van sociale media zijn, kijkende naar het succes van het FvD bij ons en van de Brexit Party in Engeland? Wat moet je doen als je eenmaal aan de macht bent, meestal in een coalitie met minder radicale partijen? Hoe kunnen flexibele contracten worden afgebouwd en concrete resultaten worden binnengehaald?   * jacobinmag.com/2019/05/european-parliament-elections-results-left ** www.leesmagazijn.nl (let op: langere versie!)