Article index
Issue #015 articles
Issue #015 Published: 04-01-2018 // Written by: Jacqueline Schoemaker
Peeing in Amsterdam
I’ve always considered the phenomenon of the urinal in Amsterdam as an obvious sign that gender equality has not been achieved in this town. While the local government provides ample places to pee for men, hardly any public toilets are available for women. Strictly speaking, this gesture, which facilitates only half the population while the other half is explicitly, blatantly, excluded, cannot be called a public service. In fact, with all the current debates going on and decisions being taken by the national government and several major companies about gender neutrality, it is clear that the city of Amsterdam, which even fails to grasp the older concept of gender equality, is lagging behind. Whenever I come across one of those green ornamental iron ‘curls’ as they are called, I’m made acutely aware that I’m ignored and shut out on the basis of my gender, whether I actually need to pee at that moment or not. What is the municipality’s reasoning behind this misogynist half-service? We all know that peeing is a necessity, for both men and women. So why are women and girls constantly told on the street that they don’t need to pee, or, that, if they do, they can go do it somewhere else, that, in any case, their local government is not going to solve their problem while it does solve the problem for men? The subliminal message that women are given, in the public space of the city where they live, is that they simply, literally and quite physically, don’t count. Recently a young woman was tried and fined for peeing in public near the Leidseplein. In itself, this was not a remarkable fact since it is illegal for both men and women to pee in public. The discussion the woman successfully raised was about the lack of an alternative space for her to urinate. She had urgently needed to pee late at night, all the bars and restaurants had been closed and there had been simply no place for her to relieve herself. Interestingly, the (male) judge suggested that with a little imagination she could have made use of a urinal. In other words, she should have tried to fit the male standard that is obviously not equipped to facilitate her bodily needs and habits.(Squatting in a shady corner in public is a lot easier for a woman that trying to pee standing up in a urinal). Most interesting about the judge’s response to the woman’s dilemma of where to pee, was his argument that there are less public toilets for women than for men – ‘less’ being an obvious euphemism: 35 toilets for men as opposed to 3 for women in the centre – because men are much more often found guilty of urinating in public. So, men committing the offence of peeing in public are rewarded with a municipal service, while women committing the same offence pay the fine and subsequently hold their water. The man’s words were a precise reiteration of the phenomenon of the urinal itself. What they, the words of a judge, expressed to the young woman was: you don’t count.  With 35 urinals in the town centre and only 3 toilets, it really can no longer be the case that men urinate more often in public than women. I sincerely hope it isn’t. For me, I know the pleasure of squatting and peeing behind a wall, a disused building or in the bushes at the edge of a park, knowing that by doing so I don’t only relieve myself but also mark my territory like a dog: this is my city too you fuckers! I practise it regularly, and will keep doing so as long as I need to.   
Issue #015 Published: 20-12-2017 // Written by: Nicholas Burman
Telling Stories at Mezrab
Primarily a home to oral storytelling, Mezrab has become one of Amsterdam’s most diverse venues, both in terms audience and programming. Situated at Veemkade 576, on the bank of the IJ, the venue also hosts comedy nights, theatre performances, underground music and more. On a typical night Mezrab is a hive of buzzing curiosity. Founder Sahand Sahebdivani estimates that 50-60% of the audience on any given night are return visitors. You can really sense that when you’re there, the events feel like large family-and-friend occasions you happen to have found your way into. It’s just that this family congregates around performers who love to tell stories. This passion comes from Sahebdivani, who is Iranian born though has lived in Amsterdam since he was three. He explains: “In my family there is this huge love for literature. I even remember teachers at school jokingly apologising to me that their lessons were getting in the way of my reading.”  Once upon a time… The renaissance of storytelling in Amsterdam began over fourteen years ago, in his literature-loving home, where informal evenings with friends were arranged so that they could share poetry and stories, as well as Sahand’s mum’s cooking (this is a practice that has survived the years, her homely food is a fixture at Mezrab). Even with an absent marketing plan, the evenings became so popular that a transfer to a small cafe in the Jordaan was necessary, followed by a move to an art gallery. The ‘space’ finally settled into its current location at the start of 2015. Since then, it has grown from a one man organisation into a mixture of employees and volunteers, totalling thirty people.    Although known for promoting a very traditional form of artistry, Sahand is quick to point out that he’s not a luddite; he loves Netflix, he bonds with his brother over video games (he describes these as “contemporary forms of storytelling”). However, with most of these digital activities being undertaken in isolation, he thinks that the physical relationship between the audience and the performer, and between the audience members themselves, is what has made Mezrab so popular. “That’s something very valuable that people really miss.” Indeed, “connecting with the audience” is a vital element that storytellers must achieve in order to be reinvited to the platform. Mezrab also hosts music events, mainly international acts that would find it hard to get booked elsewhere in the city. It’s also helping encourage budding storytellers, offering them guidance through the storytelling school Sahand started with his close friend Raphael Rodan. The Rodan-Sahebdivani partnership has also resulted in theatre shows, including ‘My Father Held A Gun’, the Gold Award winner at 2017’s Amsterdam Fringe festival.   Multicultural Idealism All but one of the monthly storytelling nights are in English, and the tellers tend to be an international bunch. In one night I attended, India, Australia and the Netherlands were all represented. This is a central component to the collective vision around Mezrab. Sahand’s own story is transnational in nature. His father was member of the resistance in Iran, before arriving in Amsterdam as a refugee with his family in the 80s. The family’s worry that they would be “relegated to some obscure corner of society” in the Netherlands, as Sahand says it was, has thankfully proved to be unfounded. However, there are still relatively few spaces in Amsterdam dedicated of multicultural explorations. “Amsterdam has so many different nationalities, yet doesn’t manage to open spaces that really bring all the different nationalities together,” he says, “as someone who grew up in Amsterdam feeling very much connected to all these different groups, it was the most natural thing in the world to connect these people.” He also cites his family’s revolutionary politic as an inspiration. “My father feels this pride, because in a way all of that knowledge and the wishes of the generations before him, through me, found their way to Amsterdam. There is a lot of idealism in this place.” That idealism has lead to some conscious business decisions, such as serving only vegetarian food, and to remove the cigarette vending machine. Unfortunately, they haven’t yet found a popular replacement for Coca-Cola.  Promoting Radical Spaces      While Amsterdam in 2017 can evidently be a home to experimental and welcoming spaces such as Mezrab, Sahand laments the decline of the city’s underground scenes, both artistic and political, during the previous two decades, during which time there’s been a conscious political effort to ‘clean up’ the city (often, this has resulted in gentrification). He has childhood memories of heroin addicts loitering at the door to his home, nevertheless: “When we came here it felt like everything was possible. There was no money but everyone was doing something. There were so many cultural initiatives, it felt very vibrant and alive. I do feel that at the moment we’re more well off, but that we’ve funneled all of that well offness into the latest hip coffee bar... nothing against them, but I had a dream that life would give me more than just a good coffee bar.”  ‘Mezrab’ means ‘guitar pick’ in Persian, the tool used to help soundwaves ring out. From its intimate beginnings in an Amsterdam living room, Mezrab’s influence is certainly crescendoing. Storytellers that started on its floor-level stage have founded their own storytelling nights, such as at the Volkshotel. Even when on holiday, Sahand can’t escape its impact. “I was in Lithuania, and I was sitting having an ice cream and three young women, around twenty years old, came up to me and they said: ‘thank you for opening the Mezrab.’ On the other side of the fucking continent!”    
Issue #015 Published: 01-12-2017 // Written by: Julie Dassaud & Tim Sprangers
Instruments make play
INSTRUMENTS MAKE PLAY is een in februari 2017 gestarte expeditie met zelfgecreëerde instrumenten als uitgangspunt. Lukas Simonis (Klangendum), Harco Rutgers (De Perifeer) en Julie Dassaud (Kulter) willen met dit bijzondere project de grote potentie van zelfgecreëerde instrumenten benadrukken en de bekendheid van de makers uitbreiden. Van 1 tot en met 10 december 2017 wordt in Rotterdam, Amsterdam en Deventer het eerste INSTRUMENTS MAKE PLAY Festival gehouden, met exposities, een beurs, een driedaagse workshop, ontmoetingen en uiteraard concerten, waaronder een feestelijke avond in De Ruimte (Amsterdam-Noord) op 3 december.  De Ruimte is de plek waar de samenwerking tussen de drie organisatoren is ontstaan. Na een memorabele, aan zelfbouwelektronica en muzikale bouwwerken toegewijde middag, ontstond het idee van een platform-in-combinatie-met-festival in drie steden. De organisatoren proberen zoveel mogelijk eigenwijze muzikanten te verzamelen, die zich niet laten leiden door het bestaande aanbod aan instrumenten, of die in alle vindingrijkheid zelf hun elektronica samenstellen omdat het bijvoorbeeld financieel aantrekkelijker is. Collecties te bewonderen in SoundLAB en STEIM De zelfbouwelektronica heeft een niet-spectaculair imago en niet altijd vallen de instrumenten en/of hun bespelers op. Een muzikaal bouwwerk wordt snel als kunst gerangschikt en met rust gelaten als kijkobject. Maar tegelijkertijd genereert deze scene een uitermate gevarieerd publiek van belangstellenden met een brede interesse in de unieke, geniale, bizarre, absurde, poëtische, speelse of ook hilarische objecten. Ook op het gebied van geluid en performance kunnen concerten intens intrigeren. Regelmatig betreden « Rare and Strange Instruments » (een referentie aan het gedachtegoed van Nicolas Bras/Musiques de Nulle Part en zijn 500.000+ volgers) culturele vrijplaatsen als Zaal 100, OCCII of Dokzaal. Vorig jaar bracht Samuel Vriezen « The Machine » van Remco Scha weer tot leven in de Vondelbunker. Denk aan een aangestuurde automaat van samenspelende gitaren. Van musique concrète tot Apollohuis bestaat er een rijke traditie aan zelfbouwmuziekinstrumenten, van ambachtelijke constructies van museale omvang, een gesamtkunstwerk van knutselfrutseltjes tot ensembles van DIY synthesizers. In Amsterdam worden twee verzamelingen van fraaie en speelse invented instruments onderhouden. Beide collecties zijn voor publiek toegankelijk tijdens het Festival: SoundLAB op 3 december van 14:00 tot 17:00 en STEIM op 7 december van 19:30 tot 23:00. Expo, Beurs, Feest Meer nog dan de instrumenten zelf, is INSTRUMENTS MAKE PLAY een festival waarin makers en bespelers van zelfgebouwde en uitgevonden instrumenten centraal staan. Het eerste weekend brengt het festival de makers en het publiek samen rond verschillende thema’s en events die de diversiteit van het aanbod en de visie laten zien: een tentoonstelling in Deventer, een beurs in Rotterdam, een ontmoeting met makers en een speelse avond in Amsterdam waarvoor alle deelnemers zijn uitgenodigd. Het tweede weekend bestaat uit drie performanceavonden waarin speciale gasten naast lokale artiesten optreden. De start is in Amsterdam op een vroege donderdagavond, 7 december, in STEIM en de performances worden vervolgd op 8 december in Deventer en 10 december in Rotterdam. Uit het buitenland zijn o.a. te gast.: Grauton (Karen Geyer), Nataliya Petkova en Stephanie Castonguay (StudioXX Montreal), Tapetronic (Alexis Malbert) en Eli Gras. Vanzelfsprekend verwelkomt het festival ook de instrumentenmakers (en hun instrumenten) die veelvuldig in Nederland optreden, zoals Yuri Landman, Pierre Bastien, Peter Zegveld, Toktek, Slumberland en Dianne Verdonk. Zij zullen uitgebreid te zien en te horen zijn, net als de site specific installaties van OHM (Geert Jan Hobijn, Radboud Mens en Gijs Gieskes). Het aantal aanwezige makers reikt tot boven de veertig en is nog steeds groeiende. Benieuwd naar de laatste update? Kijk dan ook vooral naar de laatste artiesten- en programma-updates op de website. Tickets (€10/€5/€0) & Passe-partouts (€25) Tickets (€50) Deelname aan de driedaagse workshop Electricity Matters « build & play your own synth » 29 nov-30 nov-1 dec door Nataliya Petkova, feministisch collectief StudioXX Montreal (inclusief al het materiaal): 1 december DEVENTER 17:00 expo met optredens in Kunstenlab/De Perifeer 2 december ROTTERDAM 14:00-20:00 beurs met showcases in Worm 3 december AMSTERDAM 14:00-17:00 ontmoeting met makers in SoundLAB, 18:00-22:00 feestelijke speelse avond in De Ruimte 7 december AMSTERDAM 19:30 performanceavond in STEIM 8 december DEVENTER 19:30 performanceavond in Kunstenlab/De Perifeer 10 december ROTTERDAM 19:30 performanceavond in Worm   ENGLISH Summary: INSTRUMENTS MAKE PLAY is a platform for musical instruments inventors and players of unconventional instruments who typically embody a do-it-yourself and play-it-together attitude. This community encompasses a very diverse crowd, delivering unique ingenious bizarre absurd poetic playful hilarious musical objects as well as sound-wise and stage-wise intriguing performances. Not to mention the rich DIY noise/circuit-bending and build-your-own-modular-synth adepts. And, moreover, a peaceful movement of activists creating collaborative performances with electronic trash and obsolete technology waste as a statement. The INSTRUMENTS MAKE PLAY Festival takes place from 1 till 10 December 2017 in Rotterdam (Worm), Amsterdam (De Ruimte, STEIM, SoundLAB) and Deventer (Exhibition & Performances in De Perifeer, Kunstenlab). It gathers more than 40 builders, inventors and performers, among which Karen Geyer, Yuri Landman, Stephanie Castonguay, Peter Zegveld, Nataliya Petkova, Pierre Bastien, Jasna Velickovic, Mario van Horrik, Dianne Verdonk, Toktek, Tapetronic, Eli Gras, Jochem van Tol, Jonathan Reus, Anna Mikhailova, Karel van der Eijk, Jan Schellink, KMEX, Paul Tas, Joker Nies, Rob Hordijk, Optical machines. Tickets (€10/€5/€0) & Passe-partouts (€25) Tickets (€50) & Registration for the 3 day workshop Electricity Matters, 29 nov-30nov-1 dec « build & play your own synth » by Nataliya Petkova from the feminist collective StudioXX Montreal (including all material and performance):
Issue #015 Published: 27-11-2017 // Written by: Hessel Dokkum
Hoe komt er weer beweging binnen broedplaatsen
Laatst werd op de NDSM een symposium gehouden onder de noemer Making Space. De kern van de discussie spitste zich toe op de vraag hoe ervoor gezorgd kon worden dat broedplaatsen geen ingeslapen plekken zouden zijn na verloop van tijd. De toehoorders mochten meegenieten van de schrik van de sprekers over het feit dat econoom Richard Florida tegenwoordig zelf zijn filosofie dat steden zich moesten gaan richten op de creatieve klasse als economische waarborg, die door Amsterdam 15 jaar geleden werd omarmd, als onzin bestempelde. Het symposium eindigde met de constatering dat er achteraf gezien geen creatieve klasse bestaan heeft, en dat er veel ingeslapen broedplaatsen zijn, terwijl de vraag hoe dit laatste voorkomen kon worden, geen antwoord kreeg.  Men is blijkbaar vergeten dat er al een broedplaatsbeleid was voordat Florida met zijn term ‘creatieve klasse’ ervoor zorgde dat in 2005 het broedplaatsbeleid werd omgevormd van een sociaal experiment naar een kunstenaarsbeleid. Niet voor niets is sindsdien de wethouder van cultuur verantwoordelijk voor het broedplaatsbeleid in plaats van de wethouder ruimtelijke ordening. Ik denk dat er wel een antwoord te geven is op de vraag hoe broedplaatsen levendig gehouden kunnen worden, waardoor ze een meerwaarde voor de stad behouden op het gebied van experiment, sociale en politieke betrokkenheid, en hoe ze reageren op veranderingen. De oplossing is te vinden bij het ontstaan van het broedplaatsbeleid. Het oorspronkelijke stedelijk sociale experiment door middel van het broedplaatsbeleid is ontstaan in 1999 op aangeven van de kraakbeweging. Zij heeft als het paard van Troje haar positieve waarden meegegeven aan de stad middels het broedplaatsbeleid. In Amsterdam werden er rond 1980 veel bedrijfspanden gekraakt. Omdat deze panden geen keukens of sanitair hadden, werden er bij de kraak snel een keuken en een douche gebouwd. De krakers gingen daardoor noodgedwongen in woongroepen leven. Als woongroep zorgden ze ervoor dat het pand bewoonbaar gemaakt werd. Bij lekkages moesten ze zelf letterlijk het dak op. Er waren plenaire vergaderingen waarin iedere gebruiker een stem had. Zelforganisatie en zelfbeheer werden door het kraken van deze panden noodgedwongen geboren.  In Amsterdam zijn ongeveer 200 gelegaliseerde grotere panden. Van deze 200 panden zijn er 175 gelegaliseerd via aankoop door woningbouwcoöperaties. De krakers moesten dan hun pand uit en konden na de verbouwing weer terugkomen als huurders van de woningen. Als er iets stuk was, moest de woningbouwcoöperatie gebeld worden. Al met al was het resultaat dat de huurders over het algemeen apathisch werden omdat hen alle verantwoordelijkheid over de mogelijke invulling van hun omgeving afgenomen was. In 1988 werd de afbraak van de collectiviteit door het afstoten van de eigen verantwoordelijkheid doorzien door een aantal mensen. Door de gemeente werd toen in samenspraak met een aantal krakers de Casco+ regeling opgesteld. Deze regeling zorgde ervoor dat een woningbouwcoöperatie verantwoordelijk werd voor het casco, maar dat de huurders zelf verantwoordelijk werden voor alle inbouw. Als er gedeelde plichten zijn, hoort daar ook bij dat de groep zelf beslist wie hun collectief kan versterken. Voorbeelden zijn Tetterode en de WG-paviljoens, waar behalve gewoond ook gewerkt wordt door de groep. Daarnaast zijn ongeveer 20 panden behouden door middel van eigen aankoop. Voorbeelden zijn Vrankrijk, de Binnenpret, en Zaal 100. In deze panden bepalen de gebruikers hun eigen leefomgeving en dus ook wie er gaan wonen of werken. Deze panden draaien nog steeds op het Do-It -Yourself-principe. Het zijn panden die mee veranderen met de tijd, waar grasdaken en zonnepanelen verschijnen.  Het is duidelijk dat het hebben van gezamenlijke verantwoordelijkheid essentieel is voor het voortduren van zelfbeheer. Collectiviteit is een must. Collectiviteit en zelfbeheer creëren mensen die gaan experimenteren met hun omgeving. Het aannamebeleid bepaalt of een pand zich staande kan houden of niet. Bij een slecht aannamebeleid zakt een pand helemaal weg, de collectiviteit verdwijnt, waardoor de gebruikers zich gaan gedragen als huurders. Om dit laatste te voorkomen zouden binnen deze panden de gebruikers zich elk jaar individueel moeten verantwoorden waarom ze nog steeds deel uitmaken van het collectief en wat hun aandeel daarin is geweest dat jaar. Dit ter voorkoming van de veryuppirisering binnen deze panden. Binnen een collectief wordt men gedwongen om met anderen dingen af te spreken als men wil dat een pand leefbaar blijft. Door collectiviteit kunnen er meer dingen gestalte krijgen dan door individualiteit. De kracht van het collectief is zoveel groter, in collectieve panden kunnen dan ook dingen als debatten, festivals, restaurants, bars, buurtactiviteiten, etc. vorm krijgen. Het leven binnen een collectief pand is één grote ontmoeting. Gedeelde verantwoordelijkheid en gedeelde afhankelijkheid zorgen ervoor dat mensen elkaar tegenkomen en verbintenissen aangaan, waardoor er ook synergie op andere vlakken vaak plaatsvindt.  Verantwoordelijk zijn voor de eigen leefomgeving is natuurlijk een mooi gedachtengoed. Het is echter gebleken dat niet eenieder geschikt is om die verantwoordelijkheid te dragen. Er zijn mensen die niet coöperatief zijn en hun eigen privébelangen voorop stellen. Collectiviteit is bijvoorbeeld voor veel kunstenaars erg moeilijk; ze zijn vaak gericht op het eigen ik en het eigen creëren.  Het broedplaatsbeleid is in 1999 ontstaan naar aanleiding van een gemeenschappelijk raadsadres van verschillende kraakpanden onder het motto “De Stad bloed dood”. Veel kunstinitiatieven sloten zich aan bij dit raadsadres. Krakers zetten zich in de beginfase in om tot een goed broedplaatsbeleid te komen. Ze dachten mee met het Plan van Aanpak Broedplaatsen, waarin collectiviteit, diversiteit, ruimte voor experiment en zelfverantwoording als randvoorwaarden werden opgenomen voor het subsidiëren van nieuwe broedplaatsen. Ook binnen de eerste versie van het CAWA-reglement stonden deze randvoorwaarden hoog in het vaandel. De kraakbeweging gebruikte het broedplaatsbeleid om collectieve panden als OT301, Plantagedoklaan, en Wilhelmina te behouden, en plekken als Xpositron en ook de NDSM te creëren. Het Do-It-Yourself-principe heeft ook geresulteerd in het stadsontwikkelingsmodel ‘De Stad als Casco’. Dit model gaat ervan uit dat mensen de verantwoordelijkheid ten aanzien van de hen omringende omgeving zelf op zich nemen en dat zij zich binnen deze omgeving ontplooien. Het doel is een levendige stad te creëren, waarbij gebouwen en ruimtes casco opgeleverd worden en waarbij een volgende gebruiker er weer zijn/haar eigen invulling aan kan geven. Op de NDSM is dit model leidend bij de bouw van de broedplaatsruimtes. Op de Plantagedoklaan is binnen het erfpachtcontract gesteld dat van de 3000m2 vloeroppervlak er 1200m2 in gebruik moet zijn van kunstenaars, zonder dat daarbij is vastgelegd waar in het pand deze 1200m2 zich zou moeten bevinden. Werkruimtes kunnen daardoor bijvoorbeeld ateliers worden, ateliers kunnen lesruimtes of een kantoor worden, niets staat vast voor het gebruik in de toekomst. Tussen 2006 en 2007 is het broedplaatsbeleid door de gemeente van een sociaalbeleid naar een kunstbeleid omgeturnd waardoor commercialiteit, economische haalbaarheid en starheid de boventoon gingen voeren boven de mogelijkheden die veranderingen met zich meebrengen. Het experiment en de verbinding met de maatschappij zijn sindsdien niet meer belangrijk in broedplaatsen. Er wordt niet meer gezocht naar de zelfverantwoordelijkheid van de gebruiker of huurder. Als er teruggegrepen werd naar de randvoorwaarden van het oorspronkelijke Plan van Aanpak van het broedplaatsbeleid, en als elke gebruiker van een broedplaats jaarlijks aan het collectief zou verantwoorden waarom hij of zij onderdeel wil zijn van dat collectief, dan zouden broedplaatsen weer bruisende plekken worden. De foto’s zijn genomen tijdens NDSM Open - 10 years Art City en het symposium MAKING SPACE, over het betekenis en belang van culturele vrijplaatsen in Amsterdam.
Issue #015 Published: 20-11-2017 // Written by: Eric Duivenvoorden
Van wie is de stad
FAIRcity is een Amsterdamse stadsbeweging. Ze is vorig jaar opgericht als een platform van verschillende (buurt)actiegroepen en maatschappelijke organisaties om op te komen voor de toegankelijkheid en de diversiteit in Amsterdam. FAIRcity voert sinds deze zomer een campagne om de verkoop van gemeentelijk vastgoed aan de kaak te stellen. Als uitvloeisel van het program-akkoord van het college van B&W zijn er de laatste maanden tientallen gemeentepanden op de markt te koop aangeboden. Hieronder ook menig pand met een maatschappelijke bestemming. Het zijn voornamelijk voormalige school-  en kantoorgebouwen in het centrum die vaak al decennialang onderdak bieden aan tal van maatschappelijke organisaties. FAIRcity eist het behoud van de panden en de opschorting van het verkoopbeleid. Deze gemeentepanden moeten beschikbaar blijven voor initiatieven die door de oververhitte marktomstandigheden uit de stad verdreven worden. Juist de afgelopen weken kwam een bonte rij sociale en culturele instellingen in het nieuws omdat ze hun plek kwijt dreigen te raken: de ateliers van de Zondagsschilders op de Gelderskade, het Wijkcentrum in de Nieuwe Doelenstraat, de balletschool in de Weteringbuurt, de aula van de begraafplaats Vrederust, om er maar een paar te noemen. En als je even niet oplet is er weer ergens een leuk, vertrouwd winkeltje verdwenen omdat alleen grote ketens de huur nog kunnen opbrengen, zoals op de Haarlemmerdijk. Allemaal zijn de organisaties het slachtoffer van het voortschrijdende proces van steeds verdergaande vermarkting van de stad. Met de verkoop van het publieke bezit stimuleert de gemeente niet alleen deze ontwikkeling, ze zet ook het voortbestaan van de activiteiten van haar huidige huurders onder grote druk.      Maar het zijn niet alleen allerlei voorzieningen die het loodje leggen. Tegelijk wordt namelijk duidelijk dat men erop aanstuurt dat de stad binnen de ring uitgroeit tot het exclusieve domein van de beter verdienende klasse. Op een onlangs gepresenteerd groot nieuwbouwproject op Oostenburg met 1500 woningen is nauwelijks plaats ingeruimd voor sociale huurwoningen. De kritiek die hierop kwam werd door Stadgenoot in een twitterbericht hautain van de hand gewezen:  ‘Wij bouwen sociale en middenhuur. We verkopen kavels aan partijen die voor ‘rijken’ bouwen. Met de opbrengst bouwen wij sociale huur buiten de ring.’ Onder ieders ogen wordt een scherp onderscheid aangebracht tussen de rijke gedeeltes waar de happy few zich kunnen uitleven en de arme stadsdelen ver buiten het centrum. Hoezo tweedeling? Stadgenoot is zich van geen kwaad bewust en verschuilt zich achter het beleid dat in de stad als geheel 40% sociale huur in de nieuwbouw wordt gerealiseerd. Maar ondertussen helpen ze de toegankelijkheid en de diversiteit van grote delen van de binnenstad om zeep. Als hier niets tegen gedaan wordt, zal op termijn sociale verhuur alleen nog buiten de ring gerealiseerd worden. De verdringing die met de gentrificering van de stad gepaard gaat, treedt inmiddels in volle glorie aan de oppervlakte. Vooral nu de crisis voorbij is en de bouw- en investeringswoede om zich heen slaat is goed te zien waar het met de stad naartoe gaat. Maar het stadsbestuur staat erbij en kijkt ernaar alsof het een of ander natuurverschijnsel is. Terwijl juist stevige ingrepen noodzakelijk zijn. In de huidige turbulente omstandigheden mag en kan Amsterdam zich niet langer laten ringeloren door de Haagse politiek. Maar zoals het beleid van het huidige college van burgemeester en wethouders de afgelopen jaren duidelijk heeft gemaakt, hoeft hier van de liberale politieke partijen in het huidige stadsbestuur weinig verwacht te worden. Hun vertrouwen in de vrije markt houdt de stad steeds sterker in een verstikkende wurggreep.   Amsterdam wordt geteisterd door een veelkoppig monster dat alleen met vereende krachten het hoofd kan worden geboden. FAIRcity heeft geen pasklare antwoorden op deze aanvallen. Eén ding weten we wel: als we niks doen gaat de stad naar de gallemiezen. Op allerlei fronten zullen creatieve oplossingen gevonden moeten worden die daadwerkelijk tegenwicht kunnen bieden. FAIRcity zal de komende maanden in de aanloop naar de verkiezingen de vinger op de zere plek blijven leggen en iedereen ondersteunen die zich in wil zetten voor een eerlijke, diverse en toegankelijke stad.      Volg FAIRcity op Facebook, Twitter en Meld je aan voor informatie of doe mee:  
Issue #015 Published: 09-11-2017 // Written by: Tom
18th birthday of the OT301
The OT301 was squatted on the 14th of November 1999 by a group of artists that united themselves in a vereniging called EHBK (Eerste Hulp Bij Kunst). In the past 18 years the collective has gone through a lot of phases because it has never been an easy job to run and maintain a building with a group of people in a democratic way. Running a non-profit organization like the OT301, with all its public programming, artist ateliers and living spaces takes commitment and lots of energy from all its members. It is a responsibility that you have to share because it is too much work for a single person or a small group. Although it hasn’t been easy sharing a building/organization with a mixed group of (inter)national artists and other open minded people, it created a vibe and atmosphere that can not be copied by commercial organizations or so called Broedplaatsen (that are initiated by the city government). Hard work pays off and creates something extraordinary. In places like the OT301 buzz-words like raw and authentic aren’t marketing slogans or styling efforts. It is the real deal! The average outsider or visitor might think that the OT301 has won all its battles since the vereniging bought the building in 2006 and slowly transformed into a well oiled machine but not all is what it seems. It still takes lots of energy and discussions to make the ‘right’ decisions, every day, week or month, again and again. A project like this (luckily) is a never ending project and besides the hard work it is very important to realize that the bricks itself are worth nothing. It is all about the people and the energy that they put into the collective and its activities. On Saturday the 11th of November the OT301 will celebrate its 18th birthday. In this case the 18th birthday does not mean that something is fully grown because the OT301 is in fact a never ending proces and it should always be a playground for those that want to experiment without the pressure of financial success. It can not be emphasized enough that places like this are important for a city that has always been proud to be open minded, creative, liberal and free. On the 11th the OT301 will be open from 13:00 till 05:00 hrs. There will be lots of activities during the day (and night). Let’s celebrate the 18th birthday of an experiment that values collective ownership, autonomy and self management more then anything else.     PROGRAM: ++++++++++++++++++++++++ 4Bid  Gallery (ground floor) From 14:00 hrs 4bid gallery will be open from 14h presenting an archive of event hosted by the space, together with an exposition of works which were made in the OT301 gallery during the weekly Life Drawing sessions. A collection of memories from our program of performances, exhibitions and discussions will be screened, in parallel with drawing sessions throughout the afternoon. We will bring you sweet music, creative freedom, experimental poses, projections, and, of course, a model to draw from. Let us share our passion for making things happen and involving interested people in it. ++++++++++++++++++++++++ Cinema - 19:00-23:00 hrs (2nd floor) Born in 1999 - Free Screenings: 19:00 The Iron Giant 21:00 Existenz Cinema bar open from 18:00-00:00 hrs ++++++++++++++++++++++++ Studios (ground floor) Studio 2 13:00-22:00 hrs: Various activity's, food, drinks, ping pong Studio 1 13:00-14:00 hrs: Aerial kids Okido Yoga class and presentation by: Youth circus OTt301 Max 6 kids sign in by sms or whats app (06-50998032) 18:00-18:30 hrs: Presentation of Movement academy OT301 and project Life for life OT301 18:30-20:00 hrs: Aerial therapeutics class by: Movement Academy OT301 Max 6 participants sign in by sms or whats app (06-50998032) 19:30-23:00 hrs: Aerial and dance improvisation, breakdance + Photo expo from Artistic Aerial photo shooting  at Movement Academy ot301  23:00-05:00 hrs: DJ/Live music night with: Bonnie Li (Live, French duo - Berlin based) Sycomor (Live act, French - Berlin based) Colin DJ’s Klerezooi Power vs Power  K2z3ko no28 Visuals by: Nuns with guns Art by: Royale Belleville/ Studio Inferno III Performance by: Movement academy Ot301 ++++++++++++++++++++++++ Bodlabot (1st floor) 14:15-15:30 hrs: Dance Improvisation Open Class In this class we start working using the floor as our partner to warm up and generate movement possibilities, to then move gradually up and create dances.  More information: 16:00-17:00 hrs: Chi Kung Open Class Chi Kung is an ancient art used in martial art and for health.  This open class is an introduction but also in depth study of a simple act of standing still. The material of the class will be rooted in ancient excercises and postures which are simple and easy to integrate in daily life. The aim of the class is to find esse in standing still, to improve circulation and strengthen the core structure of the body and mind. ++++++++++++++++++++++++ Peper (ground floor) Sub:terrein DJ’s: Franco Najera and Eskaym (Techno, House, Breaks, Jungle, Dnb) Programming different styles of electronic music on the one night. Mono-cultures are boring. Melt the genre silos. Exhibition: ‘Urban Legends’ collages by Svetlin Velchev. ++++++++++++++++++++++++ Artist: Ruud de Kort (1st floor) Open studio showing work. From 13:00-20:00 hrs ++++++++++++++++++++++++ Anamorphic studios (3rd floor) tba ++++++++++++++++++++++++ Facebook event >>>
Issue #015 Published: 07-11-2017 // Written by: Elkerlic
Futurologic Symposium and xx birthday ADM
Dear citizens, Since the earth’s population became more urban than rural the word gentrification is buzzing around in cities around the world. Ten years ago it was still an obscure phenomenon, now it is urgent to be aware of this unacceptable and destructive process which is noticeable in a lot of different aspects in society. Our 7th futurological symposium unveils effects, resistance and solutions against gentrification and focuses on the importance of saving the gentrified free cultural spaces. A three days symposium at the ADM 20th birthday festival about “Degentrification: a manifesto in action” After symposia were held in Ruigoord, the Netherlands, at the Boom Festival in Portugal, in Christiania in Denmark and in the Free Republic of Uzupis in Lithuania, this year the symposium took place at the ADM site. The ADM celebrated its twentieth anniversary as a free cultural space and is right now threatened in her existence. With the 7th symposium we wanted to come up with a number of concrete proposals to the municipal authorities regarding the need to maintain free cultural spaces and to create new ones as well. A concerned audience and about 50 presenters from academies, movements, and of course free cultural spaces from all over the world gathered in the inspiring surrounding of the Robodock exhibition at the ADM. Free Cultural Spaces promote diversity and mutual solidarity. No homogenization of the ab-normal, but a welcoming of the extraordinary. People of all walks of life meet each other in Free Cultural Spaces. These spaces are particularly well suited for exploring the unknown and pushing boundaries. Their personal charisma reinforces the bonds between urban, rural and neighbourhood dwellers, and their hospitality fosters a versatile cosmopolitan society. Free Cultural Spaces are not just festivals and squats, but include many intentional communities, eco- and organics initiatives, free schools, creative nomads and more. At the symposium several representatives of free cultural spaces talked about their specific situation in the light of gentrification:, the Independent Republic of Užupis (Lituhania), Christiania (Copenhagen), Ruigoord (Amsterdam), Erf 81 (Capetown), Poortgebouw (Rotterdam) and the Institute for (X) (Aarhus), the organizer of next years futurological symposium.  All these are places where you can feel free in a visible and tangible way. However, free cultural spaces all over the world are threatened by gentrification, each of them in their own specific way. But gentrification affects a lot more different aspects within society as it encompasses problems of all kinds, ranging from the reduction of social housing, alienation within neighborhoods, commercialization of city-centers, diminishing the variety and color of the city, dedication to overconsumption and a culture of greed, in short social and cultural exclusion.  Cody Hochstenbach (NL) for example did point out how gentrification directly increases inequality. Thus also the breeding ground for creativity and new ideas and these are needed to prevent the city from degenerating into humdrum. He stated that gentrification is certainly not an automatic process like many policymakers want us to believe, but a deliberate composed strategy developed by the ones with power instead. Over the last thirty years a shift from social democracy to liberalism took place in Amsterdam. Wouter van Gent (NL) showed us that the gentrification frontier advanced and working class voting blocs diminished in the last decades which permitted a new middle class hegemony to institute policy changes to further push gentrification.   At the same time people are fighting back like Brian Doucet’s presentation showed. Late last year, a diverse grassroots movement emerged to oppose the city’s housing plans from Rotterdam with a referendum. For several reasons the referendum was ignored by the city council, but because opposition and resistance was focused on a city-wide issue, rather than a specific development or estate, gentrification and displacement became major topics of conversation. As a result, the question: “Whose city is Rotterdam?” was discussed across the city. In Berlin we see that the lack of rental housing, rising real estate prices, and gentrification did result in for example a “Milieuschutz”, the protection of certain milieus, a law to actively block gentrification through regulation in five areas in Berlin. Andrej Holm (Ger) did show us how he is active in this process and tries to re-arrange and improve more existing laws for fair and social housing in Berlin in such a way that the results of these laws cause less gentrification and inequality. We also learned about initiatives to combat gentrification in Milan, Lisbon, Barcelona, London, Berlin, Vilnius, Copenhagen, and towns and cities in Serbia, Poland, Russia, South and Detroit. Doucet stressed the need for indigenous, radical ‘activist-leaders’ in Detroit.  Many of these people also operate on the edge of the city (or at least outside its downtown), but the message from his book “Why Detroit matters”  is that if we want to have a fair city, then these visions need to be much more central in our collective thinking about public space. Marko Aksentijević (Ser) tells us that more and more people from Belgrade have learned to be deeply suspicious after decades of dodgy sell-offs. Now they are protesting against the expensive housing on the waterfront with their group “Don’t Drown Belgrade”. Sometimes thousands of people are protesting with a big plastic duck as a symbol. “The word duck in Serbian means fraud” explains Aksentijevic, “it’s a symbolic way of saying the project is really Belgrade Water-fraud.” Despite all these demonstrations the waterfront development still continued, but many people get aware and engaged in their movements. Also some unexpected forms of gentrification were presented. The influence of urban greening demonstrates that such initiatives, while positive for the environment, tend to increase inequality and thus undermine the social pillar of sustainable development tells Roberta Cucca (Aus). Although greening is ostensibly intended to improve environmental conditions in neighborhoods, it generates green gentrification that pushes out the working-class.  The living streets (Leefstraten) in Gent are an example described by Cedric Goossens (Be) of degentrification. It is a grassroots greening initiative (Leefstraten) to examine how greening initiatives can be entangled with or engender processes of gentrification and displacement. Degentrification implies decentralization of (often historical) centers. The centralization of suburbs is not always covered by city councils. If we want to make a city bigger or smaller, we have to consider it in its entirety. Trans-industry exceeds industry. Trans-industrial landscapes lie in the margins of cities, just like cities lie in the margins of trans-industrial landscapes. A trans-industrial landscape is characterized by synergy between, for example, culture and nature, between the center and the periphery. That’s why Freeport Ruigoord has been saved. Enclaves of freedom like Christiania, Ruigoord, ADM and Uzupis are places of attraction for Copenhagen, Amsterdam and Vilnius, respectively. Ownership management sees competition as a driving force for the economy. If competition plays such an important part, let’s not compete for being ‘better’, but take care of places where individuality and difference can still blossom. The free cultural space is the first link in the creative (thinking) process. Industry and trans-industry are the last links. At the end of the FCS Symposium, we managed to issue a Manifesto entitled ‘Pretty Vacant’ in praise of the extremely diverse range of Free Cultural Spaces around the world.  A number of concrete proposals regarding alternatives for an again livable and creative city. The preservation of the last free cultural spaces in the margin is at stake, but attention to a creative drip for the city center is also required. It is not just about Amsterdam. The statement to be made about the importance of new free cultural spaces in the inner cities will be sent to the municipal councils of various major cities at home and abroad, so that they will be infected with the ‘freedom virus’. Best, Elkerlic Ps. It’s a manifesto in action, so to be continued. See you next year in Aarhus and soon on the streets of Amsterdam! Thanks to Maik ter Veer, Alan Dearling, Ralf van der Schaar, Menno Grootveld, Eric Duivenvoorden, Ernst du Pon, Frank Sol, Hay Schoolmeesters, Patrick van Ginkel and Aja Waalwijk ================================= Manifesto Pretty Vacant A manifesto on Free Cultural Spaces 1. We are the inhabitants and users of Free Cultural Spaces. People of all walks of life meet each other in Free Cultural Spaces. These spaces are particularly well suited for exploring the unknown and pushing boundaries. Their personal charisma reinforces the bonds between urban, rural and neighbourhood dwellers, and their hospitality fosters a versatile cosmopolitan society. 2. There are Free Cultural Spaces on land, at sea and in the air: walls, buildings, plots of land, canals, the ether, the world wide web. Free Cultural Spaces are every-persons-land. 3. In an (over)regulated society the autonomous value of Free Cultural Spaces as a major force behind new creative developments needs to be recognized. There is a need for ‘freespatial culture’: for permanent, temporary and nomadic spaces where people can come to their senses. 4. The attractiveness of cities is not only based on our identity as owners and consumers, but also on our identity as creators. A creative atmosphere, a green environment and a free cultural climate are therefore at least as important as economic considerations. An unbounded experience of space and time always “pays off.” 5. A free cultural climate is at odds with the proliferating gentrification. Instead of attempting to eject (less affluent) elements in order to upgrade neighbourhoods or districts, Free Cultural Spaces promote diversity and mutual solidarity. No homogenization of the ab-normal, but a welcoming of the extraordinary. 6. In opposition to the increasing pressure of rules and gentrification, Free Cultural Spaces emphasize the production of disorder, bringing life back into soulless urban landscapes. Sometimes making way for metropolitan development is unavoidable, but it is in the interest of all communities to keep the values and the functioning of free cultural spaces intact. 7. Inhabitants and users of Free Cultural Spaces readily assume responsibility for their realization and internal organization. It is, therefore, in the best interests of civic administrations to provide suitable space for and to play an active role in the enabling of new Free Cultural Spaces. 8. When city councils foster an even distribution of Free Cultural Spaces, spontaneous Zones Of Opportunity (ZOOs) will arise everywhere, in city centers as well as on their peripheries. And it must be “the responsibility of the community as a whole” to provide alternative locations whenever existing Free Cultural Spaces disappear. Manifesto by: All participants and audience of the 7th Futurological Symposium on Free Cultural Spaces, Amsterdam, October 2017.  
Issue #015 Published: 02-11-2017 // Written by: Denis McEvoy
Too many foreigners?
“Well it gives us a chance to laugh at the French, the British and the Germans, obviously,” remarked one friend when asked why Dutch people love the TV show ‘Allo ‘Allo. As the Badhuis International Theater company begins its third run of the hilarious stage adaptation of the TV classic, Amsterdammers are facing their city’s eternal question, again: How can we possibly deal with all these foreigners?  Tourists and expats are flocking to Amsterdam in ever greater numbers. But far from representing a threat to Amsterdam’s culture, foreigners are a vital and vibrant part of the city’s cultural DNA, at every level. However, the policies that tempted this wave of tourists and expats may have a considerable downside.  Amsterdam has been international for as long as it has existed. In recent decades, foreigners have been drawn here by the perceived liberal attitudes, the easy-going atmosphere and the strength of the city’s counter culture. These newcomers have propped up services and agriculture and provided language skills beyond the reach of even the polyglot Dutch. But, more relevant to the matter at hand, they have become an essential part of the city’s glamorous high cultural delights and just as essential a part of her gritty counter-culture.  Residents of Amsterdam, foreign and native, can be proud of the city’s world-class cultural landmarks, like the Rijksmuseum, the Hermitage or the Carré Theater. Foreign names, ideas and treasures abound in the esteemed museums, concert halls and theaters. But imported names and ideas also make a massive contribution to the squats, blackbox theaters, and poky bars and cinemas where Amsterdam derives its true culture, its chic, its independence, its uniqueness.  Counter cultural types don’t tend to come with full wallets, however. For the last ten years, Amsterdam’s officialdom has worked to reinvent the city’s image and make it a more attractive destination for international business and mainstream tourism. That means working to attract a different type of foreigner.  The plan has worked. Businesses are stacked with young, high-earning professional expats. Rents have sky rocketed. Middle and lower earners have been squeezed further and further out of the centre.  What does this mean for culture? The city’s famous high- cultural institutions benefit from the increase in tourist spending. Meanwhile the already under-subsidized havens of alternative Amsterdam have to pay more for their rent and fight against the marketing machines of considerably better-resourced venues, and their struggle for survival intensifies. The official plan to sell Amsterdam as a destination, perhaps predictably, risks selling out Amsterdam, and resentment of tourists and immigrants may end up spreading like the proliferation of unsanctioned Air BnBs.  Fortunes are not made performing obscure Welsh theatre. No one has yet become rich by screening and discussing Communist-era Polish propaganda films. Reinterpreting folk stories from Papua New Guinea is unlikely to prove lucrative. But these sorts of pursuits, coupled with a cheap beer or a cozy cup of tea, are the ecosystem that makes Amsterdam’s culture so vibrant. A captive audience, even if few in number, is the main reward alternative actors, musicians, story-tellers and performers of all sorts are seeking. Amsterdam offers that audience, and foreigners are now and always have been up to their elbows in creating, protecting and promoting alternative culture in Amsterdam.  In Amsterdam, alternative culture has never needed significant support (although it’s nice, of course) or protection, only enough space to grow. And if that space is taken away, it won’t the fault of foreigners. We can prove it. Don’t believe us? Come and see our acclaimed, foreigner-filled production of ‘Allo ‘Allo.  From November the 3rd till the 12th, Mike’s Badhuistheater brings the famous BBC series ‘Allo ‘Allo! back to the stage. We have had enormous success with this production, with children as well as parents. The appeal is universal. The play returns after sold out shows Christmas 2016 and Spring 2017. The cast of ‘Allo ‘Allo! is an international cast and they are fluent in the English language.  Mike’s Badhuistheater is very successful with classical English language plays like ‘Allo ‘Allo!, Blackadder Goes Forth and Sean O’Casey’s Dublin Trilogy. It is historically interesting as well as being hilarious. The play is set in the local town café in Nouviens in German-occupied France during the Second World War. René, the local café Owner, has many problems! The Germans are threatening to shoot him if he does not secretly hide their stolen goods; the Resistance is using the café as a safe-house for shot-down British airmen; and on top of that, he is trying to keep 3 passionate love affairs going with his café waitresses and also secret from his wife. Sounds like a death sentence? ‘Allo ‘Allo! is directed by Michael Manicardi. Send us a mail ( if you would like to come to the play for a reduced price tickets. It is important that we know the numbers so we can reserve for you Dates and times: • 03 / 11 / 2017 - 20:15        • 04 / 11 / 2017 - 20:15 • 05 / 11 / 2017 - 17:30 • 10 / 11 / 2017 - 20:15 • 11 / 11 / 2017 - 20:15 • 12 / 11 / 2017 - 17:30