Article index
Issue #003 articles
 

Through this index panel you can filter the articles from every published news paper + the online only articles. click on on of the issue numbers below to select the issue you would like to view. click on an article block to view full text.

Issue #013: June-July 2017Issue #012: April-May 2017Issue #011: Feb-Mar 2017Issue #010: Dec-Jan 16/17Issue #009: Oct-Nov 2016Issue #008: Aug-Sept 2016Issue #007: May-June 2016Issue #006: Mar-Apr 2016Issue #005: Jan-Feb 2016Issue #004: Nov-Dec 2015Issue #003: Sept-Oct 2015Issue #002: Jul-Aug 2015Issue #001: June 2015Online only

Issue #003 Published: 28-10-2015 // Written by: Ongevraagde adviezen
Spuistraat ontruimd
Wel een beetje raar na 32 jaar trillend op mijn benen want de Spuistraat is verdwenen (Vrij naar Doe Maar) De Slang was 32 jaar gekraakt en is op 25 maart 2015 ontruimd. En niet alleen dit pand, de hele gevelrij van 12 panden werd door de Sterke Arm leeggehaald. Het laatste grote blok Alternatief Amsterdam verdween zo uit het centrum van Amsterdam. Ausradiert. Geëlimineerd. Hier lag een berg cultuurhistorie van Amsterdam, beschreven door schrijvers als Johnny van Doorn (Gevecht tegen het zuur – 1984), Joost Zwagerman (Gimmick -1989) door de film Cha Cha (Herman Brood – Herbert Curiel – 1979 / 2010). Hier   ontstonden kunststromingen, bands en andere artistieke, sociale en politieke initiatieven. De laatste jaren: De DIY-galerie De Slang en een hele straatwand vol  prikkelende graffity, het laatste stukje niet aangeharkte stukje binnenstad. De Spuistraat was decennia lang een krottenstraat, in handen van de onderwereld, eerst de beruchte speculant Tabak, vervolgens Leutscher en daarna nog een hele rij. Vanaf het midden van de jaren ’70 kwam er door kraakakties weer leven in de straat. In 2008 kocht woningbouwstichting De Key de “Tabakspanden 1 en 2”. op verzoek van de gemeente in het kader van Project 2012, de aanpak van de Wallen en omstreken. Eindelijk zouden de Tabakspanden uit speculantenhanden zijn. Er werd tussen stadsdeel – gemeente en De Key een convenant gesloten waarin De Key zich vastlegde op behoud van een deel van de culturele functies in de Spuistraat, in ruil voor een hotelvergunning voor het KPN-pand achter Het Paleis (nu: hotel W). Ambtenaren, krakers en De Key gingen naar London om inspiratie op te doen voor de culturele invulling: er zouden ateliers en een Art Mall komen. Het stadsdeel reserveerde 9 ton subsidie om dit mogelijk te maken. Na 2010 veegt De Key alles van tafel: ze heeft geen geld meer om het plan uit te voeren en kan zich niet meer aan het convenant houden. In 2011 begint ze rechtszaken tegen de krakers om op grond van de anti kraakwet te mogen ontruimen. In 2013 biedt ze De Slang te koop aan, vervolgens het hele blok; Non profit herontwikkelaar Boei doet samen met de bewoners een bod; De Key wijst dit af en kiest voor een andere, anonieme, partij. Die in 2014 niet blijkt te bestaan: ze zegt nu zelf te gaan verbouwen en verkopen. In 2014 krijgt De Key een nieuwe directeur, Leon Bobbe, die het sociale gezicht van de stichting moet herstellen. Maar hij beweegt geen millimeter en stuurt aan op ontruiming. Geen gepolder, geen compromis, geen restant van het kraakverleden of stukje inspirerend straatbeeld kan behouden blijven. Waarom wil Amsterdam elke herinnering aan haar kraakverleden zo grondig wegpoetsen? Waarom kan Amsterdam niet nuchter met haar geschiedenis omgaan en in haar stadsbeeld laten zien hoe zij gevormd is? De burgemeester raakt totaal paranoia wanneer hij met groepen burgers te maken krijgt die het heft in eigen hand nemen en zich niets aantrekken van de overheid. In zijn afscheidsspeech voor de weggejaagde baas van de Universiteit van Amsterdam, mevrouw Louise Gunning (30 juni 2015),  spuwt hij zijn gal over Maagdenhuisbezetters, krakers, asielzoekers en ander gevaarlijk volk. Hij gaat met iedereen het gesprek aan, zoekt zelfs oplossingen, maar eist wel totale ondergeschiktheid aan zijn Gezag. Zelf staat hij boven de wet; trekt zich niets aan van democratie en verantwoording. Twee voorbeelden Hij zette de Universiteit van Amsterdam onder druk om het Bungehuis, schuin tegenover de kraakpanden in de Spuistraat, te verkopen aan het societeitshotel Soho.  Om zo een claim van dit hotel tegen de gemeente, vanwege het feit dat zij zich niet aan de Raamgracht mochten vestigen, te voorkomen. Weg hotelstop in de binnenstad, weg onderwijsgebouw. Vervolgens kreeg het bestuur van de Universiteit, bij de bezetting van het Bungehuis in maart 2015, alle kritiek over deze verkoop. In de gemeenteraadsvergadering van 18 maart 2015 werd door GroenLinks een motie ingediend waarin ontruiming van de Spuistraat werd afgewezen zo lang eigenaar De Key nog geen aanneemovereenkomst heeft voor de verbouw. Op VVD en CDA na ondersteunden alle fracties deze motie. Tot dat de burgemeester het woord nam: hij staat persoonlijk garant dat De Key op tijd haar verbouw zal beginnen en als deze motie toch aangenomen wordt zal hij dat als een motie van wantrouwen tegen de burgemeester opvatten.” De raad siddert van angst en weet niet hoe snel ze de motie moeten intrekken. Niemand vraagt hoe de burgemeester die garantie kan geven; wat de risico’s van die garantie zijn, waarom hij zo keihard zijn macht uitspeelt. Een week later wordt ontruimd. Dat de burgemeester zo opereert is niet zo gek: Van der Laan was huisadvocaat van De Key en hij was als PvdA-minister mede verantwoordelijk voor de anti kraakwet. Maar dat hij vervolgens zijn positie daadwerkelijk kan misbruiken om de belangen van De Key verder te dienen en de binnenstad van haar laatste grote ‘Amsterdam Alternativ’ straatbeeld kan ontdoen, is stuitend. Geen buitenlandse bezoeker die er iets van snapt: hoe kan een stad die internationaal bekend staat als de “meest vrijzinnige stad ter wereld” (ondermeer in het boek “Amsterdam” van Russel Shorto 2013) zo rigoreus een einde maken aan haar “kraakcultuur”, de vrije  cultuur, de cultuur met een scherp randje? Maar ook in Amsterdam is er het besef dat het om meer gaat dan een ontruiming: de dag na de ontruiming komt Het Parool met een voorpagina plus hoofdartikel met de titel “Op naar de aangeharkte stad” waarin ze zich afvraagt of Amsterdam nu radicaal van karakter is veranderd. Vanuit de alternatieve cultuur is weinig verzet tegen de ontruiming van de Spuistraat. Komt dat door het vertrouwen in de goede afloop, het idee dat de kraakpanden - geheel of gedeeltelijk -  wel gered gaan worden; is men te druk met het eigen project bezig; heeft men de binnenstad al opgegeven? Of komt het door de verschillende positie van krakers, anti-krakers en huurders die in de panden wonen; met elk pand haar eigen achtergrond? Waarbij sommige panden kans op legalisatie (Langgewagt, De Slang) hebben en anderen niet. Zelfs nadat De Key vanaf 2010 op ontruiming aanstuurde is er nooit een brede campagne voor de Spuistraat op gang gekomen. Wel een omvangrijke politieke lobby richting gemeente politiek. En nog een uiterste poging – eind februari 2015 -  om de panden zelf te kopen onder het motto “Makelaar Tabak”; uit hun persbericht: “De Key moet de panden verkopen voor behoud van het culturele erfgoed van creatief Amsterdam”.  Met exposities, debatten, films en bijeenkomsten in galerie de Slang vanaf 2012  en een online petitie in het laatste jaar werd geprobeerd de aandacht te trekken en bredere steun te verwerven. Die steun blijft echter heel beperkt, het rolt niet door, wordt niet breder, wordt niet massaal.   Terwijl honderden studenten in Vrankrijk een benefiet feest hebben voor de bezetting van Bunge huis en Maagdenhuis is er aan de overkant in De Slang een debat avond: geen enkel verkeer tussen beide zijden van de straat. Tijdens de aanloop naar de ontruiming en de ontruiming zelf van de Spuistraat is het Maagdenhuis, om de hoek, bezet. Pas op 11 april wordt het Maagdenhuis ontruimd. Verder dan het vertellen van het eigen verhaal in het Maagdenhuis resp. De Slang komt het niet. Gemeenschappelijke leus of inzet niet geformuleerd, onderlinge uitwisseling en contact nihil. De politie greep actief in toen de grote huurdersdemonstratie op zaterdag 14 maart door de Spuistraat wilde lopen voor een korte bijeenkomst bij de kraakpanden. Wel klinkt die middag de aanklacht tegen ontruiming, huuropdrijving en stadsverdringing luid en duidelijk vanaf het podium op de Dam. De kunstenaar Peter Klashorst, huurder van een atelier in Langgewagt, houdt op tv een prima verhaal tegen de uitverkoop van de binnenstad en de verdringing van de bevolking die daar het gevolg van is. De ondernemersvereniging Spuistraat spreekt zich in een verklaring uit tegen ontruiming en voor het behoud van het karakter van de straat. Kortom, brede sympathie is er wel degelijk. Maar het lukt niet om er een breder item van te maken, iets wat leeft en beweegt, waar mensen zich over opwinden. Ja, achteraf……   Een laatste poging tot analyse. Waarom lukte het dan niet, met zo’n brede sympathie in de stad? De onderlinge verdeeldheid van de groepen in de Spuistraat was groot; van radicaal tot parlementair, van passief tot activisties, van kunstenaar tot ondernemer. Daardoor geen gezamenlijke campagne, geen strategie, geen persgroep. Vrankrijk, het voorbeeld van een succesvolle aankoop van een kraakpand door de groep zelf, kwam nauwelijks  verder dan het ophangen van een spandoek. Verbonden met de strijd in de hele wereld, maar hun eigen omgeving bestaat straks slechts uit de superrijken der aarde. Een geplande bezetting van De Slang door een grote groep mensen van buiten de Spuistraat een dag voor de ontruiming - als aanklacht tegen de uitverkoop van de binnenstad – gaat niet door omdat de krakers van De Slang het pand halsoverkop verlaten als blijkt dat een andere groep krakers de ontruiming versneld wil uitlokkoen.   Op de dag van die uitgelokte ontruiming een mooi stukje straattheater, 100% voorspelbaar,  met de gewenste cliche beelden; slechts voor toeschouwers; meedoen niet mogelijk.   Terwijl de city marketing van I Amsterdam dit jaar 50 jaar Provo viert wordt het laatste stukje binnenstad aangeharkt en de herinneringen aan verzet, kraken en alternatieve cultuur zorgvuldig uit het straatbeeld verwijderd. Moeilijke tijden en pijnlijk verlies; laten we er van leren en naar manieren zoeken om de stad weer terug te veroveren.  
Issue #003 Published: 28-10-2015 // Written by: ADEV
ADEV Amsterdam Danst Ergens Voor - 2015
Voor het derde jaar op rij organiseert een losvast verband van idealisten, alternatievelingen en onruststokers ADEV - Amsterdam Danst Ergens Voor. Zoals ieder jaar grijpen wij het grootste commerciele evenement van Amsterdam aan om een ander geluid te laten horen: Dat van de underground. Tijdens het weekend van het Amsterdam Dance Event trekt een bonte stoet soundsystems overdag dwars door de Amsterdamse binnenstad. Dit jaar willen we het belang van de vrije ruimte benadrukken. Iedereen weet dat de publieke ruimte in Amsterdam steeds meer lijkt op een aangeharkt openluchtmuseum voor toeristen en importyuppen. En ook vrijplaatsen ver buiten de binnenstad worden bedreigd. Het ADM, al tientallen jaren een echte vrijplaats, wordt ook bedreigd in haar voortbestaan. Daarom gaan wij op zaterdag 17 oktober de straat op, met muziek, spandoeken en duizenden dansende deelnemers. Wij gaan laten horen, en zien, en misschien zelfs laten ruiken dat Amsterdam meer is dan een stad voor de lucky few. Over ADEV ADEV is in 2013 ontstaan toen duidelijk werd dat kraakpand de Valreep in Amsterdam Oost zou worden ontruimd. Ruim een jaar na die ontruiming word duidelijk dat in Amsterdam Oost steeds minder ruimte is voor mensen met een kleine portomonee. De eerste editie smaakte gelijk naar meer en na een prachtige dag vorig jaar kunnen we zeker geen verstek meer laten gaan. Voor 2015 heeft de organisatie alvast de datum vastgezet: zaterdag 17 oktober 2015. En om alvast duidelijk te maken dat we ons niet in een hoekje laten wegdrukken hebben we ook alvast 1 van de belangrijkste locaties geclaimd: het Rembrandtplein. Tijdens de actie op 19 april zijn de Rembrandt-figuren aldaar opgetuigd als freeparty en is de datum geclaimd (zie website). Dit jaar willen we het belang van de vrije publieke ruimte benadrukken en willen we laten horen dat ADM van onschatbare waarde is voor de stad. Op de website hebben wij een manifest gepubliceerd. Iedereen is uitgenodigd met spandoek, mee te helpen of om gewoon steun te betuigen door op straat mee te dansen! Het exacte programma word binnenkort bekend gemaakt... info@adev.nu www.adev.nu facebook.com/amsterdamdanstergensvoor   MANIFEST FUCK VENETIË, LEVE AMSTERDAM Onze openbare ruimte is zich aan het sluiten. Drinken mag straks alleen nog op een duur terras. Samenzijn alleen nog met een vergunning. Kunst alleen nog op een reclamezuil. Lef wordt gereduceerd tot durfkapitaal. En wie niet consumeert, is verdacht of ongewenst. Waar zijn de vrijbuiters, straatartiesten, studenten en foutgeparkeerde fietsen gebleven? De stad uit. Want in Openluchtmuseum Amsterdam is geen plek voor ongedichte begrotingen. Maar wie wil er nou in een museum leven? Wij niet. Fuck Venetië, leve Amsterdam! Amsterdam krijgt juist kleur door mensen die buiten de lijntjes tekenen. Die de vraag van de markt en het gebod van de stad in de wind slaan. Die vrolijk hun hoofd in de wind gooien zonder mee te waaien met de waan van de dag. Door mensen die vrij willen zijn. Vrij van platte commercie. Vrij van verstikkende regelzucht. Vrij van benauwende surveillance. Vrij van onmenselijk rendementsdenken. In deze monocultuur laten wij alternatieve geluiden niet uitsterven. Maar versterken die juist tot oorverdovende dansmuziek die niemand onbewogen laat. Wij dansen voor een vrij Amsterdam. Dwars door de stad. Buiten de lijntjes. Voorbij de marktwetten en overheidsregels. Fuck Venetië, leve Amsterdam! Photo: Marc Faasse
Issue #003 Published: 28-10-2015 // Written by: Kuchta + Kleinestaarman
Bajesdorp autonoom!
Het is nu wel duidelijk: De laatste vrijplaatsen in Amsterdam staan onder druk. Villa Friekens is al verkocht en verdwijnt eind dit jaar, ADM vecht tegen de vastgoed-maffia en ook voor Bajesdorp is de toekomst onzeker; op 1 januari 2017 wordt de Bijlmerbajes verkocht en opgeleverd aan de hoogste bieder. Goed nieuws: Wij zijn ermee bezig. Wij willen Bajesdorp legaliseren om te behouden. We zijn nog niet verkocht! Er loopt nog geen rechtszaak. We zijn in gesprek. We hebben een kans, ook al is het maar een kleine. Maar alleen als Amsterdammers ook echt op gaan komen voor hun vrijplaatsen, anders wordt het niks in dit huidige politieke klimaat. In Bajesdorp, het wijkje van cipierswoningen achter de Bijlmerbajes, wonen en werken al sinds 2003 creatievelingen, idealisten en activisten. Het stadsdorp ligt genesteld in een explosie van groen naast de bezoekersingang van de gevangenis. In de afgelopen 12 jaar is Bajesdorp gegroeid tot een mix van krakers, huurders en antikraak. Het kleinschalige en gemengde karakter van de buurt maakt het misschien een vreemde eend in de bijt onder de grote kraakterreinen van Amsterdam maar daarom toch een hele eigenzinnige vrijplaats. In 1999 begon de toenmalige directie van de PI Overamstel alvast met het ontruimen van de dienstwoningen in het kader van de nieuwbouwplannen voor de PI in Zaandam. De meeste bewoners vertrokken toen met een oprotpremie en het merendeel van de dienstwoningen bleef leeg. Dertien jaar later begon de bouw van PI Zaandam en de definitieve sluiting van de Bijlmerbajes was een feit. Voorheen een rafelrandje van de stad, nu is de omgeving van de Weespertrekvaart een hotspot van grootstedelijke uitbreiding met zelfbouwkavels en koopwoningen. Uiteraard zijn er woningen nodig in Amsterdam, maar waar blijft nu de plek voor creativiteit in dit Almere aan de Amstel? Bajesdorp heeft zich in de afgelopen 12 jaar ontwikkeld tot de vrijplaats die het nu is. Het gebrek aan open ruimte maakte het aanvankelijk lastig om activiteiten te organiseren. Maar door creatief om te gaan met het weinige wat we hebben kunnen we doen waar we goed in zijn: twee keer per jaar Bajesdorp Festival met akoestische muziek in huiskamers en tuinen, het Bajesdoc filmfestival, de Bajestuin op een braakliggend terrein bij de ingang van het dorp, een Zwerfsauna en eindelijk sinds vier maanden het sociale buurtcentrum de Muiterij, die op elke dinsdag veganistische maaltijden serveert met groente uit eigen tuin en vaak met live muziek. Daarnaast organisren we een Language Exchange op donderdag en zondags yoga-lessen met sauna. Maar …. check het programma en kom langs! Vereniging Bajesdorp wil een onafhankelijke, zelfstandige kleine woningbouwcoöperatie worden, geïnspireerd door Woningbouwvereniging Soweto, die vorig jaar het oude Pieter Nieuwland college aankocht. Wij willen de cipierswoningen als woon- en werkruimtes tegen een eerlijke prijs behouden. In samenwerking met bijvoorbeeld de Groene Gemeenschap op IJburg, willen wij een Nederlandse versie van het Duitse MietshäuserSyndikat oprichten. Het MietshäuserSyndikat heeft in Duitsland al meer dan 100 autonome woonprojecten mogelijk heeft gemaakt. De cipierswoningen waar Bajesdorp uit bestaat zijn een onderdeel van hetzelfde kavel waarop de Bijlmerbajes staat. Wij zullen zeker niet de hoogste bieder zijn voor dit stuk grond. Wat nu nodig is, is dat Amsterdam – de Amsterdammers én de politiek – voor ons de hand in het vuur steken: Bajesdorp moet van de Bijlmerbajes worden afgesplitst en de belangen van een vrijplaats moeten zwaarder wegen dan het financieel gewin van de hoogste bieder. Bajesdorp moet een plek blijven waar je jezelf kunt zijn, waar ruimte is voor kunst, cultuur, vrijdenken en experiment. Zelfwerkzaamheid, autonomie, solidariteit en duurzaamheid vormen hierbij de basis. Wij staan voor een divers, kritisch en verrassend Amsterdam en verzetten ons tegen overregulering, vercommercialisering en sociale afbraak. Vrijplaatsen; plekken waar experiment, creativiteit, en initiatief mogelijk is, zou een eerste levensbehoefte moeten zijn. Hoe kun je Bajesdorp steunen? Teken een steunbetuiging! Get involved! Kom langs! Meer weten? Check onze agenda op www.bajesdorp.nl of De Muiterij Kollectief op Radar Meer weten over het syndikat? Check www.syndikat.nl Photo: Nico Jankowski
Issue #003 Published: 28-10-2015 // Written by: Nora Uitterlinden
Beton met winkelwagens: OCCII-verbouwingen van 1992 tot 2015
Van de grote verbouwing uit 1992 tot het storten van een nieuwe betonvloer dit jaar, de meeste OCCII-klussen zijn door vrijwilligers gedaan. We spraken bouwers uit verschillende perioden, en vonden een klein stukje OCCII-geschiedenis. “In 1984 kregen we regelmatig de vraag: hebben jullie ruimte? Het was een nieuw kraakpand, dus dan heb je dat,” vertelt Meyndert, voormalig bewoner van De Binnenpret, het complex waar OCCII deel van uitmaakt. “De OCCII was toen een lege ruimte waar alles kon: decorbouw, verzamelen voor actie, en soms een benefietconcert. Dat heeft wel iets van tien jaar geduurd. Het publieke gedeelte was destijds niet beneden, maar boven: daar hadden we De Kasbah, een kraakcafé. Dat was dé plek waar je elkaar ’s avonds weer tegenkwam.” Een van de eerste dingen die in het OCCII-pand gebouwd werden, was dus een bar in de Kasbah. Als hij het over had kunnen doen had Meyndert die eerste klus anders aangepakt: “Achteraf heb ik heel erg spijt gehad dat ik er niet beter over had nagedacht. De bar was helemaal recht. Dat is zó stom geweest: bij een rechte bar zit iedereen aan de andere kant van de bar, dus dan zitten ze allemaal tegen jou aan te ouwehoeren, en zelf kun je niet weg! Echt, als je ooit een bar maakt, maak er dan een hoek in, zodat mensen ook met elkaar contact hebben.” Wel is Meyndert trots op de materialen die hij heeft gebruikt voor de bar. Deels was het hout uit de winkel, en deels gerecycled materiaal: “De voetsteunen van de bar kwamen uit een oud gymzaaltje,” vertelt hij. “Een buurtbewoner die hier vaak kwam, was gymleraar en zijn school ging sluiten. Hij vroeg toen of we interesse hadden in oude evenwichtsbalken.”      Na een paar succesvolle benefieten in de benedenzaal werd in 1992 besloten dat de lege ruimte omgebouwd zou worden tot concertzaal. Bewoners van De Binnenpret zijn bijna een jaar bezig geweest met isoleren: er werd een zwevend plafond gemaakt, er kwam een vast podium, en er werden wc’s, een bar en een drankhok gebouwd. Edwin herinnert zich de overgang naar een ‘echt podium’: “In 1992 is de Stichting In It opgericht, en de grote verbouwing heeft nog wel tot het voorjaar van 1993 geduurd. De Binnenpret kreeg in dat jaar een erfpachtcontract, en omdat men toen wist dat ze er langer konden blijven, werd er meteen stevig verbouwd.”    Hoewel de isolatie van het dak met zorg was gedaan, was de zijmuur waarnaast een dansschool zat nog niet geïsoleerd. Dat gaf problemen, niet zoals je zou verwachten omdat de dansschool last had van concerten, maar omgekeerd: “In het begin hadden we veel theater in OCCII,” vertelt Edwin, “en toen kwam het bij stille stukken wel eens voor dat plotseling de Vogeltjesdans ingezet werd hiernaast. Daarom hebben we toen een dubbele muur gebouwd.” In de jaren erna werden allerlei verbeteringen doorgevoerd. Zo kwam er centrale verwarming, maar een nóg groter verschil werd volgens Edwin gemaakt door de komst van een koelcel: “We stonden bekend om ons lauwe bier. We koelden flesjes in van die kleine keukenkoelkastjes. Dat betekende dat je dus de helft van de tijd géén koud bier had.” Rond 2002 kwam daar verandering in. Een groepje Poolse punks, fervent OCCII-bezoekers, woonde in een oude slagerij in West. Toen ze daar weggingen hebben ze de oude slagerskoelcel die er stond meegenomen. “Ze hebben dat hele ding uit elkaar geschroefd, en wij hebben hem in de OCCII weer in elkaar gezet. Die staat nog altijd in het drankhok, je ziet de Poolse graffiti er nog op.” Een paar jaar later ontstond er een volgend probleem: de vloer rondom de bar was van stoeptegels die door het schoonmaken steeds schever gingen liggen. De combinatie met barkrukken was niet handig. Ook zat het de OCCII-medewerkers dwars dat er in de zaal geen rekening was gehouden met rolstoelgebruikers. Zo was er een enorme afstap tussen het bargedeelte en de rest van de zaal. “We hebben in 2005 beton gegoten om een glooiing te creëren, en de tegels gingen eruit,” vertelt Edwin. “We kwamen toen ook resten van de eerste grote verbouwing tegen. Toen we de vloer achter de bar wilden weghalen, zagen we dat die was gewapend met geflexte winkelwagens. Het was verbazingwekkend stevig, we zijn er niet in geslaagd die weg te halen.” Tijdens de aanpak van de vloer in het voorgedeelte is er meteen nieuwe stroom aangelegd. Ries nam deze klus voor zijn rekening: “We hadden in de Binnenpret nog een heel oude trafo staan. Die kwam uit de jaren vijftig of zestig. Dat betekende dat we op het podium weinig aan konden. Als bands eigen licht meenamen dan sloegen de stoppen altijd door. Daarom was het dus zo donker in OCCII, we moesten altijd zoeken welke stekkerdozen we op welke groep zetten. Met een bevriende elektricien heb ik toen een nieuwe hoofdzekeringkast gemaakt, en daarvandaan geulen gegraven, en grondkabels naar de huizen, de werkplaatsen en naar OCCII gelegd. Toen zijn er ook discussies ontstaan over de indeling van de zaal. Waar komt het geluidshok?”   Het geluidshok was een project van Nienke en Ries samen. “Eerst stond het in het midden van de zaal,” vertelt Nienke. “Het barpersoneel klaagde dat ze het podium nooit konden zien, daarom hebben we het hok naar de zijkant verplaatst. Ed, iemand die nu speeltuinen maakt, heeft ons hierbij geholpen. We hebben veel latjes gebruikt, om er een stijve constructie van te maken, zodat de platenspelers van de DJ bovenin recht blijven staan.” Ook over de vorm van het geluidshok, met zijn schuine zijkanten, is nagedacht. “We hadden altijd last van zoemende bastonen,” herinnert Ries zich. “Dat komt doordat de voor-en achtermuur van OCCII recht tegenover elkaar staan. De schuine vorm van het geluidshok is gebruikt om de bastonen op te vangen en omhoog en naar beneden te leiden, weg van de achtermuur. Zo konden we de feedback tegengaan.” De verbouwing die voor bezoekers misschien wel het meest zichtbaar is geweest, vond plaats in 2011. Toen werd de hele voorkant in de oorspronkelijke kleuren geschilderd: bruin met felle kleuraccenten, precies zoals het in 1883 bedacht was door de architecten, vader en zoon Salm. Edwin: “We hebben in 2011 een nieuwe vergunning aangevraagd om meer mensen binnen te mogen hebben. Maar daarvoor moest de deurbreedte worden aangepast, en er moest een noodverlichtingsinstallatie en een brandalarminstallatie komen. We hebben toen meteen het podium een paar centimeter hoger gemaakt zodat meer mensen het konden zien. Het werd een uitgebreide renovatie.” Tijdens deze verbouwing werd Artur gevraagd mee te denken over de vloer bij het podium. “Edwin belde me op of ik een goot wilde plaatsen, zodat het water wegloopt als je de zaal schoonmaakt,” vertelt Artur. “We hebben de vloer opengemaakt en een buis aangesloten voor regenwater. Maar we zagen meteen dat de vloer in zwakke staat was. Er waren twee lagen beton, de ene was heel oud, en gewoon op klinkers gestort, zonder bewapening. Daar overheen was een laag gestort die slecht was gewapend. Dit stamde allemaal uit een tijd ver voordat OCCII was gekraakt.” De twee lagen beton moesten dus weg. Afgelopen zomer was er geld en tijd voor. Met een team vrijwilligers heeft Artur vervolgens ijzer gevlochten en 23 kuub nieuwe beton gestort. “Je maakt lange dagen,” vertelt Artur, “en je weet dat er op een bepaald tijdstip een vrachtwagen met vloeibaar beton de straat in rijdt. Dan moet je er klaar voor zijn. Ik was ontzettend blij toen het eenmaal was gestort.” Volgens Artur zal de nieuwe vloer nog wel even meegaan: “Heel lang, zo lang dat ik me in mijn leven er geen zorgen meer over hoef te maken!” Het is niet gezegd dat de verbouwingen nu allemaal achter de rug zijn. Wel zijn steeds meer klussen zó professioneel gedaan dat er minder intensief onderhoud nodig is. Meyndert, die drie decennia in OCCII heeft geklust, ziet het verschil met de begintijd: “Vroeger hoefde het niet zo precies, maar nu wordt alles gebouwd voor de lange termijn. We zijn altijd zorgvuldig omgesprongen met het pand, maar er is ook steeds meer kennis in huis omdat door de tijd heen ontzettend veel vrijwilligers hun expertise hebben ingebracht.” Edwin is blij met die opstapeling van kennis: “Als je zo’n plek als OCCII wilt laten voortbestaan, dan moet je het goed doen. Als je de zaak uitwoont, dan is het op een gegeven moment einde verhaal. Dat gaat doorwerken in hoe mensen omgaan met de ruimte. Terwijl als mensen meeklussen, dan zijn ze er trots op, en dan wordt de ruimte ook een deel van henzelf.” Hij lacht: “Maar je vergeet natuurlijk ook veel. Zoals die winkelwagentjes in het beton. Je gaat tijdens een verbouwing zo op in waar je mee bezig bent, en als het eenmaal klaar is ben je blij: we hebben het gered, en dan denk je er niet meer over na. Aan de ene kant is dat jammer, aan de andere kant is dat hoe het werkt.” Photo: Binnenpret archive
Issue #003 Published: 28-10-2015 // Written by: Elisabeth Schrammeyer
Stichting ADM Leeft
Stichting ADM Leeft heeft ten doel het behoud van de natuurlijke omgeving op en rondom het voormalige ADM terrein gelegen in Havens West te Amsterdam. In de bijna 18 jaar dat de huidige ADM gemeenschap op het terrein verblijft is er een bijzondere natuurlijke leefomgeving gegroeid. Waar in het begin er alleen een paar grote lege gebouwen, grasland en haven was zijn er inmiddels minstens 20 verschillende habitat types. Doordat er verschillende leefgebieden zijn, vinden veel plant- en diersoorten hier hun thuis. Zoals de beschermde ijsvogel, koekoek, water- en dwergvleermuis, roerdomp, nachtegaal, havik, rugstreeppad, riet-orchis en vele andere soorten. ADM natuur-haven Toen de ADM gebouwd werd in de jaren ‘60 (op met zand opgespoten land) was het omringd door agrarisch land. Oude luchtfoto’s laten het ADM terrein zien tussen boerderijen, weilanden en houtwallen. De scheepsbouw activiteiten op het ADM (Amsterdamsche Droogdok Maatschappij) zijn in 1977 gestaakt. Van 1987 tot 1992 en van 1997 tot heden was het gekraakt en in gebruik voor culturele, kunstzinnige en sociale doeleinden. Sindsdien kon de vegetatie op een natuurlijke en spontane manier haar weg vinden met alleen subtiele invloed van de ‘ADM mens-soort’. Toen de huidige gebruikers arriveerden in oktober in 1997 graasden er nog koeien in de polders ‘voor het hek’ op de zuidelijke helft van het terrein. In 2004 werd er een natuurwaardenevaluatie gemaakt en toen was het ADM nog omringd door moerassige en ruige gronden waar flora en fauna van de oude agrarische landen alsook de geimporteerde duin/zandgrond soorten goed konden gedijen. Sindsdien kwamen de industrieële activiteiten van het Havenbedrijf dichter rondom het terrein en nu worden de open gebieden regelmatig gemaaid om vegetatie-vorming tegen te gaan. Vooral de dieren die eerst hun thuis om het ADM heen vonden worden nu gedwongen om naar het ADM-terrein te verhuizen nu de structuurrijkdom genoeg leefgebieden biedt voor veel verschillende soorten. Ecologisch hoofd structuur Als je de ADM van boven bekijkt dan zie je dat het onderdeel is van een natuurlijke ‘gang’ die vanaf het natuurgebied de Bretten loopt naar het Noordzeekanaal - voor vogels is het dan zelfs een kleine oversteek naar de natura 2000 gebied in de polders van WestZaan. Het terrein van het ADM is een eiland van groen in een industrieel landschap. De meer dan 20 Ha land heeft veel typen leefgebied (bijvoorbeeld bos met struiken-laag, bosrand, weide met gras en kruiden, struweel, moerassig riet, tijdelijke poelen enz.). Onderdeel van het perceel is ook een ondiep haventje met brak-water, een paar riet eilandjes en een een met riet begroeide oever-zone. Afgesloten van het haventje is er ook een zoetwater poel, beschermd tegen de wind en ook omringd door een rieten oever-zone. De onafhankelijke natuurwaardenevaluatie die in 2004 is uitgevoerd, bevestigt dat ‘het terrein door haar ligging en grote variatie in leefgebieden, belangrijk is voor flora en fauna en dat het unieke potenties heeft voor de natuur.’  De natuurwaarde van het ADM in haar huidige situatie elf jaar later, wordt momenteel onderzocht. We verwachten dat de bijna 30 beschermde soorten die toen gevonden er nu nog steeds zijn en dat de biodiversiteit alleen maar toegenomen is. De ligging van het ADM, het feit dat de vegetatie al 18 jaar ongemoeid kan groeien en de structuurrijkdom maken dat het terrein (en wateren) als leefgebied voor plant en dier overvangbaar is in het Havengebied. Daarnaast bied het een voorbeeld functie van hoe mens en natuur symbiotisch met elkaar kunnen leven en hoe een industrieel gebied zoals de Haven van Amsterdam niet een natuur-arm gebied hoeft te zijn. Natuur zou moeten wijken voor geld De huidige plannnen van de eigenaar van het ADM-terrein – waarvan wij vermoeden dat deze enkel tactiek zijn om de ADM gemeenschap te verwijderen om het daarna door te kunnen verkopen met grote winst –  vormen een grote bedreiging voor de natuurwaarden van het ADM ecosysteem. Vleermuizen jagen in de grote loods en boven de zoetwaterpoel, rugstreeppadden leven in open met gras begroeide plekjes, de roerdomp schuilt in het riet, de havik nesteld in het bos – om een aantal voorbeelden te noemen. Als het terrein ontwikkeld zou worden, bouwrijp gemaakt zou worden, dan zou het bos, de loods, het poeltje allemaal verdwijnen. Dit mag niet zo maar, want veel van de dieren die hier hun vluchtplaats zoeken zijn beschermd door de Flora en Faunawet. Eerst moet onderzoek gedaan worden, en moet een ontheffing aangevraagd worden. Helaas trekt de eigenaar zich hier niet zo veel van aan. Toen hij besloot een bouwweg te gaan maken op het voor terrein midden in het vogel broedseizoen, ging zijn aannemer zo maar aan de slag met het kappen van bomen met een grote shovel,  zonder enig natuur onderzoek te verrichten. Na een noodsein vanuit het ADM gemeenschap werd een ecoloog ingeroepen die het werk prompt stopte: “Het is midden in het vogel broedseizoen – dit gaat niet door, en er leven hier rugstreeppadden dus je mag niet zomaar aan het werk.” Voordat concrete plannen gemaakt kunnen worden moet er eerst een grondig inventarisatie gedaan worden naar de natuurwaarden op het terrein. Dit moet gebeuren volgens een vastegestelde standaard procedure op een aantal momenten gedurende minstens een jaar, daarna kan er pas een ontheffing aangevraagd worden,  die overigens alleen verleend wordt als er een groot algemeen belang is. Als de Gemeente, Provincie en Haven echt een dynamisch, veelzijdig, adaptief en metropolitaan “haven ecosysteem” willen realiseren in 2030, zoals geschreven in de HavenVisie 2030, moet het ADM behouden worden als natuur-haven: als brongebied en refugium voor beschermde soorten en als onderdeel van het Ecologische Hoofd Structuur. Update Na meer dan 18 jaar eisen de eigenaren (vastgoed bedrijven Chidda b.v en Amstellimmo b.v. - erfgoed van wijlen Bertus Lüske) dat de bewoners en gebruikers van de ADM het terrein verlaten. Het voorgaande kort geding hebben de bewoners echter gewonnen. De voorzieningenrechter oordeelde dat “het belang van de gebruikers op dit moment zwaarder weegt dan het belang van Chidda c.s. bij ontruiming.” Chidda c.s. zijn tegen dit vonnis in hoger beroep gegaan. Zij stellen wel spoedeisend belang te hebben. Wij van de ADM betwijfelen dit, mede omdat er nog geen ecologisch inventarisatie is begonnen (wat minstens een jaar moet duren) en nog geen ontheffingen Flora en Faunawet aangevraagd. Er loopt ook nog een bodemprocedure voor ontruiming. Photo: Dominique Panhuysen
Issue #003 Published: 28-10-2015 // Written by:
Free Fringe Festival Amsterdam Keeping It Free
I’m a man on a mission. This morning I had come to meet with one of the organizers of Free Fringe Festival Amsterdam.  I thought she and I could chat about this year’s festival over a nice cup of coffee. But upon arriving I’m informed that there’s no time for that! We’re going out to put up posters and hand out flyers. And I’d brought muffins. “The muffins will have to wait“ says Sam, “Grab those posters and let’s get going. “ Make Every Poster Count A seasoned hanger of posters Sam has insights into this dark art. “Rule Number One is to make every poster count. Some events blitz the place and piles of flyers are left over. We can only afford a small number so pasting them up gives you more bang for your buck.  Anyway online publicity has really taken over. There used to be flyers and posters on every lamp post but recently the Gemeente has been removing them straight away, especially in the city centre. Also, fewer shops and businesses accept flyers now and venues will often only display their own. Maybe competition is more intense – I guess they can’t compete with something that’s free! “ Sam prepares to stick up a poster. I ask if she has any tips for newbies. “Use wallpaper paste and a sponge.  If you keep them in an ice-cream container with a lid it doesn’t spill. Liberally paste the surface first. Then place the poster and paste over it. Step 3; skedaddle, especially if it’s in the daytime. You don’t want to attract attention. It’s illegal. I wouldn’t poster over street-art, stickers or graffiti. We want the place to look pretty and street art improves the city immensely, don’t you agree?” Free Fringe Venues We thread our way through the small higgledy-piggledy streets that crisscross the Red Light District, dodging the gaggles of living-dead tourists, past a lone man with a determined stride and a lady with a mop. We’re en route to one of the Free Fringe’s core venues, Astarotheatro, Amsterdam’s Smallest Theatre at Sint Jansstraat 37, just off Warmoesstraat. “De Vondelbunker, De Nieuwe Anita and Astarotheatro is the Holy Trinity as far as the Free Fringe is concerned but each year we find somewhere new to be. This year we have several visual art proposals and were looking for gallery space. 4bid Gallery at Overtoom 301 is ideal because they are into live art as well as visual arts. “ 4bid will be hosting Mimesis, an exhibition of photographs from the exquisite eye of Tatjana Todorovic, the European premiere of art animations from Japan courtesy of Fay’s Film Festival  and many live performances (Marx Is Back by Howard Zinn, Odd To Love an AV tribute to the poems of Emily Dickinson by Tenedle and Band, Symptom by Italian dancer Ezio Tangini, Stories Of My Life Played By Other People by Tim Honnef, Social Experiment a talk by Alistair Faukhan) at their gorgeous little ground floor studio at OT301. Another new open air venue is Speeltuin De Waag at Oudeschans 10d. “It’s an extremely well organized city centre playground run by volunteers with a real ‘let’s-do-it’ attitude - very Amsterdams and very much in the spirit of Free Fringe. We thought it would be a good home for our Children’s Program. There will be a bi-lingual (English/Dutch) workshop and puppet-show, The Gruffalo by Terry Dineen who is coming over from Ireland and lots of other free activities for kids all day long because Speeltuin de Waag is also having its annual open day on Saturday 12 September.” We meet with Roberto Bacchilega at Astarotheatro and finally have time for coffee and to eat those muffins. This year’s festival will kick off at Astarotheatro  on Thursday 3 September with the opening of Pigs, Hybrid Animals And Some Human Figures, an exhibition of paintings by Polish artist Zbigniew Maciak, a talk by the artist and two Bouffon performances; Feic by Ciara O’Sullivan and The Dictation Of Life by Rhys McLellan about technology running our lives . During the festival Astarotheatro will also host The Land Between Documentary Film about the plight of Sub-Saharan migrants by David Fedele, Oranges & Olive Pits a Storyteller’s Theatre piece about the Spanish civil war with live music by Spindlevine and a late night performances of The Journal, a teeny tiny Miniature Object Theatre piece (appropriate for Amsterdam’s Smallest Theare) by BetweenTwoHands. “Free Fringe is a celebration of the work that we and many other free art spaces do all year round in Amsterdam. Internationally, people associate Amsterdam with freedom, “says Roberto. “We’re doing our best to keep that spirit alive.” Muffins scoffed and coffee cups drained we say farewell to Roberto who returns to rehearsing Marx Is Back his festival show about Karl Marx and it’s off on our bikes again. Soon we’ve broken out of the crowded streets and into the luscious Vondelpark. Vondelbunker is ground zero for Free Fringe with its ideal central location. An estimated ten million people pass through the park every year. Among the events that the passing hoards might wander into during the 2 weekends of Free Fringe is the third edition of Warp Zone Video Game Art Show.  Art forms celebrating games and gaming culture are represented at this exhibition on Saturday 5 September by multiple artists including Noriko Aoki who worked as a pixel artist with Nintendo in the 1990s, an installation created in “Second Life” by visiting Australian artist, Melissa Martin, an interactive dress which screams when touched made by New York artist Ariel Cotton and chip tunes by Carf Darko. This year, Warp Zone will also include Cello Fortress by Joost van Dongen, a game experience blending concert with game in which a cellist defends a fortress by improvising on his cello. So, if any of you über geeks would like to play quirky games like Kalahari Babysitter, S P O O K Y   S E L F I E or Crap! I’m Broke and drink beer in the historic Vondelbunker set your coordinates for the Warp Zone Video Game Art Show. All proceeds go towards keeping the doors of De Vondelbunker open so you can get drunk AND feel good about yourself! And if you highbrow culture vultures prefer some Theatre, check out Words Words Words a comedy by David Ives about 3 chimpanzees called Kafka, Milton and Swift, By The Bi a Physical Theatre piece on a theme of bisexuality, Humanimal by Astaro Theatro Collective and Sin Sin Collective’s staged readings of Samuel Beckett. On both Saturday 5 and Saturday 12 September at De Vondelbunker there will be late night music and party nights. Lined up are freetechno duo, Rellavec who play an irresistible combination of live percussion and techno beats, Mimi Kawouin (FR), The John Ewband, The Rudie Kartel, Yo Soy Ghetti (US), Aquatronixx – the only band in the world with a dog as a member, dance from Irina Baldini, installation art, Drop In Cinema, DJ/VJ sets and animated treats from the east from Fay’s Film Festival. But nothing will prepare you for the astonishing Olifanttakeover.  These two performers set out to shock, Sam warns me. And if your eyeballs still haven’t exploded they soon will after they see the abstract paintings of Loempia Barbie. Dance & Play With a cheery farewell from Floris, we’re off again – under the tunnel and into the main section of Vondelpark. As there is a little time before Sam’s next appointment we stop in the Rose Garden to talk some more about the background of the festival:  “This is year 4. We plan to do a 5th next year but after that I don’t know. Mind you every year when we’re in the middle of all the organization, we say ‘this is the last time we’re doing this’ and then we get the bug again. After 5 years things can start to get codified which can be death for creativity. What my writer friend calls ‘the slow stain of the world’ starts seeping in. Human nature sucks sometimes! Mind you, keeping it free holds back a lot of shit. Damoclash was a huge inspiration for us. We saw that way of working was so joyful and that doing things for free was intrinsically subversive. It put the power back in the hands of the artists and brought creative freedom. We want to emphasize the element of fun and the simple positive human impulses to dance and play. Often that fundamental basis is forfeited when artists climb a career ladder and have to pander to the commercial objectives of some corporate sponsor. At Free Fringe we can present anything we want. That’s the kind of freedom only the very poor and the very rich have. We were able to rehearse Beckett’s Endgame for 8 months and perform it in De Vondelbunker – the perfect location (the play is set in ‘some sort of refuge’). Last year Sin Sin Collective staged a new theatre production about the life and work of Alfred Jarry called Jarry Unchained. We had a cast of 13 and live orchestra. Who can afford that? This year we will have a program of rarely performed pieces by Samuel Beckett. Cascando which is a radio play, will have specially composed music performed live by Joost van der Knaap and staged readings of 2 of the short prose pieces known as Fizzles. This work is never going to be a mainstream hit but we feel really privileged to work on it because it’s beautiful and true. Even if only a handful of people are interested, it’s worth doing.” Sam and I part company as she heads off to restock flyers and see Olga at De Nieuwe Anita where an all-woman show, Planes Dames & Automoheels is scheduled on Sunday 6 September. On the bill are 3 stand-up comediennes on tour from California via Edinburgh, London and Paris, singer songwriter Maartje Teussink and Sneha Divakar and her troupe of Bollywood dancing girls. De Nieuwe Anita also hosts The Hellfire Club, the now traditional closing night party, on Sunday 13 September. Apparently, among a myriad of music, films, skits and giggles there’ll be a woman giving birth to herself. Now that’s something I have never seen before. Not even in Amsterdam. See here for more information www.freefringefestivalamsterdam.com
Issue #003 Published: 28-10-2015 // Written by: Mike
Something is rotten in the state of Mokum
Mike’s Badhuistheater is al meer dan 30 jaar een begrip in de Oosterparkbuurt in Amsterdam Oost. Het Badhuistheater is een echt Community Theater, laagdrempelig en toegankelijk. Maar het Badhuistheater programmeert ook professionele binnen- en buitenlandse theater- en muziekgroepen. Zo komen het lokale en het internationale met elkaar in aanraking.   Geschiedenis   De kracht van het Badhuistheater is haar jarenlange functie als vrijhaven voor experiment, expressie en ontmoeting. Sinds 1983 heeft het Badhuis bewezen met minimale financiële middelen en maximale inzet en betrokkenheid van bewoners, lokale organisaties en vrijwilligers, een eigen, dynamisch en inspirerend impuls te geven aan de Oosterparkbuurt. Vanaf 1983 is Mike’s Badhuistheater een Community Theater en plek voor de buurt. Naar aanleiding van de kap van een beeldbepalende boom op het plein organiseerde het theater samen met de bewoners een artistiek protestfestival. Het werd het begin van een traditie van festivals en activiteiten op het plein. Veel buurtbewoners werden vrijwilliger achter de bar, achter de lichtknoppen of als gastvrouw of beveiliger. De nieuwe situatie Het is duidelijk dat we te maken hebben met een soort double Dutch: dubbele standaarden. Het is ook bizar dat kleinschalige culturele locaties zo in het nauw komen in 2015-2016. Als theater zijn we altijd rond de 80% zelfstandig geweest. Maar we zijn nu geconfronteerd met een tienvoudige huurverhoging. Leuke en belangrijke Amsterdamse culturele locaties zijn in de laatste jaren ten onder gegaan aan deze perikelen. We zijn wat sterker omdat we het altijd hebben moeten doen met heel weinig budget en subsidies.....
Issue #003 Published: 28-10-2015 // Written by: Tim Sprangers
Space is the Place
De bloeiende en broeiende Amsterdamse jazz- en improscene heeft begin 2015 een nieuw laboratorium en podium. De Ruimte, een (eet)café-podium-platenzaak-en-meer in het florerende Amsterdam-Noord, vormt dé ideale plek voor de betere geïmproviseerde muziek. In deze dynamische omgeving krijgt cultuur alle ruimte om te ademen, een mooie voedingsbodem voor momentmuziek. Space is the Place heet de concertserie waarin muzikant Jasper Stadhouders en journalist Tim Sprangers de curatoren zijn. Voor deze concertavonden, met vaak meerdere bands per avond, zoeken zij ongetemde musici uit binnen –en buitenland, gevestigd of opkomend, in bestaande bands of juist voor de avond geformeerd. Met de inspirerende Amsterdamse improscene als basis komt dit neer op authentieke bands en muzikanten die hun verhaal en ideeën op enerverende wijzen kunnen en willen vertellen. Dit heeft reeds geleid tot een flink aantal indrukwekkende concerten van bekende en minder bekende muzikanten uit onder meer Nederland, Noorwegen, Spanje, Ethiopië tot Chicago. Een greep: Michael Moore, Nate Wooley, Ken Vandermark, John Butcher, Terrie Ex, Andy Moor, Fendika, Wilbert de Joode, Frank Rosaly, Mars Williams, Ernst Reijseger, Aram Shelton, Fred Lonberg Holm, Joe Morris en Tim Daisy. Het nieuwe seizoen, dat eind augustus aftrapt, begint veelbelovend met formaties als Lean Left, Shelter, LAMA, Goudsmit/De Joode/Vatcher en solo concerten van onder meer Raphael Vanoli, Ernst Glerum, David Kweksilber, Ches Smith, Reinier Baas, Joachim Badenhorst en Mary Halvorson. Space is the Place wil een opwindend en creërend podium vormen voor publiek en muzikanten. Je hoort muzikanten die zelden (of nooit) solo of met elkaar speelden, bekendere bands die ook eens in intieme setting willen concerteren en jong talent dat aandachtige toehoorders verdient. Er heerst een laagdrempelige sfeer op een knusse, openhartige plek, waarin publiek en muzikant één zijn, de barman of muzikant achter de kassa staat en het lokaal gebrouwen bier uitstekend smaakt. Kijk op cafederuimte.nl voor meer informatie volg facebook.com/ spaceisdeplacecafederuimte voor de laatste updates. Of stuur een mailtje naar jazz@cafederuimte.nl  
Issue #003 Published: 28-10-2015 // Written by: AKG - Filmhuiscavia
Cultural Survival
Culture is a defining aspect of what it means to be human. It is the totality of the man-made parts of the environment in which we live. The buildings, the parks, the social norms, the educational and legal system, music, art and mobile phones. We learn of our culture through socialisation, and then we absorb or critique it. We also generate it. We creatively communicate our experiences through dance, ritual, religion, porn. We build communities. We fight. Culture is far from static, it is lived and dynamic. The world is a bright collage of different cultures, and we all subscribe to various ones, but the pervasive mainstream, western, neoliberal consumer culture we invariably find ourselves entrenched in does not reflect our values. We do not agree with it’s norms. We distrust in the commercial and the horrible amounts of money behind it all. A small representational group is choosing the way most of us see and talk about our world and its history. It is deciding what is normal and through this, it is determining our laws, our education and our identities. We live in a prosperous corner of an abstruse and multifaceted world, and while in other, out-of-sight-out-of-mind corners, people are navigating war, famine, and man-made ecological disasters, here in the west, we are navigating social media, the possibility to have anything we want, any way we want it, and a stagnant economy. We now assume the right to live our lives by our rules and we now navigate highly complex subjectivities. Finding out who we are, how the world works and connecting with other people are all natural impulses. But in an age already more individualistic than any before, we are paying witness to a shift from TV as the main source of information for the majority, to the internet, where individualism has reached max strength. The internet is culturally transformative. Social networking sites now dictate the way we interact and experience each other and are highly suspected of reinventing how we view ourselves. Children are now recording and publicly sharing themselves in ways inconceivable to those of us born before 1995. Personal identity, identity construction and self-representation have not only become extremely important, they have also never been more fragile. Our first point of contact with the culture we are a part of is our parents. They have a significant influence on our self-esteem and perceived acceptance. Unconditional love from parents helps us develop a deep-rooted sense of self-respect. What happens when many within our communities have an unhappy relationship with their families and particularly their parents? We are othered in school and begin to naturally seek wider social acceptance. Our society then puts bizarre expectations on us in the form of unattainable body ideals, reproductive success, perfect mental health and white teeth. Every day we are measured up against the people around us and we are told in no uncertain terms that we’re not quite good enough. And that’s just the lucky few who are actually represented. Many of us are not reflected in popular culture at all, which means we don’t exist for society. Self-respect largely depends on the recognition that we receive from the other. Our sense of personal value in society, our dignity, our self-worth is directly affected by our perceived acceptance in our shared existence. Identity is undeniably abstract, fluid and transformable but the impact it has on our lives is immeasurable. We are given no worth. Our only defense is self-compassion, a weapon we don’t all have the capacity for, so we don’t accept ourselves. We all suffer deep insecurities at the hand of competition and hierarchy, and as a result, we are more likely to minimize the risks of destructive behavior, poorly handle stressful situations, and abuse ourselves and others. We are more likely to be pessimistic, negative, and more likely to drive people away. Psychological well-being is not possible unless the essential core of a person is fundamentally accepted, loved and respected by ourselves, and by others. Only when we accept ourselves do we have genuine confidence, benevolence and optimism. All necessary ingredients in a successful society, but none of which are facilitated by ours. Though there are sceptics who believe identity is a choice, that it separates people and creates difference, identity is ultimately created by the society we are in. We may not like or agree with an us-vs-them mentality, but they are the ones who decided we can’t sit with them. The white-cis-male created the world and we have little choice but to live in it. While larger society might not be for us, it is still very difficult to actually separate ourselves from it. We have to walk through it every day. It is also very easy to only see yourself as others see you. If it is how you have been treated your whole life and there are no tangible alternatives visible to you, then it is all you’ve ever known. And it’s cyclical. How we are treated affects how we act towards others, which in turn affects how we are treated. Whilst we are certainly capable of making culture, mostly, culture makes us. It is our main source of education and the unavoidable means through which we discover ourselves. We can be severely damaged by the cultures we are reared by. Because of this, our identities are politically and epistemically significant. Our identities frame our worldly experiences and make them intelligible. They contextualise our personal and collective historical experience and give us meaning. In the world we share we are not in charge of how we are defined. Our sense of ourselves is made possible by our public identity, but we have very little control over it. It exists before us, already telling the world what we are. Culture does not mix well with the modern western world, it gets lumpy and weird. In parallel with global capitalism relying on the underdevelopment of third-world countries for its endurance, mainstream culture depends on minorities. We generate wealth for them. The entertainment industry financially depends on the subordination of women to sexual objects, more so now than it ever did and alternative identities are routinely either exaggerated for comic relief, sexualised for male pleasure or exploited for shock value. Furthermore, the natural human potential and capacity for creativity is suppressed by exploitation and oppression, leading to the further erasure of our ‘other’ identities. Some aspects of culture we can happily ignore, but even though it becomes particularly sticky and unpleasant when mixed with money, art is such a valuable form of communication for us that we are clinging to it with vigor. Film is arguably the ultimate art form. It has a broad audience, a rich history and an unbending capacity to captivate. The good ones are honest and probing renditions of the human condition. The not so good ones can at the very least be used as a form of escapism. But film at it’s best is storytelling that refreshes and invigorates you. It cuts deep into the soft places you might otherwise keep hidden. They resonate with you. Film combines theater, literature, music, aesthetic forms and technology, another defining feat of human existence, and communicates ourselves to ourselves. Nothing compares to watching a film in a real cinema, where you are truly immersed in the sensory beauty and can feel the music as well as hear it. There is something for everyone in film. Or rather, not quite, as for the most part the film industry keeps telling the same stories, from the same white-male perspectives and the ticket prices are only going up. Political correctness has come a long way in the last twenty years, and cultural sensitivity has come a long way in the last five, but still white audiences can be given a character to laugh at because they’re ‘Asian’, black face is still a thing, and while images of gay and lesbian identified people in the media have become pretty commonplace, it is not all rainbows and unicorns. The recent Stonewall movie has come under justifiable criticism for not representing the real people, people of colour and trans women, who were the fundamental forces behind the Stonewall riots, a movement white people benefit from daily. Film is not only a cultural medium in which society’s values and standards of reality are formed, reinforced and circulated, they are blown up to 30 by 70-feet. How can you escape to a world in which you don’t feel safe? We’ve no one to accept us except each other, and that’s why we do what we do. It is immensely important for us to create our own culture, to share with and support each other. Putting on a show, a film, a benefit, a festival, can seem like a little thing, but it can mean so much. It can turn lives around. It can put faith where it’s needed. To be genuinely and truthfully represented by external reproductions of your own existence is hugely validating. We gain positive self-esteem and self-acceptance from the generated sense of community and belonging. When we are around people like ourselves we finally feel at home. Of course, separating ourselves from others in order to protect ourselves is not a successful long-term strategy, either psychologically or politically. We must remember that we all bleed. But our varied identities do not have to be impervious obstacles to a harmonic mutual understanding. Our identities may limit and constrict us, but they’re all we’ve got. Tempered with an awareness of partiality and fallibility, our personal experience is our only true starting point of understanding. Only when we are aware of our true position in history can we authenticly work towards positive change. In the age of ultimate convenience it’s also easy to forget that not all members of a society have equal access to the law or to information, which means they don’t have access to the very culture which ensnares them. It is one of the finer aspects of democracy that we are no longer submissive sheep bowing to the status quo. We have learnt to speak up for ourselves, and to respect our rights. We’ve emerged from thousands of years of history, where only a tiny percentage of people were allowed anything they wanted, with everyone else only able to work and serve. But this is an illusion. Not only are we far from free, we still a privileged minority. If we want to radically reorganise our society, eradicate systematic domination and stimulate systematic compassion we have to work towards a complete acceptance and integration of marginalized minorities in mainstream culture, but until then we have to keep creating culture on the fringe. We are extreamly fortunate to have so many platforms available to us to do so in this city. By creating more choices you are granting people free agency. People can choose something they support. You enable people to choose themselves. And if we want to lay the groundwork for a society in which all individuals have the ability to claim their true identities, free from oppression, we need to make paths for the ones we don’t notice because we can’t experience the ways they are discriminated against. They are the ones we need to make society better because they are the one’s who know what’s wrong with it. The ones who are able to enact change and fight for inclusion are already in a position of privilege. We are the lucky ones. Photo: AKG - Filmhuiscavia