Recent articles
Issue #23 Published: 19-03-2019 // Written by: Olga van den Berg
What is Radical Culture Today?
On 23/02/2019 Amsterdam Alternative held a discussion panel on radicalism and counterculture. Olga van den Berg took part in the panel, Laura Schuster was in the audience. Many confronting questions came up in the group conversation and afterwards we found ourselves going over and over them in our heads. Is a radical counterculture still possible in an Amsterdam so dominated by commercialization and gentrification? Why is it so difficult for existing initiatives to join forces and together claim more room for open, nonconformist and noncommercial culture? Has the city really changed so much or is the gap between ‘old school’ radicalism and new activist networks more a generational issue? So we want to recap some of this. Olga: How radical am I? Even though I myself didn’t feel like I had much to say about the subject in the panel, I do feel I have something to say about it in general. Being active in, or part of, a radical movement – or rather, we decided on a better phrase for it, counterculture – is not something you “do”, but more something you “are”. Back in 2001 I happened to stumble upon the location that is now known as the Nieuwe Anita, sort of by chance because I was part of a group of artists and theatre makers that were looking for a workspace. I know how lucky I am, but then again, I did work my ass off to keep that space, to keep that open attitude, safe and warm and fair. In the years that we have been running the Nieuwe Anita we gradually became one of the most important alternative venues in the city. The radical part is, I think, where we are doing things different than the mainstream, i.e., offering an alternative to bigger and more commercially driven venues and theaters, providing a space where low-profile productions can still find a place to perform without having to worry about money too much. Laura: Perhaps a distinction can be made between ‘radical’ (against mainstream politics) and ‘alternative’ (against mainstream culture)? The – let’s say – 1980s squatting generation is disappointed with the loss of anarchist ideals, some are tired of fighting to stay open or feel that today’s counterculture isn’t radical enough. But counterculture is not one thing that should always look the same. Why shouldn’t there be varying degrees of radicalism? There is a great variety of spaces. Some are working more ‘with the system’ because they feel responsible for offering a stage to underground music, cinema, art and theater - to compensate for the loss of truly autonomous spaces like ADM. Some of the old squatting groups are using their experience more strategically to make a change in housing and social issues. OCCII still makes independent radio. Vrankrijk is a strong platform for queer culture. And all these spaces/groups have ties with other networks that have their own goals – festivals, art organizations, neighborhood activities, migrant support, climate activism. Some organizations don’t have a space anymore but still continue to exist. Focusing on different aspects, all of them spend huge amounts of time and energy on keeping open culture in this city alive.   Olga: Stable and silent protest is also a strategy. If you get the opportunity to buy your building, how can that be a bad thing? By securing the space to do what it is you feel important and sincere about, in a space you created for the city, isn’t that what it is all about? How leftwing would you like it? The fact that there are costs to cover, maintain the space and reimburse artists for their efforts and skills, how can that ever be a bad thing? I’m thinking about the criticism of small entrance fees, prices of food and drinks. That’s not a commercial plot, it’s just to cover the costs and keep spaces fun and open to everyone. Laura: It came up that commercial and semi-alternative venues are also closing at an alarming rate – due to neighbor complaints, rising rental costs and other things – while legalized ex-squats feel suffocated by rules and regulations. Some temporary venues are ashamed of their forced role in planned gentrification. Squatting still exists but it’s so difficult - new cultural squats barely manage to stay open for a few months. So if the alternative is disappearing, you can choose to go down in protest or try to stay afloat somehow. Both are valid choices, if not ideal. Olga: On gentrification, it’s true the city of Amsterdam is changing, but it always has been. Throughout the city’s history, Amsterdammers were exposed to new and faraway cultures. This is not, of course, to celebrate our colonial history, just think of slavery, but just to say that the Dutch are familiar with dealing with cultural difference and change. Claiming commercial spaces back from the powers that be (even if it is for a limited time) is a natural thing to do. It is very important to keep the city diverse and creative. And to not let all the good spaces get taken over by big multinationals. But this means hard work, for years on end. Change can only be made by being very persistent. And by working together wherever possible. Laura: There was a lot of talk about connecting to ‘the younger generation’. Someone asked where the new student protests are and someone in the audience gave the answer: the kids are on climate (and on democratizing the university, and on inclusive culture). They have a lot on their plate and they don’t care as much about presenting an anarchist identity. They also can’t afford to spend as much time on activism as the pre-millennials could. And the old school can’t have it both ways: you can’t expect young kids to happily jump aboard and continue your work if it can’t be their version of your work. Maybe we don’t need more agreement, just more awareness of what other groups are doing. It was important to see that ‘the underground’ is not run by a small group of people in charge, who all agree on everything. Everyone has to pick their own battles. Olga: And if that means going along with the rules for a bit, so be it. It is not bad to adjust to the laws in a way, if that means you get to stay somewhere for a longer time. Also I think that gives you a stronger position in making the city see your way. If you keep kicking the laws and rules, which I have to admit are getting pretty tight, you will never get the chance to be taken seriously by the government. And don’t forget, rules are meant to be broken and bent sometimes, but there are limits. My feelings after the discussion were somewhere between disappointment and sadness, I do agree with squatting, of course, but how can people not realize that that is always of a temporarily nature? Laura: I think we should look at solidarity in a different way: many alternative networks still see themselves as a subculture that so strongly defines itself against the mainstream, it ends up being pretty homogenous. I was never comfortable with that, so in that sense I don’t mind things changing. If we let go of the identity myth that the underground is a kind of brotherhood, maybe more people will fit in there. Let’s face it, the underground needs all the support it can get. And we are united in what we’re up against: Amsterdam turning into London. These places and their squatting history really are at risk - either of disappearing or of becoming cool anecdotes, ‘authentic decors’ for bland commercialism with a smear of anarchist lipstick. Photo: Tom Schivez
Issue #23 Published: 18-03-2019 // Written by: Nicholas Burman
Critical Questions from AA Talk #04
Amsterdam Alternative hosted a panel session as part of the 2.Dh5 festival at the OT301 on February 23rd. As part of an ongoing series of live events this paper is hosting, the talk was designed to discuss the nature and role of radical culture in Amsterdam. The session wasn’t without its drama, and many of the points raised are vital to consider as this paper and the alternative venue circuit in general continue to influence the general discourse. For completists seeking an as-it-happened account, online broadcaster Radio Patapoe recorded the entire thing. The AA board and voluntary contributors will (and should) be heeding the advice, criticisms and feedback for future editions of the AA Talk series and for our content in general. In the meantime, below are a selection of some of the critical questions that arose over the two hours. As always, what made the event necessary was the audience and their participation. We encourage you to get in touch with comments and suggestions, criticisms, article ideas, or events we should be covering. Maybe you could even help us answer one of the questions included below. Contact us through Facebook or via Contributions made by: Sam Heady (Free fringe festival), Aja Waalwijk (Zaal 100), Jaap Draaisma, Oscar Smit, Menno Grootveld (Radio Patapoe), Olga vd Berg (De nieuwe anita), Jeffrey Babcock, Mike Vermaak (ADEV), Dirk (Mobiele eenheid), Frank (SOTU festival), Oscar Jan Hoogland (Eddie de Eagle), Members of the audience What is radical culture? Is its job to battle again vacuous entrepreneurship? What does that look and sound like? Is radical culture extreme or do people act extremely to it? Is there confusion between active radical culture and aesthetic alternative culture? How should we go about making useful definitions of those two? Where is the radical culture today? Does radical culture have enemies, and if so, who are they? Or where is the subculture, and how do/can we support it? Now that beauracracy is squatting’s biggest threat, how do we fight against this faceless foe? Can radical spaces and radical activities be narrow-minded, in their own way? Do all alternative venues have to be places for political discussions; and is the opposite even possible? How do spaces remain radical when they adopt some of the practices of commercial ventures? How can autonomous spaces remain sustainable while also battling against commercialization? Is being radical having the agency to create change? How do we make sure we remember that between 2010-2015 Amsterdam lost 300 autonomous spaces? How do make sure we remember that in 2018 six alternative venues closed down? The surviving spaces on the alternative circuit benefit for low rents: how can we establish other venues that have this luxury in a city being gentrified? Is “gentrification a fact of life”? Should we always be so down on the current situation, can we be happy for what we’ve still got? Is institutionalization the enemy of autonomous spaces? Can we imagine a city where we plan for spaces and zones where nothing is planned? How do we draw attention to the fact that citizens are being sidelined for profit? How do we (and do we want to) work with state institutions? How do we transform notions of value? How can we buy bricks and mortar, and take square feet out of the market place? Is the broedplaats initiative “fucking people over”? How do we consider radicalism in public spaces, as well as private ones? Should the alternative scene dedicate itself solely to causes regarding the housing struggle? How does it ally with others who suffer the sharp end of policies that price them out of affordable and liveable accommodation? Is the mainstream to be worked with, against, or through? What is the mainstream, anyway? How do we talk and understand and help to implement or resist policy? Why isn’t there more diversity on the panel? Why do some people feel unwelcome in certain spaces? Why do members of the community not call out ill behaviour? How do we make sure we don’t repeat racist aspects of wider society? And when we become aware of repetitions, how do we put an end to them? Should attendees and panellists be given the power to control the topics up for debate on future panels? Who gets to call themself an ally? How do we envisage collective action in 2019, 2020, and beyond? How do make sure we take ourselves out of our comfort zone? Photo: Tom Schivez
Issue #23 Published: 17-03-2019 // Written by: AA
AACE = Amsterdam Alternative Collectief eigendom
Op donderdag 24 januari jongstleden zaten we met een groep mensen bij elkaar in de Paleisstraat om het door ons (AA) gelanceerde idee voor collectief eigendom te bespreken. De avond begint met een korte introductie van onze hosts Gert-Jan Lems en Wouter Ruoff. “Lang geleden was hier in de Paleisstraat de drukkerij van het NRC. In de jaren ’80 is het pand gekraakt en werd er door Peter Giele het kunstenaarsinitiatief Aorta opgericht. Sinds kort is het pand in handen van Gert-Jan en consorten. Zij hebben zich georganiseerd als vereniging en zijn hard bezig om het pand klaar te maken voor publieke evenementen (exposities, openingen, lezingen etc). Naast de publieke functie zijn er ook werkruimtes voor kunstenaars en ontwerpers en een werkplaats in de kelder.” De tweede spreker is Cyril Storm. Een van de medebeheerders van de stichting die casco verhuur doet aan de vereniging en gebruikers van het pand waar we ons bevinden. Cyril vult het verhaal van Gert-Jan en Wouter aan met wat technische details en het ontstaan van de stichting. Daarna verteld hij kort over de andere plekken waar hij actief is, zoals broedplaats De Hoop in Zaandam. Na Cyril krijgt Jaap Draaisma het woord. Jaap is in 1992 betrokken geweest bij de aankoop van Vrankrijk. Het om de hoek gelegen pand is al sinds 1992 een voorbeeld van collectief eigendom. “Vrankrijk is destijds gekocht voor 300.000 gulden met geld dat onder andere is ingezameld door het geven van benefietfeesten. De Vrankrijk constructie werkt met stichting Dilemma als eigenaar van het pand en de huurdersvereniging van mensen in het pand als degene die het pand runnen. Het is zo georganiseerd dat geen van beide partijen het pand kan verkopen.” Er zijn volgens Jaap echter ook genoeg voorbeelden van panden die ooit in collectief eigendom waren maar waar op een gegeven moment de statuten zijn veranderd en het collectief eigendom is veranderd in individueel eigendom. “Het concept collectief eigendom is dus niet zonder gevaar. Des te belangrijker om een goede constructie neer te zetten.” Na Vrankrijk verteld Jaap kort over andere panden die in de jaren ’90 en ’00 zijn omgezet van kraak naar collectief eigendom. “Onder andere de Frederik Hendrikstraat (Nieuwe Anita), Binnenpret (OCCII), Zaal100 en OT301 zijn panden die destijds door gemeente of woningbouwverenigingen zijn verkocht aan krakers.” 12 Jaar geleden heeft Jaap met een paar anderen Urban Resort opgezet. In die 12 jaar hebben 17 panden opgezet (zowel koop als huur). Jaaps probleem met de meeste broedplaatsen is echter dat ze primair voor kunstenaars zijn terwijl in zijn ogen cultuur niet de hoofdmoot hoeft te zijn. Mede om deze reden is Jaap dit jaar opgestapt bij Urban Resort, om te gaan werken met jongeren en andere mensen met minder perspectief. Na de introducties verteld Ivo Schmetz over het collectief eigendom plan dat Amsterdam Alternative heeft ontwikkeld. Aan de hand van een eenvoudige presentatie leid hij ons stap voor stap in een half uurtje door de 1e versie van het plan. De avond was opgezet als open discussie met als doel om de reacties en feedback van het aanwezige publiek te horen. Dus zodra Ivo klaar is met zijn presentatie schakelen we samen met moderator Niels Niessen over naar de publieke discussie. Uit het publiek kwamen de volgende opmerkingen en vragen. ‘Is het nodig om zoveel regels te maken? Is coaching, verbinding en werken vanuit vertrouwen niet genoeg?’ ‘Willen jullie de cultuur van het kraken waarborgen door middel van dit plan?’ ‘Is het een overweging om geld aan te nemen van Bureau Broedplaatsen of andere gemeentelijke instanties?’ ‘Is het de bedoeling om hele panden te kopen of kunnen het ook ruimtes in een pand zijn?’ ‘Gaat de kracht van het collectief niet verloren als je met een online stemsysteem gaat werken?’ ‘Wat is de rol van het bestuur?’ ‘Jullie zouden zeker de gemeente moeten betrekken, en aantonen wat de voordelen van vrijplaatsen betekenen voor de buurt en stad.’ ‘Wat is eigenlijk het verschil tussen een vrijplaats en broedplaats?’ ‘Het succes van het kraken zat hem vaak in de vergankelijkheid. Dat gaf kracht aan een collectief. Teveel regels en structuur kan die kracht misschien verlammen.’ ‘Het fundament moet een soort getolereerde anarchie zijn.’ ‘Hoe zorg je ervoor dat een collectief niet gaat opknippen of inslapen?’ ‘Wat is het verschil tussen collectief en coöperatief eigendom?’ ‘Veel kraakpanden zijn woonpanden, daar gebeurd geen ene moer. Combinatie met werken en publiek is belangrijk.’ ‘Hoe bereiken we een groot publiek? Hoe maken we duidelijk dat er mensen zijn die behoefte hebben aan vrijheden?’ ‘Kunnen we geen eiland bouwen? Drijvend op het water. Zelfvoorzienend en een voorbeeld voor de maatschappij.’ “Hoe bereik je connectie tussen mensen met verschillende achtergronden? Veel mensen zijn eenzaam.’ ‘Het is een strijd tussen kapitaal en vrijheid. Hoe kunnen we een muur van kapitaal om ons heen bouwen om onze vrijheden te beschermen?’ ‘Is het mogelijk om sociale zorg te betrekken in het plan?’ ‘Is het mogelijk om mensen te zoeken die garant staan voor het plan? Met garanties kun je ook naar de bank voor een hypotheek.’ ‘De manier waarop je denkt is je kapitaal. Samen hebben we sociaal kapitaal. Het gaat niet alleen om geld.’ ‘Is er ook plek voor radicale activistische mensen met een politieke agenda?’ ‘Als je op kunst en cultuur inzet krijg je meer subsidie binnen. Maar dat is alleen als je je richt op de Gemeente.’ ‘Kunnen we ons aanmelden voor werkgroepen om dit plan verder uit te werken? Al deze vragen en opmerkingen worden meegenomen in de 2e versie van het plan. Dat plan is binnenkort in zijn geheel te lezen op onze website. Photo: Lorelei Heyligers
Online only Published: 15-03-2019 // Written by:
EYE: Shell Shock: de kracht van verhalen
Met Shell Shock geeft Eye ruimte aan de verbeelding van maatschappelijk geweld en de gevolgen ervan. Het programma toont de bandbreedte van de verwerking van traumatische herinneringen in de cinema. Het door de Vietnamoorlog getekende personage Travis Bickle uit Taxi Driver, de door PTSS gekwelde soldaten in de documentaire Crazy en de ex-tankcommandant uit de animatiefilm Waltz with Bashir delen één ding: ze willen vertellen over wat hen is overkomen om te verwerken. En de kijker komt dichtbij en verwerkt mee. In Shell Shock is plaats voor alle filmgenres: van documentaire tot komedie, van cultfilm tot kostuumdrama. Beelden van kapot gebombardeerde steden in Syrië, hongerende kinderen in Jemen, bomaanslagen in Afghanistan, geweld in Soedan: dagelijks rapporteren de media over conflicten en oorlog. Het themaprogramma Shell Shock geeft ruimte aan de persoonlijke verbeelding van de angst, woede en verwarring die er op volgen. Via de verhalen van filmmakers en hun personages komt de kijker zo dicht mogelijk bij de ervaringen van mensen na een periode van oorlog en geweld. De subjectieve blik staat centraal, niet de waarheidsvinding. De makers verhalen over de psychische staat van mensen die zich in een conflictzone hebben bevonden. Ze praten bijvoorbeeld met voormalige blauwhelmen over posttraumatische stoornis (Crazy, Heddy Honigmann), verdiepen zich in de psyche van een Vietnamveteraan (Taxi Driver, Martin Scorsese) of onderzoeken in een animatiefilm waarom ze zich zo weinig herinneren van hun optreden als tankcommandant in de oorlog met Libanon (Waltz with Bashir, Ari Folman). Fictie, in allerlei genres, blijkt vaak de sleutel tot verwerking van het verleden: van psychothriller (Jacob’s Ladder, Adrian Lyne) en historisch drama (Mrs. Dalloway, Marleen Gorris) tot de suspense in de kunstenaarsanimatie La casa lobo (Joaquín Cociña, Cristóbal León). Specials Shell Shock brengt niet alleen films maar ook maatschappelijk betrokken specials met lezingen, Q&A’s en performances.  Op het programma staan thema’s als herinnering en narrativiteit (Hannah Arendt), psychiatrie (Post Traumatisch Stress Syndroom) en de verhalen van Syrische vluchtelingen (storytelling), en een editie van Cinema Stadsleven met Tracy Metz. Programma Let There Be Light (1946), John Huston (58’)  Hiroshima mon amour (1959), Alain Resnais (90’)  Catch-22 (1970), Mike Nichols (122’) Johnny Got His Gun (1971), Dalton Trumbo (101’)  Taxi Driver (1976), Martin Scorsese (114’) Airplane! (1980), Jim Abrahams, David Zucker (88’) First Blood (1982), Ted Kotcheff (93’) Combat Shock (1984) Buddy Giovinazzo (91’) The Emperor's Naked Army Marches On (1987), Kazuo Hara (122’)  Jacob’s Ladder (1990), Adrian Lyne (113’) Mrs. Dalloway (1997), Marleen Gorris (97’) Crazy (1999), Heddy Honigmann (97’) First Kill (2001), Coco Schrijber (55’) Redacted (2007), Brian De Palma (90’) Waltz with Bashir(2008), Ari Folman (90’) The Act of Killing (2012), Joshua Oppenheimer (117’) We Lived Our Ordinary Lives (2012), Daya Cahen (18’) Dheepan (2015), Jacques Audiard (115’) Full Contact (2015), David Verbeek (105’) Remainder (2015), Omer Fast (103') Continuity (2016), Omer Fast (85') Voir du pays (2016), Delphine Coulin, Muriel Coulin (102’)  Theatre of War (2018), Lola Arias (73’) The Atomic Soldiers (2018), Morgan Knibbe (23’) New Homeland (2018), Barbara Kopple (94’) La casa lobo (2018), Joaquín Cociña, Cristóbal León (75’) Shell Shock: de kracht van verhalen Eye Filmmuseum, 22 maart t/m 22 mei 2019.  Het filmprogramma loopt parallel aan de tentoonstelling A Tale of Hidden Histories - Broomberg & Chanarin, Omer Fast, Chia-Wei Hsu, Meiro Koizumi (16 maart–19 mei 2019) EYE website
Issue #23 Published: 14-03-2019 // Written by: PT
Theater Oostblok wordt weer PLEIN THEATER. Stadsdeeltheater wordt ook producerend en meemaak-podium.
Theater Oostblok wordt na vijf jaar weer PLEIN THEATER! Op zaterdag 9 maart 2019 lanceren ze op feestelijke wijze de nieuwe, vertrouwde naam. Vanaf 16:00 uur vieren ze dit met de buurt. Met diverse activiteiten voor kinderen, een proeverij van het Eetlokaal, en de opening van een nieuwe expositie. Berith Danse, directeur sinds januari 2018 over de plannen voor de toekomst: “Het PLEIN THEATER is echt een podium met haar roots in het stadsdeel. Daarnaast presenteren we jonge (internationale) theatermakers, zoeken we samenwerking met andere organisaties en wordt het PLEIN THEATER een meemaak-podium. We willen een thuis zijn voor mensen en initiatieven, bezoekers, theatermakers, medewerkers, vrijwilligers, bewoners, ondernemers, nieuwkomers en reizigers”. Kun je ons vertellen waarom er besloten is om na 5 jaar Oostblok verder te gaan als PLEIN THEATER? Het PLEIN THEATER is in 1982 opgericht als buurttheater met eetcafé. Vijf jaar geleden is het omgedoopt tot ‘Oostblok’ en is uitgegroeid tot een van de professionele theaters in Amsterdam en een onmisbaar podium voor Oost. Met haar ligging precies op de rand van waar het centrum eindigt en Oost begint, vervult het podium een schakelfunctie in onze stad. Tijdens het eerste jaar  als directeur ontdekte ik al vrij snel dat men vaak niets wist waar Oostblok lag of viel de betekenis niet helemaal in goede aarde. Ik hoorde mezelf vaak zeggen ‘wat vroeger het Pleintheater was’. Ook bezoekers en mensen uit de omgeving vonden het nog steeds prettiger om deze naam te gebruiken. PLEIN is een positief begrip. Het gaat over de publieke ruimte waar de ongeschreven regel geldt dat iedereen er welkom is. De publieke ruimte staat sterk onder druk in onze stad en wij willen deze graag omarmen met ons theater. Welke rol wil je dat het PLEIN THEATER speelt in Amsterdam Oost ? Amsterdam Oost is een waanzinnig stadsdeel. Met zijn gekke langgerekte vorm die begint bij de Mauritskade en eindigt waar ooit de Zuiderzee lag waarvanuit de wereldzeeën bevaren werden. Ons theater ligt op het scharnierpunt waar Oost begint en het Centrum eindigt. We willen graag een cultureel knooppunt zijn zoals het  metro Weesperplein / Wibautstraat een als verkeersknooppunt fungeert. De dynamiek van de tijd van online en offline gaan, of invliegen en weer vertrekken, vraagt om rustpunten waar verschillende facetten elkaar kruisen. Waar je langs gaat om te ontmoeten, geïnspireerd te raken, even tot rust komt onder onze prachtige bomen en verder gaat en een nieuw verhaal meeneemt naar elders. We zullen op locatie zichtbaar zijn maar zijn ook van plan weer te programmeren dieper in het Stadsdeel zoals in parken en op pleinen. Een plein en een theater zijn plekken van permanente tijdelijkheid. Welke rol speelt het Eetlokaal in de programmering van het PLEIN THEATER? Het Eetlokaal in het PLEIN THEATER is  alle dagen open voor koffie, lunch en diner  en is de ontmoetingsplek in de buurt voor food en creativiteit.  We werken met bijzondere producten en chefkoks met veel ervaring op verschillende locaties. Ons Eetlokaal zie ik ook als een vorm van programmering. Kun je iets vertellen over de plannen voor de komende jaren? In de komende twee jaar gaan we werken aan een theater dat programmeert en produceert. De programmering in het theater waaiert uit van sterkte jeugdvoorstellingen naar hedendaagse dans , muziek en beeldend theater. Het PLEIN THEATER is nog één van de weinige kleine zalen in de stad en daardoor kunnen we juist een podium bieden aan authentieke performances. Voorstellingen die specifiek zijn en in proces van ontwikkeling of geschikt voor een intieme  ontmoeting met publiek. Daar is behoefte aan. Om  de biodiversiteit van de culturele sector  ruimte te geven is het namelijk mijns inziens ook belangrijk podium te geven aan culturele uitingsvormen van kleine culturele groepen. Diversiteit is aandacht voor het bijzondere en uitzonderlijke. Paradijsvogels. Amsterdam is hard op weg monoculturen te scheppen met het wegvagen van zeer kleinschalige podia en broedplaatsen. Plekken als het PLEIN THEATER voedden de hummus laag van de culturele sector. Geïnteresseerden kunnen meedoen in programma’s waarin we gaan theaterschrijven , spelen en dansen onder bezielende leiding van drie bijzondere theatervrouwen, Gita Hacham, Edit Kaldor en Dayna Martinez Morales. Hun ervaring en vakvrouwschap past bij bewoners uit Oost die zowel lokaal als internationaal verbindingen hebben en hierover mooie stukken kunnen maken. Hoe kunnen mensen meedoen met De Vrije Vloer? Vanaf april beginnen we met de drie verschillende programma’s onder de naam ‘De Vrije Vloer’. Dat bestaat uit een aantal masterclasses van Gita Hacham, waaronder schrijven voor Performances, een masterclasses ‘Oral Story Telling’ en het maken van korte video’s. Vanuit deze ervaring zetten we een eigen programmalijn op en willen we verhalen over de hedendaagse wereld laten maken. In twee wekelijkse sessies kan je schrijven en schaven aan teksten die einde van het jaar worden opgevoerd in ons eerste festival in november. Het tweede onderdeel van ‘De Vrije Vloer’ vindt deze zomer plaats, ‘Artist in Resident’ Dayna Martinez Morales start haar dansonderzoek met deelnemers uit de buurt. Dayna heeft haar wortels in Bolivia. Tijdens haar carrière werkte ze in Azië, Afrika en Latijns Amerika. Haar passie gaat over het onderzoeken van beweging vanuit je roots. Ze zal elke dag van de week een periode ‘whirlen’ op ons podium. En jij kan meedoen met dit extatische ritueel.  In het derde deel kan men de vloer op met Edit Kaldor. Ze richt een laboratorium in waarin ze tools en methodes voor creatieprocessen zal onderzoeken en toepassen. Het doel is een nieuwe theatermethode voor participatie te ontwerpen en neer te schrijven door bewoners uit Oost en op die manier complexe ervaringen omzetten in baanbrekende hedendaagse vormen van theater. Je kan je inschrijven via onze nieuwe website voor de nieuwsbrief en dan komt de informatie naar je toe. Of je komt langs en bezoekt het Eetlokaal, daar liggen ook de folders met informatie over dit programma.  Lancering  ZATERDAG 9 maart 2019 Op zaterdag 9 maart 2019 vanaf 16:00 lanceren we op feestelijke wijze onze nieuwe, vertrouwde naam met de buurt met diverse activiteiten voor kinderen, een proeverij van het Eetlokaal en de opening van een nieuwe expositie. Het programma wordt 4 maart bekend gemaakt op onze website   Meer informatie:, vanaf maart