Recent articles
Issue #018 Published: 08-05-2018 // Written by: ADM
ADM: Current development
Op 25 april heeft ADM bezwaar gemaakt tegen een omgevingsvergunning die door Koole Maritiem BV is aangevraagd om een sloop- en asbestsaneringsbedrijf op te richten op het ADM terrein. Als deze aanvraag wordt gehonoreerd heeft dat grote consequenties. Voor de ADM community, de vermeende eigenaar Chidda Vastgoed BV en zijn huurder Koole Maritiem BV en tot slot  voor de gemeente Amsterdam. Het is onbegrijpelijk dat de aanvraag serieus wordt genomen. Maar nog minder begrijpelijk is de houding van de gemeente Amsterdam tot nu toe. Dat laatste moet veranderen!  De ADM Community Het vonnis van een gerechtelijke uitspraak vorig jaar bepaalt dat de ADM bewoners moeten vertrekken precies 6 maanden nadat de omgevingsvergunning is verstrekt.  In een slecht geval betekent dat het verdwijnen van het ADM in oktober 2018!  De vermeende eigenaar & zijn huurder Aanvrager Koole Maritiem is enkel gericht op het realiseren van simpele uitbreidingsplannen en Chidda wil alleen maar door verhuring van het terrein groter financieel gewin realiseren dan alléén uit de verhuur van het terrein mogelijk zou zijn.  Chidda is er zich terdege van bewust dat de (zware) beperkingen op de activiteiten die op het terrein zijn toegestaan, volgens de privaatrechtelijke bestemming die op het terrein rust, door het verwerven van een omgevingsvergunning voor deze activiteiten van de huurder, worden opgerekt (geschonden).  Zoals bekend omschrijft deze beperking zeer nauwkeurig dat er alléén een scheepswerf in letterlijke zin is toegestaan. Door oprekking van deze beperking strijkt Chidda een oneigenlijk financieel gewin op doordat breder gebruik van het terrein een meerwaarde oplevert die kan oplopen tot 100 miljoen euro. Een bedrag dat excessief hoger is dan met de verhuur of verkoop onder handhaving van de beperking mogelijk zou zijn. En exact het kapitaliseren van de meerwaarde van het terrein zónder beperking is de crux, is de essentie waarop Chidda zijn volledige focus heeft liggen. De eerste stap in het realiseren van dit doel is dus het verwerven van de vergunning. De gemeente Amsterdam Het is volgens de koopakte aan de gemeente Amsterdam om te bepalen of de aangevraagde activiteiten van Koole passen binnen de privaatrechtelijke bestemming van het terrein. Mocht de gemeente Amsterdam besluiten dat dit zo is dan heeft dit grote consequenties voor haar financiële belang en de door haar gewenste stedenbouwkundige ontwikkelingen: beide worden dan ernstig geschaad. Door het ignoreren van de privaatrechtelijke bestemming gaat de hierboven genoemde meerwaarde naar Chidda en niet naar de gemeente Amsterdam. Daarnaast verliest de gemeente Amsterdam een groot stuk land en water dat in de (zeer) nabije toekomst nodig is om de grootschalige stedelijke ontwikkelingen door te kunnen voeren zoals Havenstad. Tot slot gaat de verplaatsing van mega bedrijven als Cargill, Shipdock, Oranjewerf en Akzo veel meer kosten doordat ze niet nú maar op het allerlaatste moment ingepland worden. De totale nadelige financiële gevolgen voor Amsterdam zijn dan veel hoger dan enkel het verlies van de meerwaarde van 100 miljoen en lopen volgens ramingen vrij snel op tot het 5-voudige. En dit is exact het kader waarbinnen het al dan niet verstrekken van de aangevraagde omgevingsvergunning beoordeeld zou moeten worden. Huidige situatie: standpunt gemeente Amsterdam De gemeente Amsterdam heeft nog NIET een eenduidig standpunt ingenomen over de vraag of de activiteiten van Koole al dan niet passen binnen de bestemming en of de gemeente het ADM terrein zelf niet moet verwerven. Weliswaar is bij monde van de (vorige) wethouder gesteld dat “de aangevraagde activiteiten overeenkomsten heeft met de bestemming”, maar een definitief besluit is hierover nog niet door de Amsterdamse gemeenteraad genomen.  Er liggen twee aangenomen moties van een meerderheid in de gemeenteraad van juli 2017 waarin het volgende is besloten: “De gemeenteraad spreekt uit dat op basis van de nu beschikbare informatie onvoldoende duidelijk is of de voorgestelde activiteiten van Koole passen binnen het kettingbeding; • Spreekt de raad als wens uit dat het college ter behartiging van het algemeen belang, meer in het bijzonder het financieel-economische belang van de gemeente, het kettingbeding handhaaft; • Spreekt de raad als wens uit dat het college daarom nader extern juridisch advies inwint over de vraag of de voorgestelde activiteiten van Koole passen binnen het kettingbeding; • En verzoekt het college de raad daar over te informeren voordat onomkeerbare besluiten worden genomen ten aanzien van het ADM terrein en de diverse rechtszaken die daarover spelen.” Als gevolg van deze moties heeft er op verzoek van een meerderheid van de gemeenteraad in december 2017 een expertmeeting plaatsgevonden over de “juiste interpretatie van de bestemming” van het terrein. Hieruit kwam beargumenteerd naar voren dat de door Koole aangevraagde activiteiten niet passen binnen de bestemming. In de commissievergadering Werk en Economie van afgelopen februari is door de gemeenteraad aan de (huidige) wethouder de vraag voorgelegd hoe de conclusies uit de expertmeeting opgevolgd gaan worden.  De wethouder stelde dat zich onvoldoende in de materie had kunnen verdiepen maar zei toe alle vragen van de raadsleden omtrent het ADM terrein én de ontwikkeling daarvan te beantwoorden. Dit is nog niet gebeurd. Inmiddels zijn er verkiezingen geweest en is het aan de nieuwe wethouder met de portefeuille Haven om de beantwoording van de vragen te verrichten en het definitieve standpunt omtrent het ADM terrein samen MET de gemeenteraad in te nemen.  Samengevat: het besluit in deze kwestie is nog niet genomen, er is gedegen grond om aan te nemen dat de activiteit van Koole niet past en dat het relevant is dat de gemeente overgaat tot koop van het ADM. Advies aan de gemeente: koop het terrein, druk de prijs door handhaving kettingbeding, ontwikkel zelf een strategie, bespaar een enorme bak geld en koester de vrijhaven ADM. Dat is winst voor alle betrokkenen. Viva ADM.  Support ADM.  www.adm.amsterdam  
Issue #018 Published: 04-05-2018 // Written by: Robin vd Berg
Setting Up Camp: Kaskantine 3.0
In a quiet corner of Nieuw-West, just across the A10 from Hoofddorpplein, lies the unpretentious neighborhood Delflandplein. Long known for its worn-looking social housing and windy streets, it is now an area in the process of gentrification. Shiny new apartments cast their shadows onto construction sites, but also something a bit more out-of-the-ordinary: a number of old shipping containers surrounded by planted fields. The grounds are walled with a christmas-tree lined mound of soil, the entrance reads simply ‘Kaskantine’, and the place looks like a mix between a post-apocalyptic gypsy village and a medieval fort. Which might not be too far from the truth. On close inspection, a sign will tell you this is an ‘Urban Farm Restaurant Tuincafe, an off the grid experiment’.  It all started as one man’s personal solution to making a living in the city after a long period abroad, Menno Houtstra first envisioned De Kaskantine as a mobile restaurant built from shipping containers and other reused materials. Off-the-grid technology like solar panels, rainwater filters, aquaponics and waste-fueled rocket stoves keep the operation affordable, and make it possible to move it to any empty lot. The first version of this experiment was located in the small town of Halfweg, it was then moved to Haarlemmerweg, next to the old ING-building. The latest location, on Overschiestraat 600, is its third temporary home. The Kaskantine  is a place where eco-volunteerism meets an international community of students, refugees and urban nomads of all ages. Outdoor vegetable gardens are complemented by an aquaponics herb-garden and a waste-fueled rocket stove that produces delicious pizza twice a week on donation. For the visitors of the old Kaskantine location, all this will be nothing new. But this is De Kaskantine 3.0, and it’s bigger, better and possibly faster than its predecessors. And more has changed than just the size and appearance. The new Kaskantine collective is also home to a number of eco-friendly, low-budget (also refers to pricing), self-organised collectives and businesses.  A short list: In addition to hosting their own pizza night, De Kaskantine hosts other cooking collectives on various nights of the week. Besides the ones returning from the old location, there will be a few new surprises. De Voedselkringloop is a ‘free supermarket’ in more ways than one. There will be free bread and vegetables available saved from regular supermarkets and bakeries in the surrounding area. Different from the ‘Voedselbank’, it is free to go there, with a no-questions-asked policy. They are a volunteer-run organization and will open their doors to the public 6th of May. Contact them through FB: @De-voedselkringloop Healthy and Affordable is a food surplus initiative of the social business SapienSEE. They use dehydrating techniques to preserve fruit and vegetables that would otherwise be wasted, package them sustainably to sell in a variety of products. This democratic and transparent organisation is run by volunteers.  Find out more: tr.im/HealthyAffordable StadsOogst helps to transform Amsterdam’s green waste into worm food in their luxurious worm-hotels. In addition to using this compost to help green the local community, ‘StadsOogst Wormen Poep’ can be purchased in various stores throughout Amsterdam. They also offers workshops on various forms of composting, making soil and building your own worm hotel. Website: stadsoogst.org  Dog Radio is an underground radio station that hosts live-streams and throws open-mic parties on location. They are always open to collaborate with new and interesting Hip Hop, Reggae and Bass Music artists and dj’s. They will also be hosting DJ-workshops. FB: @dogradiostation Blikkie.nl is a local company that recycles aluminium cans that can be deposited in their bins on site.  If this speaks to you, De Kaskantine is still looking for volunteers and interns. They will also have space available for workshops and other activities. Contact them on FB: @Dekaskantine .  
Issue #018 Published: 03-05-2018 // Written by: Aja Waalwijk
Fantasio Experience in Zaal 100
Een dag voor de kraak van Paradiso, dat zijn 50 jarig jubileum recentelijk vierde, opende de psychedelische poptempel Fantasio in 1968 haar deuren aan de Prins Hendrikkade. Al in 1970 maakte Fantasio plaats voor meditatiecentrum De Kosmos. Ook deze bestaat al lang niet meer. Reden waarom oud Fantasiobezoeker en Kosmosmedewerker John Blogg Zaal 100 bereid vroeg vorm te geven aan een viering in stijl. Paul van Dijk, Zaal 100-medewerker en initiatiefnemer Fantasio 2 (2007/2008), nam de uitdaging aan. De vrije culturele ruimte in Amsterdam heeft een kleurrijke geschiedenis.  De magische uitstraling van dit inmiddels legendarische jongerencentrum is bijna niet meer voor te stellen. Er brak een periode aan van vrijheid, creativiteit, ‘bewustzijnsverruimende’ middelen en popmuziek. Fantasio werd het internationale centrum van de jongeren en undergroundcultuur.  In het trapportaal van Fantasio waren palmbomen op de muren geschilderd en iedereen zat op de met kleedjes bedekte vloer. Op de eerste etage was een overloop als black-light ruimte (met een sterrenhemel) ingericht en in de grote zaal waren er vloeistofprojecties met filmpjes er dwars doorheen; John vertelt dat mensen daar kwamen om een joint te roken, te relaxen, en te genieten van de vloeistofprojecties die als kleurrijke psychedelische bubbels in elkaar overvloeiden. In Fantasio werden voornamelijk platen gedraaid, maar van tijd tot tijd waren er ook bands en performances. En zo zal ook de avond in Zaal 100 zich voltrekken. Willem de Ridder, die zowel de naam Fantasio als Paradiso bedacht, opent de avond. Een aantal covers van de toentertijd spraakmakende tijdschriften  Hitweek en Aloha, eveneens twee initiatieven van Willem, worden tentoongesteld, naast een provoposter uit de collectie van het Amsterdam Museum. Provo was namelijk een inspirerende beweging achter het mogelijk maken van dit soort omwentelingen. In die tijd waren o.a. ook. Koos Zwart, Simon Vinkenoog en Eckart Dissen in Fantasio actief en de Kabouters riepen de Oranje Vrijstaat uit. Tijdens de avond in Zaal 100 wordt er muziek uit de jaren 1960 gedraaid door oud-Kosmos dj Iwan, terwijl John Blogg, als vanouds, vloeistofprojecties met filmpjes combineert, maar nu in digitale vorm. Voorts zijn er optredens van o.a. Hans Plomp, Chandra Frank, Lik de Kikker, Mokumse Zaken, Bucket Boys en GNOT. Fantasio experience Zaal 100 Zaterdag 21 april vanaf 19:00 uur Entree 7 euro Reserveringen via zaal 100@zaal100.nl Openingswoord Willem de Ridder 20:30 Restaurant open  www.dekosmos.net/fantasio   
Issue #017 Published: 01-05-2018 // Written by: Jacqueline Schoemaker
Fading off the Grid
Voor de kleine evenementen in Pakhuis de Zwijger lukt het nog wel om ongeregistreerd naar binnen te lopen, maar aan de grotere kun je bijna alleen nog deelnemen als je reserveert, en daarbij gedwee akkoord gaat met het feit dat je met naam en toenaam (en liefst ook met foto) wordt genoemd op de website als deelnemer van dat event. 131.192 ‘leden’ heeft Pakhuis de Zwijger naar eigen zeggen bovenaan de site, dat zijn mensen die zich wel eens hebben aangemeld voor een evenement. Kun je ongevraagd lid zijn van een club? Bij de Katholieke Kerk kan het, en bij Pakhuis de Zwijger blijkbaar ook. Van het IDFA heb ik jaren geleden al afstand gedaan, toen je je ineens moest identificeren om de kaartjes die je online – ook al niet anoniem – had gekocht, op te kunnen halen. Ook in het theater ontkom je niet aan de registratietentakels. Terwijl menig theatermaker zich hard maakt voor de gezamenlijke beleving in de anonimiteit van de donkere theaterzaal, schroomt de organisatie niet om elke bezoeker bloot te stellen aan een grondig identificatieproces: adresgegevens, telefoonnummers en email adres zijn verplichte velden bij het kopen van een kaartje via de website; gebruikersprofielen worden opgesteld door de marketingafdeling; het kaartje via je telefoon gescand bij de deur; en enquêtes over wat jij ervan vond volgen onherroepelijk. Jaren later krijg je nog steeds ongevraagd het hele seizoenprogramma in de bus, al ben je misschien ooit één keertje in het betreffende theater geweest, hopende op wat anonimiteit in het donker. Bijna standaard wordt op congressen en lezingen – ook als deze gaan over de surveillancemaatschappij, privacy, overheidsinmenging in het publieke domein enz. – elke beweging, elk uitgesproken woord, nauwlettend geregistreerd. Niet alleen de sprekers op het podium worden ononderbroken gefilmd en/of gefotografeerd, ook de mensen in het publiek, die er op dat moment slechts voor kiezen om toe te horen, krijgen om de haverklap ongevraagd een film- of fotocamera in hun gezicht. Van Felix Meritis tot in de kelderzaal van Paradiso, overal wordt je aanwezigheid vastgelegd alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Toen ik vanuit de zaal een keer een vraag stelde aan een spreker over de ontheemding van bewoners in Istanbul als gevolg van de gentrificatie daar, vroeg de organisator mij of ik eerst wilde rechtstaan voor ik mijn vraag stelde, zodat de camera mij beter kon vastleggen. Hoe meer mensen gelaten meegaan in deze ontwikkeling, hoe moeilijker het wordt om er nee tegen te zeggen. Probeer aan een theaterkassa maar eens een last minute kaartje te kopen voor een voorstelling zonder je naam en adres achter te laten. Soms worden je woorden “dat heb ik liever niet” met een knikje gerespecteerd, maar vaker klinkt het dat ‘het systeem’ een naam nodig heeft, en anders geen kaartje kan produceren. Als een illegaal sluip ik in de lezingenruimte Spui 25 langs de vrouw met de uitgeprinte namenlijst waarop ze de namen van de mensen die in de rij staan één voor één afvinkt. Als ze mij aanspreekt, en blijkt dat ik niet op de lijst sta, geef ik mijn naam op als een bekentenis. Nog moeilijker wordt het als je zelf als spreker ergens wordt uitgenodigd. Probeer de woorden “ik wil liever niet op Facebook” uit te spreken. Niemand zal zeggen, “nou nou, doe niet zo moeilijk”, maar je geeft meer van jezelf bloot dan wanneer je gewillig op de foto gaat (misschien doen zoveel mensen het daarom ook – wat als je niet aardig gevonden wordt?). Steeds meer word ik een grijze schim on the grid. Ik ga bijna alleen nog naar evenementen waar je je niet hoeft te identificeren. Betaal zoveel mogelijk cash. Hoe agressiever de surveillance en registratiedrang, hoe nauwer ik de capuchon over mijn oren trek, en doorloop. Ik ben een digitaal figuur dat langzaamaan verbrokkelt op het scherm, tot het profiel weggevaagd is en er slechts hier en daar wat onherleidbare puntjes overblijven.
Issue #017 Published: 26-04-2018 // Written by: Klaar van der Lippe
Jouw Cultuur is van mij
Amsterdam noemt zichzelf een creatieve stad. Verplicht ze zichzelf daarmee tot een bepaald gedrag, of is ‘creatief’ een willekeurig adjectief dat je overal aan kan toevoegen? Is een cultuur eigendom van iemand of is zij van iedereen? Om te begrijpen wie je bent moet je luisteren naar de ander. Een podcastvan Code Switch, African American Cultuur zender uit de Verenigde Staten behandelt de volgende vraag: ‘African Americans’ dragen Afrikaanse kleding en sieraden. Is dat ok? Is dat ok... Het panel beraadt zich. Afrikaanse sieraden en kleding representeren iets, een cultuur. Die uitingen hebben betekenis. Ze zijn onderdeel van en onderstrepen de identiteit van een specifieke groep mensen die hun leven op een eigen manier vorm en inhoud geven. Zomaar iets aantrekken omdat je het cool vindt en jij toch ook ‘African’ bent hoewel je niet precies weet hoe het zit is daarom dwaas. Dat vertelden desgevraagd een aantal Nigeriaanse vrouwen de reporter. ‘Je eigent je iets toe dat niet van jou is. Goede sier maken met andermans erfgoed is geen respect. Het is respectloos. Het is ‘Cultural Appropriation’.  Interessante kwestie. Kan je een cultuur sowieso opeisen als jouw eigendom? Hoe werkt dat bij ons in Amsterdam? Als ik om me heen kijk lijkt kleding hier meer imago dan identiteit. Toch zijn er grenzen. Stel je voor dat je nonnenkleren aantrekt naar de fitness. Dat is grappig maar ongepast. Een habijt dragen bij een demonstratie zou zelfs discutabel zijn. Ik claim daarmee iets, wat ik niet ben. Ik suggereer met mijn nonnenkleren een bepaalde moraliteit  om mijn eigen punt kracht bij te zetten.  Identiteit is meer alleen een cultureel fenomeen. Een manier van doen heeft ook economische waarde. Bij het ontbijt eet ik yoghurt. Op ‘Griekse wijze, staat er op het etiket. Sinds 1992 kent de EU de Beschermde oorsprongsbenaming. Deze garandeert dat Griekse yoghurt uit Griekenland komt en een bepaalde receptuur heeft. Onzin? Nee. Echte Griekse yoghurt is inderdaad lekkerder en duurder. En het steunt de Grieken zelf. Zou je dat belangrijk vinden.  Ook voor andere identiteiten, namen en titels  gelden regels. ‘Arts’ mag je je alleen noemen als je een diploma hebt. Misbruik wordt gestraft. Dat is logisch, een kwestie van algemeen belang. Je wilt geen zelfverklaarde dokter aan je bed.  Bepaalde beroepen zijn minder gereguleerd omdat de kennis die je er voor nodig hebt niet precies vastligt. Dit zijn de zogenaamde vrije beroepen zoals kunstenaar en adviseur. Toch gelden ook hier steeds meer afspraken. Bij aanvragen voor sommige subsidies is het voor jonge kunstenaars vereist dat ze een diploma hebben van een kunstacademie. Je bent dus kunstenaar op ‘artse’ wijze: met een bepaald niveau van kennis. Het concept identiteit krijgt voor mij meer handen en voeten.  Bij het volgende beleids debat over ‘Amsterdam, creatieve stad’ vraag ik me ineens af: wat is de aanspraak die je maakt gemeente Amsterdam? Doe je dat ‘op Griekse wijze’? Volgens een bepaald recept? Of ben je ‘Grieks’ qua herkomst, en zodoende maatgevend? Ben je een professional, weet je wat creativiteit inhoudt en hoe je het toepast? Of is het een cultuur: je leeft en belichaamt bepaalde creatieve principes zonder dat je je diploma hoeft te halen?. Het geeft te denken: bezuinigingen op de kunst, de cultuur begroting, het sluiten van vrijplaatsen, het verkopen van atelierruimtes, Beatrice Ruf... Goede sier maken met iets dat je noch begrijpt, noch van binnenuit beleeft, omdat het wel cool staat... Hoe heette dat ook weer? ‘Cultural Appropriation’!