Ruigoord als geocultureel wonder uit de Y-tijd

Ruigoord spreekt al eeuwen tot de verbeelding. De verbeelding is er zelfs aan de macht. De vraag hoe die verbeelding bestaansrecht heeft verworven vormt al jarenlang de focus van het Instituut voor Onnatuurlijke Geschiedenis (IOG). Dit kenniscentrum der  denkbeeldigheid beschikt namelijk over het geomythologische Oera-Y boek, waarin Locus Brutus, zoals de Romeinen Ruigoord noemden, het hart van het Oer-Y vormde. Volgens deze geo-legende zou het Oer-Y gevormd zijn door de Y-sprong.

Daarna ontwierp de toenmalig levende Y-mens (Homo Ypsilisto) Ruigoord als woonplaats en als werpplek voor de Ruigosaurus. Wellicht werden de kuddes door dit wezen gehoed. Maagresten van de Y-mens wijzen op een dieet van accaciabloemen, ruigosauruseieren en eiersalades. De eiersalades werden op hun dooie akkertjes verbouwd terwijl de accaciabloemen wild groeiden. Broedplaats Ruigoord vormde zo de kern van het latere legendarische moeras Ytopia. De vijver aldaar heeft nog steeds de typerende ovale vorm van het Oer-Y en het opwellende water voedt nog steeds de twee stromen waaruit eens zowel Amstel als Spaarne zijn ontsprongen. Vanwege beverdammen in deze veenrivieren stagneerde de doorstroming en werd Ruigoord een drijvend Y-land, dat vanwege de opborrelende bron eronder op een-en-dezelfde plek bleef dobberen.

In 2006 deden Yconologen van het IOG een unieke vondst met de opgraving van een Y-mens. Het wezen had een eivormige schedel en in het graf bevond zich o.a. een oerballon

In 2006 deden Yconologen van het IOG een unieke vondst met de opgraving van een Y-mens. Het wezen had een eivormige schedel en in het graf bevond zich o.a. een oerballon, ook wel windei genoemd, dat bestond uit ruigosauruseiervliesen. Hetzelfde jaar werd het skelet van de Ruigosaurus gereconstrueerd aan de hand van afbeeldingen op oud tegelwerk, zgn. Ruigoords Groen, dat al in de Borreltijd werd verdrongen door het Delfts Blauw. Dat mythische oerdier was wel vijftien meter lang, had een kop ter grootte van een konijn, een zogenaamde flessenhals en een lichaam van enkele tientallen meters in doorsnee. Als planteneter met een doodlopend spijsverteringskanaal dijde het eenvoudigweg uit tot de levensvatbare massa werd overschreden. Het dier vrat zich letterlijk te barsten. De Krater in Ruigoord-Zuid is het resultaat van een ontploft exemplaar. Ook de enorme fragmentatie-eieren van de sauriërs explodeerden na verloop van tijd. Het gebroed, bestaande uit eeneiige honderdlingen, werd bij het uitkomen honderden steenworpen afstands weggeslingerd. Een groot deel overleefde de geboorte-explosie dan ook niet. Dat de eieren deels om veiligheidsredenen op het Ruigoordse Plofland werden opgesteld wordt algemeen aangenomen. Na onderzoek naar zogenaamde plofnetische krachtvelden is in samenspraak met de Firma Plof & Zône om historische redenen besloten het gebied rondom Plofland te eren, in ere te herstellen en in zijn geheel tot Plofzone uit te roepen.

Volgens voorstanders van de Y-sprong theorie geloofde de Y-mens in een Y-Godin die als drie-Yheid werd aanbeden. Het Oer-Y was namelijk onderverdeeld in een Binnen-Y en een Buiten-Y dat weer twee centra kende.  Een andere bron, de Plof-saga, gaat uit van de Grote Plof, bewerkstelligt door een Plofgod. De typische eivorm der eiervliesballonen wordt als bewijs daarvoor aangevoerd. De ballonnen-traditie behoort in ieder geval nog steeds tot de folklore van de eilandbewoners. In de recentelijk ontdekte Grot van Ruigoord (onder de Neo Platonische kerk) zijn enkele afgodsbeeldingen van de Y-Godin en de Plofgod aangetroffen. Volgend jaar zal er voor het publiek een kruiproute door het oeroude heiligdom worden geopend. Recentelijk is i.s.m. Ydoloog Mrtn van der Horst ook een Y-topisch Ykpunt voor niet ijkbare, ofwel onvergelijkbare zaken gereconstrueerd. Het bestaat uit een omgekeerde eikenboom gekroond door een ei.

Dat in Ruigoord de verbeelding geschiedenis maakte, omdat geschiedenis maakbaar is, is algemeen geaccepteerd. Zo werd de Renaissance pas in de negentiende eeuw een periodeaanduiding. Het hedendaagse Ytopisme kent als vorm van geschiedsverfraaiing vanaf de eenentwintigste eeuw een wedergeboorte.