Article index
Latest articles
Online only Published: 09-09-2020 // Written by: Diana Munteanu
Without Quite Knowing
Without Quite Knowing is a meditation on change, a reflection of the times it’s been conceived – times in which previously taken for granted certainties have been shaken and can no longer be left unquestioned. The alienation, the lack of direction and frames of meaning that characterize the disruptions like those we have experienced in the past months, find their expression in this performance through disembodied movements, an uncanny technological mediation, and a relentless drive to ask questions. In a dark room, a low positioned cold light shines over a reclusive plaster sculpted head. Stillness and silence prevail until a voice creeps inside the earphones. The voice belonging to a performer is narrating her thoughts, hesitations, disclosures from the process of making the performance. The audio channels switch in between, we hear different voices, different stories, points of view, from different times and spaces. From the dazing and dizzying audio convolution, a sudden “Why” resonates across the room from the stage.    “Why should I be moved by anything else than the desire to ask questions?” This question will reverberate throughout the whole performance.  Three bodies enter the stage one by one. One is silent, one is speaking, and the last one has headphones on, listening. Each dancer is following their own inner call to move, very absorbed by what they are doing. They are aware of each other but they seem to move in isolation, without interacting. Their movements are fragmented, distorted, awkward at times. A hand reaches out, stops halfway, goes back, and loops the motion—while the rest of the body is performing an entirely different sequence from that of the limb. There’s no apparent rhythm that directs them. However, none of this looks arbitrary either. There is indeed a strong feeling of improvisation, but also of an underlying structure that somehow always evades definition. Commands like “Switch” and “Drop” hint that these are more like exercises, or tasks being executed following an obscure internal logic. They change the course of the movement and function like nodes in the interaction between the dancers. Halfway through, a memorable and revealing phenomenon occurs. The dancers’ movements start to accelerate in velocity and intensity towards a point of which feels like unleashing a stream of consciousness. Words and sentences in different languages blend gush out in a swirl along with expanding movements. The body seems to fully mirror the state of mind, moreover, their unity in motion is so clear and conspicuous, it feels like witnessing a genuine transformation across different states rather than watching a choreographed performance. The relationship of mind and body resurfaces throughout the piece several times, but its most distinct manifestation comes from the very format of the performance which makes extensive use of spoken word juxtaposed with body movement. Gazing at the performers’ moves, I found myself pondering the continuity between thought and movement. Could we think of thought and speech as movements of the mind as body movements are to the body? And what about the opposite, are our body movements our body’s thoughts? The experience of listening to the performer’s thoughts, which reflect on the making process, while watching the finished result brings a meta-dimension to the role of the audience, as if temporarily inhabiting someone else’s mental space. There’s no sense of breaking the fourth wall—this piece feels like it can’t even be contained by walls.  The feedback loops incorporated into the piece makes it feel like all of the elements feed into each other like a breathing organism, and always changing. Fortunate to watch the performance more than once, what struck me was the open-endedness and the great degree of variation and freedom that is inherent in the choreography. If you’re wondering in the end what the piece is all about, I still can’t tell you. No aboutness can be grasped, nor any common frames of reference will help fit it into a coherent whole, as this is precisely what the performance constantly evades. There are only questions, contradictions, disruptions, and sounds. At the bottom of it all, you meet yourself—three versions of yourself that invite you for a ride surrendering to the poetry, the abstraction, the ambiguity, and the open-endedness, which are the preconditions of any great transformation.  Dansmakers 11 and 12 September 2020 TICKETS AVAILABLE HERE Choreography: Irina Baldini Assistant: Simona Piras Performers and voice: Elisa Vassena, Artémise Ploegaerts, Marco Caudera, Charlie Prince Voice: Andrew Demetriou, Tashi Iwaoka, Irina Baldini Visual and sound design: Irina Baldini Lights: Ellen Knops Co-production: 4bid Gallery – developing temporary cultures, OT301, AFK
Issue #032 Published: 09-09-2020 // Written by: Jan Pieter ’t Hart (Kriterion)
Film/Documentary tip top 5
Every issue we publish a tip top 5 of documentaries and films that we think are worth watching.This issues list has been created by Jan Pieter ’t Hart from Kriterion.If available we share the content on our Youtube channel. Allen Tegen Allen Director: Luuk Bouwman Release: 1 October 2020 Topic: What makes a fascist? Where to find it: In theaters from 1 October, and once in Kriterion on October 14th, including a Q&A with the director. Was fascism a one-off historical phenomenon or something of all times, a certain mentality? This film investigates this question on the basis of pre-war fascism in the Netherlands. Stop Filming Us Director: Joris Postema Release: 1 April 2020 Topic: Western framing of the Congo Where to find it: Online platforms like Picl, Vitamine Cineville, Pathe Thuis and CineMember. This docu creates a cinematic dialogue between Western perceptions and the Congolese experience of reality. While the Congolese perspective becomes clearer in the film, questions arise about the perspective of the film itself. Born in Flames Director: Lizzie Borden Release: 1983 Topic: Feminism, racism, social critique Where to find it: Vimeo on demand Influential political sci-fi film. Set ten years after the most peaceful revolution in United States history, it presents a dystopia in which the issues of many groups - minorities, liberals, gay rights organizations, feminists - are dealt with by the government.  ​Possibly in Michigan Director: Cecelia Condit Release: 1983 Topic: Feminist operatic fairytale Where to find it: On Youtube and in Kriterion on September 3th. In this operatic fairytale in Technicolor, a masked man stalks a woman through a shopping mall and follows her home. Combining the commonplace with the macabre, humor with the absurd, Condit constructs a world of divided reality. Ways of Seeing Director: John Berger Release: 1972 Topic: Art and sociology Where to find it: All four episodes are available on Youtube A fantastic mini-series by art critic John Berger, with 30-minute cleverly constructed episodes reflecting upon advertising, reproduction, the female nude and photography.  
Issue #032 Published: 31-08-2020 // Written by: Menno Grootveld
Losgeslagen populisme: Hoe rechts gebruik maakt van de pandemie om de macht te grijpen
Covidioten aller landen: Verenigt u! Er is een slechte grap over de sociale media die als volgt gaat: In het verleden had ieder dorp zijn dorpsidioot. Die wisten dat ze idioten waren omdat hun dorpsgenoten hen daar vaak aan herinnerden. Toen kwamen de sociale media. De dorpsidioten gingen online en ontmoetten alle andere dorpsidioten die elkaar er al snel van wisten te overtuigen dat hun vermeende idiotisme in feite verkeerd begrepen slimheid was. Niet wíj zijn de idioten, maar alle anderen. Als je kijkt naar de mediabeelden van de protesten tegen Covid-gerelateerde voorzorgsmaatregelen als gezichtsbedekking en social distancing, is het lastig om geen kern van waarheid te ontwaren in deze grap. Er heeft zich een nieuwe groep idioten – de covidioten – gevormd, die verhalen de wereld in stuurt over door Facebook geïnspireerde samenzweringen rond 5G, Bill Gates, mind control en natuurlijk het virus zelf, dat voor hen niets anders is dan ‘een griepje.’ Dikwijls associëren ze zich bereidwillig met de ideologen van extreemrechts en vergelijken ze het dragen van mondkapjes met het dragen van de Davidsster tijdens de nazi-bezetting, of verwijzen ze naar het stalinisme, omdat van hen wordt gevraagd hun ouders te beschermen door ze een tijdje niet te knuffelen. De misschien wel ernstigste uiting van deze nieuwe trend vond niet in Nederland plaats, maar op 2 augustus jl. in Duitsland, toen 17.000 covidioten zonder enige bescherming de straten van Berlijn op gingen, precies op het moment dat het aantal Covid-besmettingen weer begon op te lopen. Alternatieve feiten Hoewel je vol ongeloof naar een dergelijke mate van burgerlijke degeneratie zou kunnen kijken, speelt hier meer dan alleen maar de door de sociale media mogelijk gemaakte covidiotie. Het is ongelooflijk om te zien hoezeer politiek rechts heeft geïnvesteerd in de strijd tegen het gezond verstand rondom Covid-19. Veel van de samenzweringstheorieën die het internet over gaan zijn gefabriceerd door een van de in de VS gevestigde rechtse media, zoals Info Wars of Breitbart, of hun Europese filialen. Blijkbaar zien deze extremisten de corona-pandemie als een testcase voor hun oorlog tegen het gezond verstand van een gedeelde werkelijkheid. Laten we niet vergeten dat de voortdurende aanval op eenvoudige, objectieve waarheden waar we nu getuige van zijn, op de eerste dag van het presidentschap van Donald Trump mainstream is gegaan. In een poging om de onverdedigbare claim van de grootste menigte uit de geschiedenis van presidentiële inauguraties te verdedigen, heeft Kellyanne Conway de wereld die dag laten kennismaken met de notie van ‘alternatieve feiten.’ Het was een poging om de president en zijn regering carte blanche te geven om ongemakkelijke waarheden te negeren en een wereld te creëren waarin het de regering is die bepaalt wat waar is en wat niet. Met betrekking tot Covid-19 zijn we ruimschoots in de gelegenheid gesteld om de regering-Trump dit dodelijke spel te zien spelen, waarbij de eigen bevolking aan een voorheen onvoorstelbare hoeveelheid totaal onnodig lijden werd onderworpen. De pogingen om de geschiedenis te herschrijven zijn overduidelijk. De misschien wel meest bizarre gebeurtenis in deze eindeloze keten van absurditeiten was Trumps pronken met een groep ‘alom gerespecteerde’ artsen die het succes van de regering bij de aanpak van de pandemie zou hebben geprezen. Later bleek dat ten minste één van die ‘artsen’ berucht was wegens zijn bewering dat gynaecologische problemen zoals cysten en endometriose worden veroorzaakt doordat mensen in hun dromen seks hebben met demonen en heksen. Deze ‘artsen’ beweren ook dat buitenaards DNA momenteel in medische therapieën wordt gebruikt om te voorkomen dat mensen religieuze gevoelens gaan koesteren. Een wereld van onverdraagzaamheid: Café Weltschmerz In Nederland is het vooral het schijnbaar gematigde Café Weltschmerz dat de thuisbasis is geworden van de vrijheidsstrijders tegen de medische wetenschap en de mondkapjes. Hoewel Café Weltschmerz zich graag profileert als een neutraal internet-platform en YouTube-kanaal voor afwijkende stemmen over kwesties van maatschappelijk belang, zijn deze stemmen verdacht stil gebleven toen bijvoorbeeld de regerende liberalen van de VVD besloten om de Nederlandse pensioenen te koppelen aan het wel en wee van de internationale financiële markten. En over het algemeen is er bij Café Weltschmerz weinig belangstelling voor stemmen die afwijken van de neoliberale consensus, wordt er niets gezegd over de problemen die het gevolg zijn van decennia van bezuinigingen, de onverdedigbare ecologische voetafdruk van de Nederlandse industrie of welke relevante uitdaging ook waarmee de mensheid wordt geconfronteerd als het gaat om haar eigen voortbestaan. Wat men in plaats daarvan krijgt voorgeschoteld is het volledige spectrum van corona-complotten en interviews, waarin leden van haatgroepen mogen vertellen hoe moeilijk het is om als jonge racist in Nederland te leven. Café Weltschmerz is in 2013 opgericht door Max von Kreyfelt, een creatieve ondernemer in de designwereld, en Dirk van Weelden, een filosoof en schrijver. Het is een typisch voorbeeld van de ontaarding van de politieke cultuur in Nederland (en het Westen in het algemeen) na de jaren zestig. In Nederland kwam deze ontaarding aan het begin van deze eeuw voor het eerst aan het licht, toen Pim Fortuyn een bijna dodelijke aanval op de multiculturele samenleving inzette. Zijn strategie was het benadrukken van traditionele ‘liberale’ waarden als individuele vrijheid en de vrijheid van meningsuiting, ook al waren deze waarden in strijd met de waarden van andere culturen, zoals de islam. Een paar jaar later deden Ayaan Hirsi Ali en Theo van Gogh er nog een schepje bovenop met de film Submission, ter bevestiging van de westerse culturele waarden tegenover de ‘achterlijke’ islamitische waarden, en nog weer later werd het stokje overgenomen door Geert Wilders en Thierry Baudet, die uitgesproken islamofobe, xenofobe en racistische opvattingen in het parlement en de media vertolkten. De vrijheid van alternatieve feiten Wat deze ‘vrijheidsstrijders’ bewust negeren is dat ze door hun handelwijze het concept de individuele vrijheid veranderen in een bijna totalitair concept, dat overduidelijk in strijd is met de oorspronkelijke gedachte. Absolute vrijheid is onmogelijk en moet zelfs niet worden nagestreefd. Er moet altijd rekening worden gehouden met de context waarin de vrijheid tot uitdrukking wordt gebracht, evenals met andere waarden (zoals ‘broederschap’ en ‘gelijkheid’). Losstaand, gereduceerd tot het particuliere bezit van een individu, verliest vrijheid iedere betekenis en wordt het een leeg en onmenselijk begrip. Helaas heeft deze denkwijze na de jaren zestig delen van de Europese intellectuele cultuur in haar greep gekregen. Nergens is de malaise zo groot geweest als in Nederland. In een interview met de Volkskrant stelt Max von Kreyfelt het als volgt: ‘In Café Weltschmerz moet je alles kunnen zeggen. Alles mag.’ Een van de neveneffecten van dit Mickey-Mouse-liberalisme is dat de sluisdeuren worden opengezet naar de eerder genoemde ‘alternatieve feiten.’ Makers en volgers van Café Weltschmerz delen de mening dat ‘het establishment’ (lees: iedereen die het niet met hen eens is) erop uit is om de vrijheid van meningsuiting te verstikken en de individuele vrijheden aan allerlei beperkingen te onderwerpen. Zij geloven dat ‘iedere regering onder curatele staat van de WHO, en dus van Bill Gates’ (een rechtstreeks citaat van Van Kreyfelt uit hetzelfde interview met De Volkskrant) en dat het uiteindelijke doel is om overal 5G te installeren, teneinde het beoogde controle- en bewakingssysteem te vervolledigen. Het probleem is dat dit soort samenzweringsdenken in de weg staat van een oprecht en ook absoluut noodzakelijk debat over 5G of de zin en onzin van bepaalde anti-coronamaatregelen. Het zaait verwarring en saboteert eerlijk activisme dat probeert te mobiliseren tegen reële gevaren zoals de verwaarlozing van de klimaatverandering, de ongelijkheid, en de sociale en economische onrechtvaardigheid in het algemeen. Lessen in de vrijheid van kameraad Stalin Interessant is dat voor dit alles een precedent bestaat. Paradoxaal genoeg (of misschien is het wel helemaal niet zo paradoxaal) werd het concept van alternatieve feiten uitgevonden en geperfectioneerd in het stalinistische Rusland. Vanaf de laatste jaren van Stalins regime tot aan zijn eigen dood in 1982 trad Michail Soeslov op als de belangrijkste ideoloog van het Kremlin. Communistische apparatsjiks plachten naar zijn kantoor te komen als ze een citaat van Lenin nodig hadden om een nieuw beleidsproject te rechtvaardigen. Soeslov ging dan naar een grote kast, opende een lade en koos een kaart met een handgeschreven citaat dat geschikt was voor deze rol. Het punt is dat al deze citaten volledig uit hun context waren gerukt. Het gebeurde zelfs dat Soeslov na de dood van Stalin hetzelfde citaat koos, dat eerder was gebruikt om een typisch stalinistische maatregel te rechtvaardigen, ter verdediging van een totaal tegenovergesteld beleidsvoorstel tijdens het bewind van Chroesjtsjov. Vandaag de dag gebruikt de Russische president Poetin dezelfde methode om zijn tegenstanders in toom te houden en te controleren. Ja, sommige tegenstanders zijn vermoord (zoals Boris Nemtsov) of gevangen gezet en verbannen (zoals Michail Chodorkovski), maar de meest effectieve manier om zich te ontdoen van iedere echte oppositie was het creëren van valse oppositiebewegingen en -partijen die in werkelijkheid door het Kremlin werden gestuurd. Het meest gedurfde voorbeeld van dit beleid komt uit de koker van Vladislav Soerkov, een sleutelfiguur in de regering van Poetin. Onder het pseudoniem Nathan Doebovitski heeft hij vijf romans geschreven die allemaal zeer kritisch waren over Poetin (waarvan de bekendste Close to Zero is, gepubliceerd in 2009). Het is niet verwonderlijk dat Soerkov alle beweringen dat hij de auteur van deze werken is heeft ontkend. Een andere belangrijke ideoloog van Poetins bewind is Alexander Doegin, een dubieuze figuur die pleit voor het ‘eurasianisme’ en berucht is om zijn uitgesproken fascistische opvattingen. Doegin is een vaste gast op de G10, de grootste jaarlijkse Amsterdamse conferentie over economie en filosofie. Doegin wordt ook beschouwd als de bedenker van het concept van de ‘Hyperborea,’ ter aanduiding van het gebied waarin de ethische Russen leven. Joden en moslims worden gezien als ‘indringers’ die de plaats innemen van de oorspronkelijke (lees: Arische) bevolking. De term ‘boreaal’ is afkomstig van de Italiaanse fascistische filosoof Julius Evola en werd door Thierry Baudet gebruikt in zijn overwinningstoespraak na de Nederlandse provinciale verkiezingen in 2019. Baudet was zelf ook een van de gasten van de G10 in dat jaar. Een huwelijk in de populistische hel: Café Weltschmerz en de G10 Er bestaan veel verbindingen tussen Café Weltschmerz en de G10, maar de meest in het oog springende is Ab Gietelink, een theatermaker uit Amsterdam. Hij is een goede vriend van Boudewijn Richel (de oprichter en directeur van de G10), en een van de presentatoren van Café Weltschmerz. Zeer recentelijk trad hij op als de eisende partij in een proces tegen de stad Amsterdam over de verplichting om in bepaalde drukke gebieden van de stad mondkapjes te dragen. In dit proces werd hij gesteund door de actiegroep Viruswaarheid (voorheen Viruswaanzin), de meest luidruchtige groep covidioten in Nederland tegen de coronamaatregelen. Leden en supporters van Viruswaanzin hebben een prominente rol gespeeld in recente uitzendingen van Café Weltschmerz op YouTube. In de persoon van Ab Gietelink (en van zowel Max von Kreyfelt als Boudewijn Richel) sluit de cirkel zich en komen alle draden samen: geleid door een pervers gevoel van vrijheid zijn zij (en andere ‘vrijheidsstrijders’) totalitaire en extremistische figuren gaan omarmen wier geheime (maar niet altijd verborgen) agenda het vernietigen van de fundamenten van de democratie is, via het ondermijnen van ons collectieve gevoel van een gedeelde werkelijkheid. Door de kritische reflectie te vervangen door de hyperbool van samenzweringstheorieën saboteren deze cynische creatieve ondernemers ons vermogen om als samenleving de belangrijke lessen te leren die de corona-pandemie te bieden heeft. De voornaamste daarvan is de ervaring dat een effectieve politiek nog steeds mogelijk is; dat de vermeende onoverkomelijke beperkingen van de wereldeconomie niets anders zijn dan ideologische hersenschimmen. In tegenstelling tot leerstellingen van het neoliberale evangelie zijn wij als samenlevingen zeer goed in staat om politieke beslissingen te nemen tegen de economische rationaliteit en de financiële markten in. Om deze democratische en diepgewortelde politieke visie tot leven te brengen in een post-Covid-wereld hebben we de krachtige stemmen nodig van eerlijke activisten, politieke dissidenten en alle anderen die bereid zijn om deel te nemen aan de collectieve strijd voor een wenselijke toekomst voor iedereen. Café Weltschmerz en de G10 hebben duidelijk de intentie om deze strijd te ondermijnen met hun giftige mix van creatief ondernemerschap en samenzweringstheorieën. Daarmee helpen ze cynische politieke avonturiers als Baudet bij hun pogingen om in Nederland de macht te grijpen. We moeten waakzaam zijn en ervoor zorgen dat ze daarin nooit zullen slagen.
Issue #032 Published: 31-08-2020 // Written by: Gabrielle Fradin, Liska Suckau
1 step forward, 1 step back: the closure of the emergency shelter in the Staatsliedenbuurt
On August 1st, the Van Hogendorphall officially returned to its original function as a sports hall, thereby closing its doors to the group of homeless people it sheltered during the Corona lockdown. This marked the intention of the municipality to go back to business-as-usual, a laudable goal if it had come with a strong commitment to sustainable solutions for the homeless of Amsterdam. Clearly, closing the Hogendorphall without putting forward an alternative displays the opposite and left the sports hall’s guests to return to the same harsh reality of being homeless. In March, following Rutte’s national lockdown announcement, the Amsterdam municipality decided to transform a few sports halls into homeless shelters for the people most economically hurt by the global pandemic. As school kids and sports clubs left these places deserted, they were soon filled by charity workers, volunteers and a variety of people who found themselves without a roof over their heads during the lockdown. As both of us volunteered in one of those shelters, we wanted to share our impressions of these particular places that provide a much needed space to rest as well as a place where social links are strengthened and future opportunities created. During the 4 months in which the shelter was operating, every day around 4pm, several men started arriving one by one and sat in front of the sports hall around the corner from Westerpark. As some lit up cigarettes, others just lied down or chatted with each other waiting for the shelter to open. Thanks to the city’s decision to limit opening hours to night time, around one hundred men were left to roam the streets of Amsterdam during the day. At 4:30pm the facility opened its doors and the guests started entering the sports hall  heading towards their personal area - a square, tape-delineated space, containing a camp bed, a small desk and a chair. A couple of volunteers, positioned in the middle of the room, at the bottom of what is usually used as stands, set up a small stand offering refreshments and snacks. When the shelter opened, a surprising amount of donated food arrived at the shelter, including Albert Heijn’s most expensive ginger beer bottles, Turkish delights as well as (out-of-date) ultra-nutritious, vegan peanut butter protein bars. As the hype of Corona related donations from big corporations was wearing out, grassroots solidarity took over. Small, local shops and neighbours were providing collected underwear, t-shirts, shoes, socks and basic necessities. Asked about what the hardest part of running the shelter was, Els van Koeverden, the programme coordinator from the Regenboog Groep that operated the Van Hogendorp shelter, pointed out that setting up and implementing rules for a crowd with so many different needs and individual stories was quite challenging. In addition, the shelter was under the ultimate supervision of the municipality. Unsurprisingly, this led to rigid administrative rules that triggered a few problematic situations of people not allowed in, although there were free beds inside. Most guests had precarious jobs that didn’t survive the economic downturn. Predominantly Eastern European and North African, more than 60% of the beneficiaries were originally not from the Netherlands. Still, the astonishing diversity of people, journeys and stories makes any generalisation about the status of the guests hard to achieve. We met guests that had been living abroad for 15 years, hopping from one production line to the other, constantly changing location; others were seasonal workers locked in the Netherlands as the borders shut; others again were Amsterdammers, struggling to find sustainable accommodation. Still, what most of their stories had in common was the forced reliance on extremely precarious job contracts that allows employers and job agencies to easily terminate it. As a consequence seeing some guests find jobs that were as precarious as the ones before came with a bittersweet aftertaste. Most disappointing though, is the shelter’s closure without the municipality offering a clear alternative. Indeed, Els van Koeverden rightly emphasises, accommodation is a basic necessity and is key to putting one’s life back on the rails. It is impossible to get anywhere if one is constantly worrying about finding a bed for the night. That’s why, although we welcome the municipality’s support of the homeless, we condemn the shelters closure. In fact, it undermines the city’s initial positive steps and makes its commitment to the needs of the homeless community appear half-hearted at best. Indeed, any serious commitment to ending homelessness would entail setting up a reliable and permanent network of accommodation centres, alike the Hogendorpall. As it was, the shelter revealed itself to be far more than a mere place to rest for its guests, as it quickly became a safe space to establish social links, access activities and crucial information to grow and move forward. Such transitional places are crucial and the work achieved within a few months at the Hogendorphall should be seen as a positive precedent to be inspired by for future public policy towards the homeless in Amsterdam and beyond.
Issue #032 Published: 31-08-2020 // Written by: Geert Lovink
Delete Your Profile, Not People
“The best way to keep a prisoner from escaping is to make sure he never knows he’s in prison.” Fyodor Dostoyevsky Nobody and nothing seems safe. “Cremated” eye shadow? Canceled. The Dalai Lama? Canceled. Israel? Canceled. Novelty Internet Rappers? Canceled, recanceled, and then uncanceled. Kanye West? Cancelled for not cancelling. The pandemic has proven itself the ideal temperature for the online breeding ground of US ‘cancel culture’.  The spinning buzzword is a product of the merger between social media platforms and the celebrity news industry (previously known as ‘old media’). Mainstream outlets have so far survived off the continuous production of scandals, where VIPs, stars, royalties, and media personalities are provoked to show off their bad behavior, in order to be condemned, only to reappear in the next cycle. In this system, scandals were neither exceptions nor sign of crisis, but the very core of the business model. If, in the past, bad characters would have been ‘canceled’ (and thus disappeared), soon there would be nothing to report about. Outrageous, dreamlike celebrities are, by definition, modelled not to act in a politically correct manner. In the old media model, the audience delegated, or should we say outsourced, their own desires for excesses to them. It is through the extraordinary lifestyle that norms in the ordinary everyday life are defined—and renegotiated. Until recently, celebrity role models (including intellectuals, writers, and actors), have performed in a fantasy world that both fascinates and disgusts ordinary folk, segmenting the very notion of class, of masters, and slaves. Is ‘de-platforming’ going to fundamentally change the ways entertainment and distraction are organized? Unless we change the parameters of our daily conversations and exit the platforms, together, yes. In this social media age ‘cancellation’ means unfollowing or unfriending certain individuals or organizations from your feed. _“If you can’t beat ‘em, ban ‘em.” _It means terminating the communication once you’ve deemed their opinion, behavior, or a particular comment, objectionable. A breakup in the name of social justice. Staying true to the transactional nature of the word, it can be considered a total divestment. Once reservations and credit cards were the objects of cancellation. Now, it is ordinary people. The social media deletion logic has spilled over into the real, with devastating consequences for activists and artists, causing a hysterical hype of witch hunt proportions in some circles. Fear that a ‘cancel culture’ may be here to stay has been demonstrated to us through its explanation of worthy goals, such as the need for open debate and disagreement, which tolerance is supposed to endanger. In this accelerationist day and age, the paradox is that cancel culture can successfully ignore and shortcut the public sphere, and usher out discussion. Users respond in split seconds and before you know it, they’ve moved on. Dopamine-driven, impulsive users are known for their ignorance of the rules set by Habermas and cannot be bothered with the long hours it takes for a general assembly to reach consensus. But the main fear towards ‘cancel culture’ often remains unspoken. The US professional class is de facto locked-in, and simply cannot think outside of the existing platform premises. They live haunted by ‘_Will you still like me tomorrow?_’ Losing followers on Twitter means immediate loss of one’s reputation, attention, and ultimately income. We’re all influencers now. Less likes and retweets literally mean loss of salary. This is the high price intellectuals and artists pay once they have been sucked into the vortex and cannot see a way out. The Twitterati have zero imagination that a debate outside of social media channels is possible. In times of economic crisis, social media panic effectively leads to the closing of the American mind: There Is No Alternative. We’re stuck on the platform. Temporary expulsion of individuals from the tribe or nation has always happened, this is not unique. What happens today, in the age of platform capitalism, is that millions of users are simultaneously presented with the same ‘outrageous’ moralistic content, selected by algorithms whose purpose it is to provoke as much interaction (clicks, retweets, comments, likes) as possible, in order to keep us on the same service for as long as possible. In the age of social media, users are ‘paying’ (with) attention. A cancellation can reach a critical mass within hours. This is the unpredictable part. It is a sign of protest from users when they wish to ‘delete’ evil characters but in the logic of the entertainment industry this is simply not possible. America loves a comeback. And in the digital age, your past can come back to haunt you anytime. At the moment it is uncertain whose logic will win: social media or traditional publishing? The ‘cancel culture’ meme can also be read as an amputated, passive-aggressive version of what is known in geek culture as up or down voting. This is a part of internet culture that originated in forums that existed before the World Wide Web. The branding logic forbids the implementation of the downvoting principle and shows that platforms are not neutral. Users are not allowed to vote, they can only delete or bail out, so to say. To speak in the terminology of Heather Marsh, the user-as-reflector is able to do is to ‘reflect’ current power relations. The technical premises of ‘cancel culture’ are unlikely to change soon—unless world history will demand a fundamentally different network architecture. On the dominant social media platforms, we never hear of the downvoting side, as social media in their current forms are dominated by large marketing firms that organize brands’ PR campaigns, including politicians, pop stars and ‘influencers’. This global management class despises all things negative. They are not hired to organize, critique, and debate. As we all know, we still do not have ‘dislike’ buttons. As a result of this, today’s ‘cancel culture’ is a pretty wild beast that seems to come from nowhere, provoking a lot of moral panic inside the ruling media elites, whose interest it is to keep the ‘bad characters’ on-stage. This is not supposed to happen. The atmosphere has to remain positive—at all costs. Celebrities may be sentenced, pay a fine and even go to jail, but they will reappear soon enough. After the remorse has been extensively covered, the cycle can start again. The spectacle goes on with the aim not to allow any space to address underlying problems such as sexism, racism, social inequality or climate change. The ‘issues’ stay under the surface until—surprise surprise—they burst out onto the streets, provoked by seemingly random events (such as the murder of George Floyd). In theory we could say that when we ‘cancel’, we unfollow and remove, or delete, data (in this case followers or ‘friends’). The collective deletion act is perceived as surprisingly negative and destructive. It’s seen as a symbolic way to say ‘No, thanks, I don’t like you anymore, get out of my life.’ To unfollow someone quickly becomes a statement. Cancellation may be an implicit sign that users desire change, a gesture that they want to abandon ship and call-off a symbolic connection to the figures that have been given power. But this viewpoint may be too voluntary. Using notions from the vanished mass psychology discipline, it would be better to emphasize the hysteria group-think aspect in which individuals ‘dissolve’ into one giant mass act of denunciation and get pleasure from the sudden movements of an online mob that is usually non-existent and invisible. From a European materialist media theory perspective, cancellation is not an armchair replacement of ‘real’ protest but a software effect. Let’s leave the cultural analysis of the ‘mass morality’ (Achille Mbembe), identity politics, and religious aspects of ‘woke’ culture to our American friends. What’s important to emphasize here are the global implications of this culture as it is embedded in code (both on the level of the visible interface design, and the invisible algorithms and AI). If anything, ‘cancel culture’ is an expression of the limited ways we have to express ourselves on the dominant social media. My recent ‘sad by design’ research emphasizes the ways in which behavioral scientists are working for Silicon Valley platforms to produce human emotions such as sadness, anger, and depression. The techno-induced distractions, depressions and resentment has so far produced an extraordinary profit for companies such as Facebook and Google. The good news is that more and more of us are finding out how all this works, in contrast to 2016, the year of Brexit and Trump. However, not much has changed fundamentally since then. ‘Cancel culture’ as a sudden mediated response of the social media masses has itself become a meme. It is hardly something we associate as something that emerges out of street protests or social movements, as such. There’s no doubt that certain norms are prevalent in this context, associated with US-American ‘political correctness’. However, we need to be careful here. Decisive is the toxic clash at play here between two rival male cultures that fight over the dominance of a shrinking, regressive empire: the op-ed culture of liberal-conservative media versus algorithms, written by geeks with their often white-supremist right-wing libertarian mindsets. Sudden waves of ‘public shaming’, initiated by influential mediators, with the aim to humiliate individuals, are never spontaneous and only ‘go viral’ when they trigger values which are embedded and already existing. As Lisa Nakamura suggested, it may be better to transform the individual focus of cancellation into collective ‘cultural boycott’ campaigns as it makes more explicit who’s acting and in what political context it is happening in. Emotional terms such as ‘humiliation’ do not mean much. Record or film companies can decide to no longer work with an artist, consumers can stop buying their products or related merchandise, politicians can be voted out, and most important, investigative journalism should, more often, lead to actual prosecution and change of legislation. The problem is, this rarely happens, resulting in widespread resentment and rage. The endless production of scandals without consequences are the main reason behind the recent rise of organized public online shaming. US ‘cancel culture’ in its current form is indeed a form of ‘protest without consequences’, as social media users have no say about their next contract or new job. We’re talking about clouds of sentiments that can blow over very quickly and even have reverse consequences. In these times in which we build a ‘stack’ of multiple crises, we should not be surprised that a strong anti-racism movement erupts alongside increasingly stricter immigration laws and structural violence, particularly within education and the labor market. What discriminatory artificial intelligence and violence against women have in common, is that they are both invisible. It is our duty as activists and researchers to make power visible. However, we need to take into account that, despite all the graphic and physical violence (that, in theory, can be documented with cameras etc.), we’re increasingly fighting against abstract violence (code, borders, and other forms of structural separation). The Social Media Question is not an irresolvable problem. Jaron Lanier’s 2017 call to delete your social media accounts still holds. What’s to be done is to steer Europe’s big data and artificial intelligence billions into the ‘Unlike Us’ direction of building social media alternatives, build by muti-disciplinary teams, not just geeks (as is still the case of the EU _Next Generation Internet_ program). To say it with the art world’s No.1 follower Hans Ulrich Obrist: “It’s urgent!” Much like in the Covid-19 case, European alternatives to the dominant social media platforms that are no longer based on advertisement and hidden data extraction are entirely possible—and can be built within months. The urgency is there. From the perspective of change, a lot of our institutions will have to be closed down as they are beyond repair—and Silicon Valley tops the list. New business models are in dire need. If you hope that a revolution will happen while we remain polite and do not question anything or anyone incase somebody gets hurt, nothing will ever happen. In these times of acceleration, Corporate America has lost its monopoly of moving fast and breaking things. The immanent breakup and closure of Facebook will be a moment of liberation for mankind. By no means does it mean the end of the internet. Quite the opposite. “All mankind is divided into three classes: those that are immovable, those that are movable, and those that move,” Benjamin Franklin once said. It is sad to see that large corporations are now in the avantgarde position with their (largely symbolic) Facebook ‘Stop Hate for Profit’ advertisement campaign. It is us, users, that are immovable category.  For decades Silicon Valley monopolized and stifled the innovation of communication and business. Users are trapped in ‘virtual cages’, clueless how to escape. Virtually all activists, artists and geeks have no longer any imagination how to an exodus could be organization (let’s not even talk here about academics, NGOs and the cultural sector). Freeing Europe from the venture-capital start-up model, driven by hypergrowth and related ‘free’ services, could lead to a renaissance of social networking tools. The decentralized app landscape may seem chaotic at first, but will inspire young people to become actors again, instead of tragic zombie consumers. Delete your profile, together, not some ‘friend’. Needless to say that the development of alternatives extends well beyond the strategic social media realm. We don’t need Airbnb or Uber to find a rental or call a taxi. New services can be based on data prevention, not protection. Give peer-to-peer a chance. Let’s find other ways that we can search for information, and each other. Yes, this also implies that we cancel Google (not just Facebook) and reclaim their algorithms and databases, as it was us, the people, who provided them with that data in the first place.    
Issue #032 Published: 31-08-2020 // Written by: AA
Books tip top 5
The tip top 5 is a small selection of books and/or magazines. We will share these titles with you but you’ll have to do the judging of the books yourself. Tips and links to releases are always welcome.  Het voedselbos - Vier seizoenen Ketelbroek Mac van Dinther Publisher: Podium Uitgeverij Release date: 08-2020 Price: €29,99 // ISBN: 9789057594328 De wereld heeft dringend behoefte aan alternatieven voor de gangbare landbouw. Voedselbossen produceren eten door met de natuur mee te werken, in plaats van ertegenin te gaan.  Een beter milieu begint niet bij jezelf Jaap Tielbeke Publisher: Das Mag Release date: 06-2020 Price: €23,99 // ISBN: 9789493168435 Dit boek laat zien waarom we de ecologische ontwrichting met eenzelfde urgentie als de coronapandemie moeten behandelen. Een belangrijk en hoopvol boek, dat ons niet vrijpleit van actie, maar laat zien hoe we de echte verantwoordelijken ter verantwoording kunnen roepen. Het internet is stuk Marleen Stikker Publisher: de Geus Release date: 12-2019 Price: €20 // ISBN: 9789044542677 We zijn onze digitale soevereiniteit kwijtgeraakt We moeten de macht over ons digitale leven weer naar ons toe trekken. We hebben het internet stukgemaakt, we moeten – en kunnen! – het ook weer repareren. Als gezond verstand koning was Dennis Storm Publisher: Spectrum Release date: 06-2020 Price: €15,99 // ISBN: 9789000374083 Een boek over de huidige staat van onze aarde, duurzaamheid en minimalisme, maar tegelijk een positief pleidooi om anders naar jezelf en de wereld om je heen te kijken. En vooral om, je gezonde verstand te blijven gebruiken en een groene revolutie te ontketenen. Fantoomgroei - Waarom we steeds harder werken voor steeds minder Sander Heijne en Hendrik Noten Publisher: Business Contact Release date: 06-2020 Price: €20 // ISBN: 9789047013242 ‘Dit boek is een zoektocht naar een nieuw verhaal over een economie voor een andere, betere wereld. En als we die wereld kunnen schetsen, willen we deze ook realiseren, dat en niets minder is de ambitie van deze vertelling.’
~Activism Published: 31-08-2020 // Written by: Extinction Rebellion
Extinction Rebellion - September Rebellie
Tussen 15 en 21 september voert Extinction Rebellion Nederland massaal actie tegen klimaat-en ecologische crisis. Met verdriet en ongeloof ziet Extinction Rebellion (XR) hoe de wereld steeds verder ontwricht raakt. Extreme weersomstandigheden, mislukte oogsten, bosbranden, smeltende ijskappen, toenemende CO2 en de ondergang van hele ecosystemen. De klimaat- en ecologische crisis is net als racisme en uitbuiting het gevolg van menselijk handelen. Het is duidelijk dat politici niet in staat zijn het tij te keren; het komt aan op gewone mensen. Tussen 15 en 21 september voert Extinction Rebellion daarom massale, creatieve, vreedzame en disruptieve acties in Den Haag en Amsterdam. De acties zijn coronaproof. XR richt zich op de overheid die weigert om echte actie te ondernemen en het bedrijfsleven dat door mag gaan met vervuilende winstmaximalisatie. XR eist in deze actieweek dat de overheid een burgerberaad instelt om een rechtvaardige transitie uit de klimaat- en ecologische crisis vorm te geven. Wat is een burgerberaad? In een burgerberaad overleggen burgers uit alle lagen van de samenleving over beleid. Met input van experts en ongehinderd door lobbyisten. Een burgerberaad kan zonder electorale of ideologische overwegingen op de lange termijn gerichte voorstellen doen die weldoordacht en rechtvaardig zijn. Een recent Burgerberaad in Frankrijk heeft stevig klimaatbeleid opgeleverd: Frankrijk neemt het bestrijden van klimaatverandering in de grondwet op, maakt wetten tegen ecocide en investeert 15 miljard euro in het vergroenen van de maatschappij. Waarom een burgerberaad? De coronacrisis heeft ons met de neus op de feiten gedrukt: we kunnen en mogen niet terug naar normaal. Dit is het moment om écht aan de slag te gaan met een rechtvaardige klimaattransitie. Echter, de politiek weigert en geeft grootvervuilers nog steeds een beslissende stem. Onze overheid verkiest de economie boven de levens van mensen. Het Nederlandse klimaatakkoord gaat niet ver genoeg en we zijn ondanks de huidige maatregelen onderweg naar een opwarming van meerdere graden. Teruggaan naar normaal is kiezen voor de volgende crisis, een die onvoorstelbaar meer kapot gaat maken en die onomkeerbaar gaat zijn als we niet nu handelen. Wat is Extinction Rebellion? Extinction Rebellion (XR) is een mondiale burgerbeweging die zich inzet om het voortbestaan van het leven op aarde te beschermen. Leden van XR voeren geweldloze, disruptieve en creatieve acties om de druk op overheden op te voeren zodat die in actie komen tegen de klimaat- en ecologische crisis. Momenteel hebben meer dan tweehonderdduizend mensen in meer dan zestig landen over de hele wereld zich aangesloten. XR bestaat uit gewone mensen, uit alle hoeken van het land en van alle leeftijden die zich ernstig zorgen maken over de levens van huidige en toekomstige generaties. XR eist van de Nederlandse overheid: WEES EERLIJK over de klimaatcrisis en de ecologische ramp die ons voortbestaan bedreigen. Maak mensen bewust van de noodzaak voor grootschalige verandering. DOE WAT NODIG IS om biodiversiteitsverlies te stoppen en verlaag de uitstoot van broeikasgassen naar netto nul in 2025. Doe dit op een rechtvaardige manier. LAAT BURGERS BESLISSEN over een rechtvaardige transitie door het oprichten van een burgerberaad die een leidende rol speelt in de besluitvorming.
Issue #032 Published: 31-08-2020 // Written by: Nico Nachtbreker
School’s out forever
De schooldeuren knallen dicht Club De School stopt ermee. De opvolger van Club 11 (2004) en Club Trouw (2009) is niet meer. Na 4 jaar sluiten de deuren. Op 28 juli maakte Jochem Wertheim, een van de eigenaren, de sluiting van de club bekend. Officieel om financiële redenen (vanwege Corona), maar ongetwijfeld heeft de lawine van kritiek, ruzie en moddergooien op sociale media een nog grotere rol gespeeld. Wat ging er mis bij “de meest progressieve club van Amsterdam”, “de internationaal vermaarde Techno Tempel”,  “de meest lgbthq vriendelijke nachtclub van Amsterdam” , “het donkerste hol” en hoe De School verder genoemd werd? Die vraag wordt hier niet beantwoord. Wel zal ik proberen enkele van de problemen en dilemma’s die bij De School speelden, in breder perspectief te plaatsen. Individueel eigendom en zeggenschap Club De School was een voortzetting van Club Trouw, maar bij de start van De School hebben de eigenaren van Trouw zich laten uitkopen door degenen die nu eigenaar van de BV achter De School zijn. Vanuit het eigenaarsbelang is de keuze om de club te sluiten en door te gaan met het lucratieve restaurant misschien logisch, maar door die beslissing zetten ze de mensen die voor de club gewerkt hebben en de trouwe bezoekers behoorlijk abrupt in de kou. De meeste alternatieve clubs worden gerund door grote groepen vrijwilligers, met soms enkele betaalde medewerkers. Beslissingen worden meestal collectief genomen. Wat dit punt betreft was De School heel anders, veel zakelijker en weinig progressief of collectief. Bezoekers worden vrijwilliger; vrijwilligers worden bezoeker. Er ontstaat doorstroming, nieuwe mensen, betrokkenheid en gedeelde zeggenschap. Gaat ook wel eens mis, maar zo voorkom je de kloof tussen de leiding en medewerkers of bezoekers, die nu zo pijnlijk duidelijk werd bij De School. The heat of the moment Na de moord op George Floyd was iedereen geschokt en kwamen velen in beweging. Racisme en de positie van mensen van kleur werd politiek item nummer één. Als maatschappelijk betrokken club kun je dat niet negeren, dan ben je het contact met de werkelijkheid kwijt. Zoals dat bij De School blijkbaar het geval was. Racisme en andere blinde vlekken Beoordeling en uitsluiting op grond van ras is in Nederland heel diep geworteld. Bijna iedereen heeft er - bewust of onbewust - mee te maken, ook in de (alternatieve) club scene. De noodzaak om er - zonder andere vormen van discriminatie en uitsluiting te vergeten (gender, inkomen, klasse, taal, uiterlijk...) - iets aan te doen is groot. Veiligheid versus diversiteit en inclusiviteit De verschillen tussen hoe mensen omgaan met, en denken over sex, drank en geweld zijn groot. Dat kan spanningen creëren, zeker in een nachtclub, waar het donker is en een deel van het publiek in andere sferen verkeerd. Een club moet voor iedereen een veilige omgeving zijn. Door middel van een “gericht” deurbeleid proberen clubs een “prettig” publiek binnen te krijgen. Wel gemengd, maar niet teveel. Sowieso is niet iedereen welkom. Agressieve types, doorgesnoven figuren en dealers wil je buitenhouden. Maar dat betekent dus ook dat er mensen aan de deur worden geweigerd op basis van redenen en vooroordelen die zeker niet altijd te verantwoorden zijn. Problems, problems, let’s get the party started! Deze problemen en dilemma’s spelen bij elke club/podium, commercieel of alternatief. Als organisatie moet je je regelmatig afvragen hoe je hiermee omgaat. Doe je dat niet, dan kun je er, net als Club De School, aan onderdoor gaan. Het Amsterdamse nachtleven gaat in/na het Corona tijdperk een nieuwe periode in; kwetsbaar en kleiner. Laten we er – bewust van alle problemen en dilemma’s – meer kleur en extase in brengen.
Issue #032 Published: 31-08-2020 // Written by: Fridays for future
Fridays For Future
Fridays For Future kondigt een wereldwijde stakingsdag aan voor 25 september 2020. Deze herfst roept Fridays For Future opnieuw op tot mondiale protesten tegen klimaatverandering. Op 25 september zullen over de hele wereld demonstraties voor klimaatactie plaatsvinden. Naast de massamobilisaties waar Fridays For Future bekend om staat, hebben de activisten de afgelopen maanden andere vormen van protest moeten gebruiken om een meer ambitieus klimaatbeleid te eisen, omdat de grote demonstraties door het coronavirus zijn afgelast. In duizenden steden over de hele wereld organiseren activisten nu protesten voor op 25 september, om klimaatactie en klimaatrechtvaardigheid te eisen. De organisatoren zullen per locatie voor geschikte maatregelen zorgen om de veiligheid van deelnemers te garanderen.   “Deze pandemie heeft ons laten zien dat politici snel en in overeenstemming met de beste beschikbare wetenschap kunnen handelen. Maar zelfs tijdens deze pandemie staat klimaatverandering niet stil. Er zijn geen maatregelen genomen tijdens de pandemie om de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen systematisch te verminderen, en alle reductie in uitstoot door de lockdown is al weer verdwenen. De miljardeninvesteringen die nu worden gedaan om de pandemie en de nasleep ervan aan te pakken, moeten in overeenstemming zijn met het Akkoord van Parijs.” zegt Sytse, 14, uit Amsterdam. Wereldwijd hebben miljoenen mensen deelgenomen aan de eerdere klimaat-demonstraties van Fridays For Future. Ze eisten politieke actie voor klimaatrechtvaardigheid, aansluitend op het houden aan het 1.5°C doel dat in het Akkoord van Parijs is afgesproken. “In de afgelopen 2 jaar hebben we als jongeren laten zien dat er een groot draagvlak is voor ambitieuze klimaatactie. Nog steeds heeft geen enkel land een plan dat ambitieus genoeg is om zich aan het 1.5°C doel te houden. Net als bij de coronavirus-pandemie wordt de grote sociale ongelijkheid in onze samenleving versterkt, en worden de achtergestelde groepen het hardst geraakt. We moeten voor een samenleving zorgen die duurzaam en gelijk is, waar gefocust wordt op mensen boven winst.” zegt Erik, 15, uit Soest. Meer informatie:
Issue #032 Published: 31-08-2020 // Written by: Jess Henderson
Shock Me. Please. On Pervasive Boring Creativity
Who knew living a creative life would feel so arid? Where is the joy, the excitement, the risk, or the shock? Nothing is shocking besides the diminishing sense of possibility – and the working conditions. The work is safe, predictable, and supposedly ‘predicted’. All conforming to predetermined directives. It’s not a matter of standing out, it’s a matter of fitting in and doing that very well. Future Shock. Present Shock. The Shock of the New. Do we even know how to feel shock anymore? I mean real shock – confused, challenging, discomfort-at-oddity shock. Not the shock we are ‘supposed’ to feel. Not the shock when we look around and see others acting shocked, then follow along accordingly – hazarding a guess that, because they’re doing it, it ought to be done. Except, nothing is being done. What are we really doing here? What are we even creating now? More ‘engaging content’ to exasperate the masses, complicit in the contemporary zombie condition? More riffs on past styles, never-ending re-runs of previous cultural moments? More distractions and ever-cooler ways to say ‘spend, spend, spend!’  without quite saying it? Boring. We are surrounded by worn-out, banal, useless and exhausted images, limping and dragging themselves behind the rest of our cultural evolution. Werner Herzog This work is the boredom of having to come up with ideas to be ‘sold in’ using images of other existing creations. Mood boards, visual concept presentations, mini reels made of found footage. The client or the boss needs to see what they’re paying for before it has been made. They perceive this as low risk, a way to gain a sense of security. They know upfront exactly what they are agreeing to and what they will get. This forms a promise that is 100% based on past creations. You agree to recreate this assemblage you’ve shown them. To deviate in any way will be problematic, both to the project and the relationship. Creative work is boring when it’s only history repeating. Whether or not originality is still possible is a separate issue. Either way, there is no possibility for it to arise in this process. And we wonder why there is nothing new anymore. ‘Only boring people get bored’  said snarky parents and teachers. A phrase that rings out with pangs of guilt. Am I boring? Boredom can be a protective barrier from the world. It’s not a boredom of your deep self. It’s psychic armour. These are not qualities of the individual. They manifest as barricades made from the mass celebration of mediocrity. Don’t stand out, blend in. Appropriate and imitate. Only a rebellious mind will fear this state and seek to act. No Thraldom. Just Boredom. I don’t have time to make newness. Anonymous precarious graphic designer, March 2020. Overheard conversation. Is boredom a condition of possibility for creativity? Like the mindlessness conjured by taking a shower or a long walk. These situations seem closer to a mind free from burden or concern. Space-clearing practices. A breather for a moment away, that may just turn into an exciting moment with. Office-bound boredom, performative-process boredom, overdone-rehashings-of-predictable-ideas-and-strategies-gone-before boredom. These are the boredoms of limitation. The boredoms of ‘playing it safe.’ The boredoms that come from adherence to supposed certainty of result. The boredom of a decision made because everyone else is doing it. These are forms of boredom that are just numb anticlimax and nothing more. Weirdness has vacated the scene. There’s nothing obscure. The sensation of surprise is nowhere to be found. Everything is serious. Empty of exuberance. Sorry (not sorry) to puncture the fantasy of joyful participation. What happened to youthful rebellion, experimentation, interventions, wilful acts of destruction, the attitude to tell what sucks to fuck off, and the expressive pleasure of challenging what you dislike? Is this twee and are there ways to respond without being re-packaged back into yet another commodity for sale? Imagination and critical thought can generate forms of counter-power. The challenge is their life as a non-constitutive element in the reproduction of capital. It’s about making a transgressive new propaganda ensemble. From us! You have to keep trying to make an experiment work. You have to keep writing this particular story, not some story in general. Donna Haraway On a side note – though shocking and related nonetheless – during all of this one must remember that in creativity-as-work, negativity is not allowed. Great! Love it! So badass!!! Be positive or be penalised. Your lack of ‘spirit’ will be held against you. You will be labelled a dark cloud, and nobody wants to work with a dark cloud. You’re required to ‘bring the good vibes’ no matter what the truth is. Dissatisfaction or despair are fast tickets to the unemployment desert. Not to mention the social one. Which would you prefer: to be deserted or to keep it phoney? Who’s more boring: Negative Nelly or Overly Optimistic Oli? This is an excerpt from Offline Matters: The Less-Digital Guide to Creativity (Amsterdam: BIS Publishers. 2020) which comes out in September. You can find it at your local bookstore, all major online retailers, and AA readers can get a 25% discount via BIS Publisher’s website using the code FORTHELOVE. Jess Henderson (pseud.) is an independent writer, researcher, and founder of No Fun and Outsider.
~Arts Published: 31-08-2020 // Written by: Berith Danse
Kersverse Noten in het Plein Theater
In 2019 startte het Plein Theater met Nieuwe Noten Amsterdam, een concertreeks van hedendaagse klassieke muziek samengesteld door Fie Schouten en Aspasia Nasopoulou. Een interview met Fie over de aankomende reeks. Wie ben je en wat is je vak? Ik ben Fie Schouten uit Amsterdam en heb hier mijn conservatorium opleiding gedaan. Toen ik 15 jaar geleden met mijn man en onze baby naar Portugal ging, huurden we een appartement via een kleine reisorganisatie. Hun motto was: ‘Waar iedereen rechts afslaat, slaan wij linksaf’. Daar voelde ik me mee verbonden. Als iedereen stukken van componisten a, b en c speelt, dan stort ik me op componist d en ga vervolgens een gelegenheid organiseren waar ik deze vondst met anderen kan delen. Sinds juni 2019 ben ik heel regelmatig te vinden in het Plein Theater samen met mijn collega-curator Aspasia Nasopoulou (componiste). Wij stellen een concertserie samen met hedendaagse kamermuziek. Deze reeks moet tegelijkertijd fungeren als een basis voor een community van musici, componisten, liefhebbers, vrienden. Hoe klinkt de muziek van de toekomst? Haha, dat weten we niet. Om deze nieuwsgierigheid te bevredigen moet je naar Nieuwe Noten Amsterdam komen. Wij willen als serie een voedingsbodem zijn voor de nieuwe muziekscene, premières krijgen een kans, maar ook nieuwe stukken die een tweede of derde uitvoering behoeven. We willen een concertserie bieden in onze stad met een maandelijks concert, waarbij de signatuur actuele gecomponeerde muziek is. Behalve musici die (relatief) bekend zijn in Amsterdam/Nederland, zoeken we naar musici uit het buitenland die niet in Nederland te horen zijn en gaan uitwisselingen aan met soortgelijke concertseries in andere landen. In de middag is er een gesprek met musici met affiniteit met de geprogrammeerde muziek, de ene keer een wetenschapper en de andere keer een schilder of filosoof. Er komen relatief gezien veel componisten naar de middagen toe omdat ze graag hun eigen nieuwe werk live horen, zij zijn benieuwd wat collega’s hebben gemaakt en willen na afloop een gesprek met hen aanknopen. Hoe is deze serie tot stand gekomen? Het was gewoon weer tijd een huis voor te vinden voor een dergelijke serie, een community op te bouwen van liefhebbers, nieuwsgierigen en professionals. Er waren in de afgelopen eeuw wel series voor ‘hedendaagse kamermuziek en denkers’. Zoals weduwe Diepenbrock opzette in hun huis in de Johannes Verhulststraat en in de IJsbreker aan de Amstel waar vanaf de jaren ‘80 tot 2005 ontelbaar vele concerten plaatsvonden met nieuwe muziek . Op beide locaties konden er max 80 mensen in, dus een zelfde formaat als in het Plein Theater. Welke plek neemt het Plein Theater als podium in Amsterdam voor jou? Het is een intieme locatie waar je als maker iets kunt neerzetten. Ik voel me vrij om bij de kern te blijven van wat ik graag doe, zonder artistieke concessies. De maat is perfect voor deze concerten. Ik wil graag ‘doorgroeien’, maar niet altijd maar in kwantiteit, liever in kwaliteit. Data Zondag 20 september, 11 oktober, 15 november, 13 december en de overige data worden later ingevuld. Kaartjes Uiteraard worden alle regels omtrent Corona in acht genomen dus reserveer om een teleurstelling te voorkomen! Plein Theater Sajetplein 39, Amsterdam
Issue #032 Published: 31-08-2020 // Written by: Bart Stuart
Vrije ruimte in Amsterdam?
Het mantra van de Amsterdamse stadpolitiek op dit moment is: Bouwen! Bouwen! Bouwen! De grond bezetten met beton en bakstenen. Heel erg veel huizen moeten er bij komen, want er is een grote woningnood. Mensen staan te dringen aan de stadpoort. Maar… is er daadwerkelijk sprake van woningnood? Betaalbare woningen, daar is veel vraag naar, maar die verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het is tenslotte Amsterdam. En wat is het makelaars mantra? Locatie! Locatie! Locatie! Algemene kennis onder huizenbezitters. Daarom is uw woning op een aantrekkelijke locatie een lucratief vastgoed object. Ik wil het graag hebben over iets wat vaak buiten beschouwing blijft: De grond ONDER het huis. Een oude vriend zei vlak voor zijn sterven: We moeten zuinig zijn op de ruimte! Dat zette me aan het denken. Ruimte lijkt zoiets vanzelfsprekends te zijn, iets wat er altijd is en waar je niet echt bij stilstaat. Maar ruimte is schaars. Grond is ook een productie middel. Het is gereedschap om een stad mee te maken. Je kunt er dingen mee organiseren. Ruimte bieden aan functies – wonen, werken en ontspanning of gewoon laten zijn wat het is. Natuur. Voor alles is een plan en veel vastgoed partijen doen met vooruitziende blik strategische grondaankopen. In Nederland is elke vierkante meter voorzien van een bestemming. Dat bestemmingsplan wordt geregeld door de politiek. Deze juridisch planologische procedures worden vaak decennia lang van te voren bepaald of strategisch ingezet. In Amsterdam heeft de gemeente veel van de grond in eigendom en het verkopen van die grond is een enorme inkomstenbron voor de stad. Maar, grond die is uitgegeven komt nooit meer terug. Door huizen te bouwen bezet je grond en daarmee ruimte in de stad. Die ruimte komt nooit meer vrij. Omdat het een eenmalige gebeurtenis is moeten we er als stad beter over nadenken. Grond is de afgelopen decennia een instrument geworden voor speculatie. Daarmee krijgen vooral financiële krachten een plek. Het gedeelde, de gezamenlijke ruimte lijkt als functie vergeten te worden. Er moeten open en vrije plekken zijn om gemeenschappelijkheid te kunnen blijven uitoefenen. En op zijn minst ruimte reserveren voor toekomstige ideeën, ook op centrale plekken in de stad. Amsterdam heeft het begrip circulariteit omarmd. Hoe ga je circulair met de grond om? Kun je Vrije Ruimte bestemmen? En hoe hou je ruimte vrij voor dingen die nog moeten gebeuren? Oproep: Wil je meedenken over deze vragen? Begin oktober organiseer ik (Bart Stuart) een kleine brainstorm-middag met deze thematiek. Meld je aan via:
Issue #032 Published: 31-08-2020 // Written by: Selina Boye, Simon Stuij
Announcing Crowdlending: Bajesdorp Continues – Bad Weeds Grow Tall
This year’s first of October marks the ten-year anniversary of the banning and criminalization of squatting in the Netherlands. Just five years before the prohibition, a community of squatters started living and working in the abandoned houses of the former Bijlmer prison-guards. Fast forward to now, the Bijlmerbajes has been demolished, along with the former prison guard homes of Bajesdorp. However, after years of relentless lobbying, it was settled that the Bajesdorp community would develop a new project on the former grounds of the Bijlmerbajes: Het Nieuwe Bajesdorp – a vertical village rising from the ashes. For the first time in our city’s history, a group of future residents and artists will realize a cooperative, sustainable, and lasting refuge for artists and activists, consisting of almost 20 work- and living spaces. And here we are now: Bajesdorp is entering a new phase. The preliminary design of the building is finished, now we need to arrange the funds to continue. Next to a bank mortgage, the most important part of the finances will have to come from crowdlending. Crowdlending allows us to be communally crowdsourced, by you, by other like-minded collectives in the city or abroad, by friends and family members and individuals with smaller pockets who want to support the project. We are eager to start our campaign in October, exactly ten years after squatting was banned! We are currently planning an information-tour of several evenings and events about our housing cooperation and on how you can support us. If you know a suitable venue, please let us know as we are still looking. Also, you’ll find us every Tuesday evening at our Voku at the Muiterij if you have any questions. We hope to meet you at one of these events. If you are interested in supporting Bajesdorp, contact us via: Find more information on
Issue #032 Published: 31-08-2020 // Written by: Iris Kok
#nietmijnschuld campaign and international students
The #nietmijnschuld campaign (literal translation would be #notmyfault) has continued during this summer with so-called summer-sessions. These sessions are set out to bring the people of the campaign together, since we are spread throughout the Netherlands but also to offer a way to discuss the direction of where the campaign is going. There were 4 in total planned with themes such as 1)Compensation 2) Complementary Student Allowance 3) international students and 4) Quality of education. I want to briefly highlight one of these sessions and namely the one that had as its theme ‘international students’ because in my experience this is a group of students who make up a large part of the student-population but are sometimes left out of these kinds of the discussions. Dilemma’s or questions that were going to be discussed were: How do we incorporate international students? According to European Law, EER-students have the right to the same facilities as Dutch students. How do international students contribute to a new system? After a short introduction, I too have learned that internationals now make up around 11% of the total student population in the Netherlands (86.000) but there are only 5000 students who have a study loan. The current rules state that an international students (from the EER) needs to work at least 56 hours per month in order to receive student loans or they need to be in the Netherlands for at least 5 years. A short pubquiz makes clear that around certain rules and rights for international students can cause confusion mainly because they are not entitled to the same facilities as Dutch students. It also becomes clear that it depends as an international where they come from within or outside the European Union. After the break we discussed a couple of statements which let to discussion about how we see the internationals as part of our campaign. Ideas such as a standard European scholarship fund, quota, fines and rules but also the right to free or subsidized public transportation come along. In conclusion, we want international students also the study debt-free and be able to receive some form of grant/scholarship and be able to either have a small extra loan or work next to their studies. This would mean that this campaign would also aim to go above the nation-state government but into the European Union after we have convinced this new coming cabinet in 2021 to change this loan-system of debt into a system where it is possible to study debt-free with a basic grant. If you want to share your opinion(s) about the current loan-system for both Dutch and International Students or you want to become an active for the #nietmijnschuld campaign then you can join the Actioncomittee in Amsterdam by sending an email to The 4th and last summer-session will be about the quality of education and on the 1th of September at BUNK in Utrecht. You need to sign up for it but you can easily find the event on the Facebook-page of #nietmijnschuld. For more information you can also visit the website of #nietmijnschuld and there will soon be an English version as well: here you can also still sign the petition! #nietmijnschuld
Issue #032 Published: 31-08-2020 // Written by: Jens Kimmel
Meeschrijven aan het Commons Transitieplan
Terwijl het stof van de Covid-19-pandemie langzaam neerdaalt, worden de contouren van de volgende crisis, de economische, zichtbaar. Deze crises maken een hoop duidelijk. Namelijk, dat er veel solidariteit schuilt in Amsterdam buurten, gemeenschappen en netwerken. Dat burgers en collectieven het voortouw nemen en naar elkaar uitkijken. Maar ook: dat het winstgedreven kapitalistisch systeem op zijn laatste benen staat. Dat we een nieuw systeem moeten bouwen dat de aarde niet uitput, en wél gezond is voor mens en natuur. Kortom, we moeten de commons weer laten bloeien. De tijd is er rijp voor, niet alleen omdat de crisis ons min of meer dwingt, maar ook omdat we de politieke wind mee hebben, tenminste hier in Amsterdam. Een volwaardig en breed gedragen Commons Transitieplan Daarom heeft de Amsterdamse commons-denktank Commons Network het initiatief genomen om samen met talloze actieve bewoners en organisaties te werken aan een transitieplan voor de stad. Het doel: een volwaardig Commons Transitieplan, breed gedragen door doeners en denkers uit de commons-beweging. Een plan met concrete handelingsperspectieven en beleidsrichtingen om in en met de stad mee aan de slag te gaan. Wil je meeschrijven, denken of meer info? Mooi. Op onze website vind je meer informatie en uitleg. Bij vragen kan je ook direct contact opnemen via