Article index
Issue #028 articles
Issue #028 Published: 23-01-2020 // Written by: Menno Grootveld
Een opstand schuilt in een klein hoekje
In het afgelopen najaar hebben er in Amsterdam maar liefst drie conferenties plaatsgevonden die zich met de toekomst van de stad bezighielden: het achtste Futurologisch Symposium in september, ReTakeTheCity in oktober, en De Stad van Morgen in december. Hoewel de invalshoek telkens anders was, was er ook een gemeenschappelijke noemer: hoe zorgen we ervoor dat een stad als Amsterdam ook in de rest van de 21e eeuw leefbaar blijft en niet wordt vermorzeld door het geweld van het internationale vastgoedkapitaal, het toerisme en de verwoesting van ons leefmilieu? Bij De Stad van Morgen was de Britse socioloog David Harvey, de auteur van de klassiekers Rebel Cities en A Brief History of Neoliberalism, de hoofdgast. In een referaat van een uur wist hij op onnavolgbare wijze een analyse te geven van het tijdsgewricht waarin we verkeren. Dat was niet bepaald een hoopgevend verhaal. Het komt erop neer dat de krachten waarmee wij geconfronteerd worden eigenlijk te groot zijn om daar als stad een vuist tegen te kunnen maken. Hij verwees naar de opstanden die momenteel in een groot deel van de wereld plaatsvinden (Chili, Colombia, Irak, Libanon, India) om aan te geven dat die waarschijnlijk de enige manier zijn om échte verandering te bewerkstelligen, en dan nóg: het kan ook uitdraaien op een dictatuur. Helaas was niet meteen duidelijk hoe deze analyse aansloot op de situatie zoals die zich in Amsterdam voordoet. Eigenlijk is die heel paradoxaal: aan de ene kant lijken de bomen nog steeds de hemel in te groeien (met de nadruk op het woord groei – dat is volgens Harvey de essentie van het kapitalisme); aan de andere kant zijn er steeds meer tekenen die erop wijzen dat die groei een grens heeft bereikt en in zekere zin zelfs zelfvernietigend is, of althans aan zeer weinig mensen ten goede komt, terwijl de rest het nakijken heeft. Dat is ook de boodschap van de documentaire Push! over gentrificatie, die dit najaar op het IDFA draaide. In die film zegt de Italiaanse journalist Roberto Saviano in iets andere bewoordingen wat David Harvey ook zegt: het kapitalisme is een door en door verrot systeem, waarin het traditionele onderscheid tussen onderwereld en bovenwereld inmiddels volledig is weggevallen. Zowel ronduit criminele organisaties als op het eerste gezicht ‘normale’ kapitalistische bedrijven sluizen hun gigantische winsten weg naar belastingparadijzen, om die vervolgens eenmaal witgewassen in de vastgoedsector van steden als Amsterdam te investeren, met alle gevolgen van dien. Een van de meest perfide bedrijven van dit moment is Blackrock, een internationale vermogensbeheerder die steeds actiever wordt op de vastgoedmarkt, ook in Amsterdam. Op de ReTakeTheCity-conferentie bleek dat Blackrock in steden als Barcelona en Berlijn al specifiek op de korrel wordt genomen door activisten. En in Berlijn zijn ze zelfs bezig met het organiseren van een stadsreferendum, met als inzet de re-socialisatie van grote woningbedrijven die uit louter winstbejag de huren opdrijven. In navolging van Harvey kunnen we echter de vraag stellen in hoeverre steden in staat zijn om werkelijk tegenwicht te bieden aan de krachten van het internationale kapitaal. Onder de vlag van het ‘municipalisme’ proberen sommige steden zich nu transnationaal te verenigen en gezamenlijk op te trekken in de strijd tegen bedrijven als Blackrock, Airbnb en Uber. Dat is een goede ontwikkeling, maar het is de vraag of het genoeg en effectief is. Bovendien gaan we die strijd niet winnen als we zo verdeeld blijven als nu het geval is. Een maand geleden vroeg een bevriende Duitse kunstenaar mij hoe wij dachten in Amsterdam ooit iets van de grond te kunnen krijgen dat de trekken heeft van een echte ‘beweging’. Hij had het idee dat Amsterdammers veel te individualistisch waren om adequaat te kunnen samenwerken. In een gesprek met David Harvey kwam hetzelfde thema naar voren, maar nu in historische zin: Hoe heeft het toch kunnen gebeuren dat de Amsterdamse binnenstad, die nog geen veertig jaar geleden van onsʼ was, nu is verworden tot een commercieel toeristenparadijs, waar de huizenprijzen door het plafond schieten? Het antwoord is waarschijnlijk hetzelfde: ook in de hoogtijdagen van de kraakbeweging en de alternatieve kunst- en mediascene was feitelijk sprake van een bontgekleurde verzameling grotere en kleinere ‘bv-tjes,’ die allemaal in eerste instantie het eigen belang voor ogen hadden. Zo ga je de revolutie natuurlijk nooit winnen. We zullen ruimhartiger moeten zijn in de keuze van onze bondgenoten. Zo sprak ik ook onlangs een student die in Frankrijk was gaan studeren en zich verbijsterd afvroeg waarom niemand uit onze kringen zich solidair wilde verklaren met de demonstrerende boeren. Iemand antwoordde toen dat kwam omdat de boeren de grootste stikstofvervuilers zijn en dus zullen moeten inkrimpen. Maar de student zei – en misschien terecht ook - dat die boeren feitelijk net zulke grote slachtoffers van het systeem zijn als wij zelf. Als je écht iets wilt veranderen kun je beter de handen ineenslaan in plaats van iedereen meteen te verketteren. Tot slot toch nog een hoopvolle opmerking (met dank aan Harvey): vaak begint een opstand met iets relatief kleins, één iemand die het niet langer pikt en iets heel radicaals doet, bijvoorbeeld. Laat dus in Amsterdam de strijd rond de Lutkemeerpolder het lont in het kruitvat zijn!  
Issue #028 Published: 17-01-2020 // Written by: Jaromil and Niinja (Dyne.org)
The Algorithmic Sovereign
Introduction Algorithms are growing in power and importance. While their logic is often invisible, their effects are manifest. This article looks at the power of algorithms and highlights some of the abuses and injustices such power often involves, particularly when it comes to cases where algorithms assess the reputation of people, make use of their private data or influence their life in general. An algorithm is an automated sequence of instructions that processes large amounts of data, in order to then mark situations as positive or negative according to certain determined conditions. As we approach the year 2020, many vital decisions are taken by algorithms rather than humans. Even people with no access to computers are affected, while only a few know how algorithms work. A problem we see is that there is no space for public, social and political debate on how algorithmic rules are made and executed. The power of algorithms can only be negotiated by specialists, the most average “users” can hope for is a ceremonial click on the user agreement. “Users” have no say in the construction of these algorithms. Yet, they govern their lives while their mode of operation is often hidden in trade secrets and closed source software. False Positives One important example of the use of algorithms is risk assessment by the police. So called actuarial risk assessment instruments (ARAI) gather publically available data from sources such as travel records and surveillance camera footage; some may also gather Internet activity from social networks, taking into account who you’re “friends” with and so on. For such risk assessment systems a “false positive” is the name of an error: for instance the algorithm may mark someone as a dangerous criminal by mistake. It’s important to consider that for an algorithm, the probability of an error may be a small mathematical fraction that from a statistical point of view is negligible. However, when such an error occurs in the real world, it potentially affects a person as a whole: it can be a matter of life and death. In case of Jean-Charles De Menezes, an algorithm making such an error led to his accidental execution. This story is about the error of facial recognition systems, for which de Menezes was shot in London at Stockwell tube station on 22 July 2005: he was a “false positive”. What is disturbing is not just that an innocent man was killed, confused with a terrorist by the growing apparatus of surveillance cameras but also how law-enforcement made use of his image post-mortem on mainstream-media to claim the error was that of an algorithm, as if this would absolve police from any wrongdoing. Contemporary security research focuses on automatic pattern recognition and prediction of human behaviour. Large-scale analysis can be exercised on the totality of data available about a person at unprecedented detail. But algorithmic models fail to incorporate the risks of systemic failure, plus they can hardly contemplate the ethical costs of killing an innocent human being. To keep campaigning for the privacy of individuals is rather pointless at this point: the real stake is how our societies are governed, how we rate people’s behaviour, what counts as deviance and what doesn’t, and how we act upon it. System Risk Indication Abuse of algorithmic power also happens closer to home. In June 2019, 1263 households in the Rotterdam neighbourhoods of Bloemhof and Hillesluis were marked as potential frauds. Their personal data – and those of their 25,000 neighbours – had been analysed by the Dutch government using SyRI (System Risk Indication), an algorithmic system designed to find ‘fraudulent citizens’. There are few limitations when it comes to the amounts of data the system is allowed to see and the techniques it uses to sift through data (data-mining, pattern recognition and so on) – techniques whose use one would expect to be restricted to security agencies. Citizens are analysed and fit into risk-profiles. This way anyone working with a local agency that has access to municipal or civil services can combine these data in the SyRI system and create a profile of each citizen. These profiles are later compared to risk profiles and people are marked as potentially fraudulent. What exactly makes a ‘fraudulent ’profile is unclear; but when someone’s mundane traits resemble that of the fraudulent profile, such as their water usage or education level, they could be marked. Today we know that, despite infringing the privacy of tens of thousands of households and marking thousands as potential frauds, SyRI has not yet helped to find a single case of actual fraud. The problem is that SyRI is exclusively applied in poor neighbourhoods. Residents of Amsterdam Zuid or brokers at the Zuidas won’t have their personal lives analysed and labeled. This bias makes little sense given the tremendous amount of fraud money circulating in and out of rich neighbourhoods through corporate tax evasion and real-estate money laundering. SyRI is not about researching fraud within welfare systems. It is a screening system for households: a system to monitor and control the working class, redesigned to be both more efficient and obscure, as its code is not available for peer review or forensic analysis. After mounting pressure from protests of local residents, civil rights organizations, and the labour union FNV, the Rotterdam project was cancelled in July 2019. However, SyRI itself is still considered to be a valid system by the government, and can be applied in new projects. What about the Sleepwet? We can find similar abuses of algorithmic power on the national level as well. It’s been a bit over a year since the controversial ‘Sleepwet’ got implemented, even after a referendum where a legal majority of voting citizens expressed concerns and the will to change it. The Sleepwet now allows the intelligence agencies direct access to all information data-bases, exchange with foreign agencies, 3 year storage of collected data and more. Shortly after the successful referendum, the responsible minister was found to have held back a critical report on the data exchange with foreign agencies, which was one of the most controversial elements of the Sleepwet. Since the Sleepwet went into effect, the supervisory commission ‘CTIVD’ has published several sharp criticisms of the security services, showing that up to today the security agencies are incapable of following even the lenient Sleepwet laws to protect people’s privacy. This means that that while the current legislation on algorithmic power has been rejected by a majority of citizens as too weak, the Dutch government is willing to go even further and break its own law. Beyond the empire of algorithmic profits Public institutions should use their algorithmic power to facilitate the transparency of societal processes rather than enforce secrecy and surveillance.  We need to facilitate the understanding of algorithmic rules: to facilitate participation and inclusion; we need to empower people to appeal algorithmic decisions and to intervene on critical situations. At Dyne.org we develop algorithms ourselves and our call to action is for fellow developers out there: we need to write code that is understandable for everyone. Good code is not just skillfully crafted or most efficient: the most valuable code is what can be read by everyone, studied, changed and adapted. Common understanding of algorithms is necessary so that our lives are not left in the hands of a technical elite. Illustration: “Control Pokemon” by Pawel Kuczynski (2016)
Issue #028 Published: 16-01-2020 // Written by: Jan Geurtsen
Autonoom Vastgoed
Vastgoed hoort autonoom te zijn, het hoort van niemand te zijn. Eigendom van vastgoed leidt tot machtsposities voor de enkeling en de hoofdprijs betalen voor alle anderen. Dat is ook de reden dat autonomie vaak zijn toevlucht zoekt tot kraken en het lastig is om het gezamenlijk kopen van vastgoed goed te organiseren. Vastgoed kopen voor jezelf is door de banken, de hypotheekrenteaftrek en andere formules vooral gericht op het traditionele huishouden. Als je collectief vastgoed wil kopen volgens de regeltjes kom je vele barrieres tegen. Er zijn genoeg voorbeelden van collectief vastgoed in Amsterdam. Met Nieuwland als een recent voorbeeld, en anderen zoals de OT301 uit een wat verder verleden. Was vroeger dan alles beter? Niet per se, want er zijn veel gelegaliseerde panden uit het verleden uit beeld verdwenen. Daar bleek de gekozen constructie niet toekomstbestendig en heeft het individuele belang het collectieve overgenomen. De waarde van vastgoed stijgt meestal. Hoe voorkom je dat de bewoners in de verleiding komen om te verkopen of de huur te verlagen? Hoe zorg je ervoor dat je er na afbetaling van de hypotheek een volgend pand aangekocht kan worden? Overigens, wie zou een autonoom vastgoedproject geld lenen of geven als ze later niet bereid is hetzelfde terug te doen voor de volgende generatie?  In het Engels noemen ze dit: “paying it forward”. Uit de gedachte dat er collectief vastgoed moet zijn, zou moeten volgen dat er ook collectief kapitaal is. Solidair geld van anderen is nodig om nieuw collectief vastgoed toe te voegen. Het ligt misschien niet voor de hand als je de details van de rekensommetjes niet kent maar onze logica is vrij eenvoudig. Wonen wordt elk jaar duurder, en tegelijkertijd stijgt de winst van de huisbaas en banken. Daar klopt iets niet, toch? Dus, als het lukt om de huisbaas en op termijn ook de bank opzij te zetten, dan houd je geld over. De uitdaging is om dit overschot, dit in potentie collectieve kapitaal te neutraliseren. En daarom zijn een aantal Amsterdamse collectieven de afgelopen jaren uitgekomen bij het in Duitsland actieve Mietshauser Syndikat en hun huisbankier de GLS Bank. Zo is bijvoorbeeld Nieuwland gefinancieerd door de GLS Bank omdat geen een Nederlandse bank dat wilde of kon. En straks zullen ook Bajesdorp en de Nieuwe Meent volgen. Even een stapje terug: de Amsterdamse traditie van collectief vastgoed was vaak gebaseerd op het model van een vereniging met een stichting. Het vastgoed in eigendom van een stichting (met wat ‘ouwe lullen’ in het bestuur) en de bewoners regelen dmv hun vereniging zelf de dagelijkse zaken. De stichting op afstand was er om te voorkomen dat de bewoners het pand ten gelde zouden maken. Dit model werkt op zich prima bij de Vrankrijk en de Plantagedok. Dat de ‘ouwe lullen’ optie niet risicoloos is werd onlangs bewezen bij de situatie van de camping in Appelscha. Daar dreigde de stichting de camping te verkopen. De vereniging van kampeerders moest onder druk de camping toen terugkopen van de stichting. Het kapitaalgevaar is ook de reden dat Nieuwland niet in het bezit is gekomen van Nieuwland zelf maar eigendom is van Woningbouwvereniging Soweto. Van deze vereniging zijn niet alleen de bewoners van Nieuwland lid, maar ook anderen. Dat zorgt er voor dat de bewoners hun eigen pand niet kunnen verkopen, maar ook dat de ‘ouwe lullen’ niet zo maar het pand kunnen verkopen. Zo’n woningbouwvereniging lijkt een beetje op een huisbaas, en dat was voor Bajesdorp de reden om samen te gaan werken met Vrijcoop (een spinoff van Soweto). Hier wordt een constructie gebruikt waar de gezamenlijk opgerichte vereniging waarvan beiden de enige twee leden zijn de eigenaar is. Dit model wordt in Duitsland door het Mietshauser Syndikat al decennialang gebruikt en groeit nog steeds. Vrijcoop is de Nederlandse tak, en niet alleen Bajesdorp gebruikt dit model, maar ook het Ecodorp in Boekel. Wil je meevechten voor autonoom vastgoed? Binnenkort wordt er een studietour langs Amsterdamse panden die collectief vastgoed hebben of willen geörganiseerd. Meld je aan via: tour@vrijcoop.org Ook zal er een workshop zijn tijdens het 2D.h5 festival in Utrecht, voor dag en tijd zie: 2dh5.nl Meer info: Amsterdam Alternative is ook bezig met het organiseren van collectief eigendom. Amsterdam Alternative Collectief Eigendom: amsterdamalternative.nl/collective-ownership Soweto: soweto.nl Mietshauser Syndikat: syndikat.org Vrijcoop: vrijcoop.org Bajesdorp: bajesdorp.nl   Photo: Marian Miczka
Issue #028 Published: 14-01-2020 // Written by: Jeffrey’s Underground Cinema
Goodbye to yesterday - Neglected German New Wave Cinema
After World War II, one of the first things that cropped up in West German cinema were the weird Heimat films of the 1950s. Set in the bliss of the beautiful countryside, their function was clearly to escape from an even deny the global catastrophe Germany had just caused. The settings were pristine, somehow well-managed and in perfect order. If a conflict ever arises, it inevitably involves a love story. Romy Schneider’s famous Sissi movies, for instance, were a subgenre of the Heimat films. Why such infantile denial? Well, the country had been divided into East and West quickly after the war. When the Americans, together with the British and French, occupied the West and the Russians the East, each side took a different attitude to its recent history.  East Germany committed itself never to allow the recent horrors to happen again. Officials of the old regime were mostly thrown out of positions of power; Nazi businesses were closed down. The West, in contrast, was in a hurry to forget the past and rebuild the country with as little reflection as possible, relying on the help of the Americans. Many Nazis from the East fled to the West, where they were allowed to flourish again. This set up a situation that would run through West German history and cinema ever since. Fortunately, there was more to post-war German cinema than just Heimat films. A different kind of filmmaking emerged with the New German Cinema movement at the Oberhausen film festival in 1962. At this event, directors demanded a cinema that was relevant and engaged with social issues. A guy named Alexander Kluge kicked things off with a marvellous film called Yesterday Girl, about a woman from East Germany who escapes to the West to find that it has its own forms of repression, control and censorship. The movies that were spawned from this movement were low budget, and because not much money was involved, allowed for maximum artistic freedom. In the late 60s, this cinema movement grew hand in hand with the student revolts. A new generation realized that their parents had been responsible for one of the greatest genocides of the century. They had been told that a phase of de-Nazification had supposedly taken place, and yet many former Nazis were now leading government officials, industrialists and bankers. For example, even the chancellor, Kurt Georg Kiesinger, had been a Nazi. When demonstrations and peaceful activism proved ineffective, some activists moved into militant struggle. The most famous militant group formed at the time was the Baader-Meinhof Group or Rote Armee Fraktion (RAF). These people were largely artists, filmmakers and reporters, who were deeply concerned about the direction their country was taking but eventually saw no other option than to adopt the deadly methods of terrorism. The German government responded by turning the country into a police state. There was police brutality, mass surveillance, the shutting down of alternative media, roadblocks where everyone was searched and identified – a total violation of human rights and civil liberties in the name of security. There were manhunts being conducted throughout the country to capture and silence radical left-wing alternative groups. The films of the German New Wave reflected this world, and dealt with these issues head-on. It is my belief that cinema helps us understand history. And I’m not talking about costume dramas here. Almost every film, even a fiction film, becomes a documentary about its own time. We see how people thought, how they dressed, and how society worked. Some say that these films are dated. Not me. I see them as creating alternatives that unlock us from the fatalism of the present moment. They help us dream, but they also reveal a bigger picture. On January 8 the Goethe Institute will screen a series of these films, roughly in chronological order. Some are offbeat movies by more well-known directors like Fassbinder and Herzog. Others are by more obscure artists, like the visionary Harun Farocki. The screenings will be held twice a month on Wednesdays, from January to June, and I have made sure that the entrance is free. A free 48-page English booklet called ‘Abschied von gestern’ will be available at the screenings. It is an overview of fifty years of German history and cinema, including the Berlin counterculture of the 80s. The booklet concludes with the fall of the Berlin wall in 1989, when West Germany annexed the East. And although the previous Cold War might have come to an end, a new ‘cold world’ perhaps began to take root.  
Issue #028 Published: 13-01-2020 // Written by: Jasmine Nihmey Vasdi
Moving Forward with Ecofeminism: Find Your Community
Ecofeminism: the belief that humans should work together to dismantle the patriarchy and begin to work with nature by healing our relationship with the earth, instead of exploiting the land and its people, especially minorities. Ecofeminism begins with individual action, however, individual action alone is not enough to dismantle the patriarchy without forming a community. We must also understand that an effective reaction to climate disaster hinges on the removal of both the societal toxins and environmental toxins from our planet. A frequent argument is that humanity per se  is to blame for our current environmental crisis, but we must realize that, as stated by Ecofeminist scholar Chaia Heller: “humanity has not destroyed the planet, 1% of humanity has destroyed the planet” (1). By understanding this, we cannot lose hope, instead we gain the courage to fight back against the system and its corporations. Thunbergian activism, along with many other advocates, such as Autumn Peltier (who heartbreakingly asked the Canadian prime minister Justin Trudeau for clean water), are figures we should align ourselves with in this fight for our planet. Spiritual Ecofeminists, like Winona LaDuke, are adamant that: “Earth-based spiritual practice is how we renew, strengthen and retain our relationship with the earth”1. An Earth-based spiritual practice can be defined as any ritual or routine in which we as humans give thanks for this Earth, simple activities such as gardening or composting can be included in this. It is any act of respect that is practiced towards our planet. This is key and how we as individuals can further our understanding of Mother Nature and her power, while also recognizing how we can promote this awareness on a larger scale. Also, by reaching out to others in our community who participate in this Earth-based practice, we are forming our own safe organizations, allowing Ecofeminism to bloom in an organic manner. Climate Activist and Ecofeminist Scholar Greta Gaard describes Social Ecofeminism as a stream of Anarcha-Feminism influenced by social ecology, “which looks at how relations between humans shape the way that humans relate to nature”1. Forming communities with a shared belief of how equality stretches across all of Earth’s beings is a major headway into the hierarchical destruction of the 1%. For example, Ecofeminist Activist, Vandana Shiva has gone to great lengths to create communities in India where people can learn about Ecofeminism and sustainable practices. She has pointed out: “What do the corporations do? Go after the scientists” (2), therefore, she creates her own activist associations and immerses herself in different councils around the world, like the World Future Council, where an Ecofeminist angle is essential when discussing the future of Earth. She actively battles against massive corporations (i.e. Monsanto) and supports the scientific research into aspects of our society, for instance, GMOs, which are silently oppressing the Earth and all its beings. By encouraging a dialogue within the community, accompanied by individual action that ripples through society, and non-violently opposing the hierarchal operations that currently dominate the world, there is hope for our planet and all her beings. Interested in learning more about Ecofeminism and our Climate Emergency? • Economics As If The Earth Really • Mattered by Susan Meeker-Lowry • This Is Not A Drill: An Extinction • Rebellion Handbook • Making Peace with the Earth • by Vandana Shiva • Thinking Green: A Documentary • by Greta Gaard and Shawn Boeser 1) “Ecofeminism Now!” Youtube, Produced by Greta Gaard, 1996, https://www.youtube.com/watch?v=BTbLZrwqZ2M 2) “Vandana Shiva - Sages and Scientists” Youtube, Produced by The Chopra Foundation, 2013, https://www.youtube.com/watch?v=ro0GwYwvD8c
Issue #028 Published: 09-01-2020 // Written by: De Sneevlietjes
Burgemeester Halsema verder op oorlogspad
De burgemeester van Amsterdam kwam in december met een heel speciale kerstboodschap: in 2020 gaat ze krakers, ongedocumenteerden, klimaatactivisten en andere activisten nóg harder aanpakken. Vanaf haar ambtsaanvaarding als burgemeester is Halsema op oorlogspad tegen alles wat actie voert vanuit een linkse politieke overtuiging: de krakers van de ADM, de studenten die het PC Hoofthuis bezetten, de klimaatactivisten van Extinction Rebellion, de ongedocumenteerden van We Are Here, de eco-boerderij in de Lutkemeer en ouderen die actie voeren tegen de verkoop van sociale huurwoningen. De lijst is lang en kan maar tot een conclusie leiden: deze burgemeester is autoritair en reageert hysterisch op elke vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid. Maar nu heeft zij dus aangekondigd om er nog een schepje bovenop te gooien: - de vreemdelingenpolitie mag ongedocumenteerden die strafbare feiten plegen, zoals kraken, gaan oppakken, - kraakzaken worden sneller door de rechtbank behandeld (sinds wanneer laten rechters zich voor een karretje spannen?), - ontruiming van kraakpanden worden niet meer aangekondigd, maar zal gebeuren bij overval. Dit bovenop de eerdere aankondiging dat ze geen bezettingen van kruispunten of gebouwen meer zal tolereren: direct de ME erop af. Wat voor stad wil Halsema: Amsterdam als Gentrificatiestad: de stad waar de vastgoed maffia de baas is en grote groepen uit de stad moeten vertrekken. Halsema is daar heel duidelijk in: “vastgoed eigenaren moeten voortvarend in het gelijk gesteld worden, zodat de politie tegen krakers kan optreden” (Het Parool 14-12-19). Amsterdam als Exclusieve Stad: de stad waarin geen plaats is voor afwijkende groepen; inclusiviteit en diversiteit zijn mooi zolang het de vrije markt dient, maar zodra het politiek wordt, is het afgelopen. Amsterdam als Angstige Stad ofwel Fearful City: Afschrikken, intimideren, bang maken. Burgers mogen participeren binnen de lijntjes die het stadsbestuur heeft getrokken, daarbuiten heerst de lange lat. Waarom gebeurt dit? Het moet van Den Haag: de burgemeester is hier door de regering neergezet en is te slap om een eigen lijn te kiezen; zij is een “puppet on the string”. Ze is aangeschoten wild van De Telegraaf en Geen Stijl; al van voordat ze burgemeester werd voeren deze media een permanente moddergooi campagne tegen haar. Of wil ze alvast tegemoet komen aan FvD: straks komt – door het blokkeren van links verzet en alternatief -  de FvD in de regering en Amsterdam wordt daar alvast voor klaar gemaakt. Wat nu? “De overtuiging dat de wijze waarop de Nederlandse staat functioneert onvoldoende oplossingen biedt voor de fundamentele problemen waarvoor we nu staan: het klimaatvraagstuk, de migratieproblematiek, de groeiende ongelijkheid en de vermenging van de boven- en onderwereld (….) betekent dat wij onze stem moeten verheffen en – als dat nodig is – verzet moeten aantekenen.” Dat schrijft Herman Tjeenk Willink (minister van staat, ex vice-voorzitter Raad van State,) in zijn boekje Groter Denken, Kleiner Doen (2018). Verzet en burgerlijke ongehoorzaamheid zijn in zijn ogen nodig “om de democratische rechtsorde overeind te houden.” Verzet is en blijft noodzaak.